Jerzy Duca

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jerzy Duca
ilustracja
Jerzy Duca z ufundowaną przez siebie cerkwią monasteru Cetățuia
Hospodar Mołdawii
jako Jerzy III
Okres panowania od 1665
do 1666
Poprzednik Istrate Dabija
Następca Eliasz Aleksander
Hospodar Mołdawii
jako Jerzy III
Okres panowania od 1668
do 1672
Poprzednik Eliasz Aleksander
Następca Stefan Petriceicu
Hospodar Wołoszczyzny
jako Jerzy II
Okres panowania od 1673
do 1678
Poprzednik Grzegorz Jerzy Ghica
Następca Șerban Kantakuzen
Hospodar Mołdawii
jako Jerzy III
Okres panowania od 1678
do 1683
Poprzednik Antoni Ruset
Następca Stefan Petriceicu
Dane biograficzne
Data i miejsce śmierci 1685
Lwów

Jerzy Duca (rum. Gheorghe Duca; w niektórych tekstach polskich Dukas, zm. 1685), hospodar Mołdawii w latach 16651666, 16681672 i 16781683 jako Jerzy III oraz hospodar Wołoszczyzny w latach 16731678 jako Jerzy II.

Rumuńskie znaczki pocztowe z 1941 z podobizną Jerzego Duki i podpisem: „hospodar Mołdawii, hetman Ukrainy”

Pochodził z rodziny greckiej rodziny Ducasów. Kilkakrotnie obejmował rządy w Mołdawii i na Wołoszczyźnie, jednak na krótkie okresy, osadzany i odwoływany przez Turków. W 1672 odsunięty od władzy pod zarzutem opóźnienia z posiłkami dla tureckiej wyprawy przeciwko Polsce (jej efektem było zdobycie Kamieńca Podolskiego). Władzę na Wołoszczyźnie objął w ramach porozumienia z rodem Cantacuzino – odwołany został, gdy doszło do konfliktu z nim. W czasie swoich trzecich rządów w Mołdawii próbował realizować plan rozszerzenia znajdujących się pod kontrolą mołdawską terenów na północnym brzegu Dniestru (włączonych do Mołdawii przez Turków po zwycięstwie w 1672), tytułował się nawet hetmanem kozackim. Jego siedzibą miała być wtedy podolska Peczara[1]. W 1683 wziął udział w wyprawie tureckiej na Wiedeń – po porażce w bitwie pod jego murami, wracając do kraju (gdzie wcześniej wybuchł bunt bojarów, oczekujących polskiej pomocy przeciw Turkom) został ujęty przez Polaków. Zmarł we Lwowie. Był ojcem hospodara Konstantyna Duki.

Był często przywoływany w Rumunii podczas drugiej wojny światowej z powodu swojego panowania na ziemiach za Dniestrem – w 1941 włączono w granice Rumunii tereny pomiędzy Dniestrem a Bohem (tzw. Transnistrię).

Literatura[edytuj]

  • Demel J., Historia Rumunii, Wrocław 1970.

Przypisy