Milo Manara

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Maurilio Manara
Milo Manara
Milo Manara podczas MFK 2008 w Łodzi.
Milo Manara podczas MFK 2008 w Łodzi.
Data i miejsce urodzenia 12 września 1945
Luson, Włochy
Zawód scenarzysta i rysownik komiksowy

Milo Manara (właśc. Maurilio Manara, ur. 12 września 1945 w Luson, prowincja Bolzano, Włochy) – włoski scenarzysta i rysownik komiksowy.

Biografia[edytuj]

Karierę rysownika rozpoczął w wieku 14 lat, rysując paski komiksowe do włoskich gazet. Tworzenie prac z których jest najbardziej znany, czyli komiksów erotycznych, zaczął w roku 1969, od serii „Genius”. Komiks stał się na tyle popularny, że w kolejnych latach (1971-1973), otrzymał możliwość rysowania następnej serii, tym razem o erotyczno-sensacyjnych przygodach pięknej piratki Jolandy Almavivy.

Drzwi do wielkiej kariery stanęły przed nim otworem wraz z opublikowaniem w magazynie „Pilote” opowieści zatytułowanej „King of The Apes” („Małpi król”), do scenariusza Silverio Pisu (1976). Dzięki sukcesowi tej historii, Manara mógł w końcu rozwinąć skrzydła. W dwa lata później ukazał się jego samodzielny album, który należy już dziś do klasyki[potrzebny przypis]: „HP i Giuseppe Bergman”. Podobnie jak „Małpi król” nie jest to komiks erotyczny, lecz raczej przygodowy. Postać „HP” wzorowana jest na osobie Hugo Pratta, przyjaciela i mistrza Manary. Na początku lat 80. panowie ci nawiązali współpracę, owocem której stały się albumy o kolonizacji obydwu Ameryk: Indiańskie lato i El Gaucho.

W 1983 r. ukazał się kolejny, klasyczny już dzisiaj album komiksowy Manary, zatytułowany Klik. Jest to komiks erotyczny, którego główną bohaterką jest piękna dziennikarka, Klaudia Christiani. Od wydania i sukcesu „Klika” rozpoczęła się dobra passa autora w dziedzinie komiksu erotycznego. Kolejne lata przynosiły dalsze albumy: „Le parfum de l’invisible” („Zapach niewidzialnego”) w 1985, „Candide Caméra” („Ukryta kamera”) w 1988, „Courts Metrages” („Krótkometrażówki”) w 1989.

W 1990 r. pojawił się album Podróż do Tulum, owoc współpracy Manary z filmowcem Federikiem Fellinim. Komiks ten jest adaptacją scenariusza Felliniego, który nigdy nie miał szans zostać zrealizowany w formie filmu fabularnego. W 1992, również we współpracy z Fellinim, powstał album Podróż G. Mastorny, będący podobnie jak Podróż do Tulum, realizacją w postaci komiksu, jednego ze scenariuszy Felliniego.

W 1996 został wydany kolejny autorski komiks Manary, który szybko stał się jednym z najbardziej znanych jego dzieł. Chodzi o „Guliverianę”, erotyczną i zabawną parodię klasycznej powieści J. Swifta o przygodach Gulivera. Kolejne lata (1997 i 1998) to okres bardzo owocnej aktywności twórczej artysty. Ukazały się wtedy takie albumy jak: „Fatal randez-vous” („Fatalne spotkanie”), „Kamasutra”, „WWW”. W tym czasie Manara zilustrował też album zatytułowany „Afrodyta”, będący adaptacją erotycznej noweli Pierre’a Louys.

Jednymi z najnowszych prac Manary są albumy „La Métamorphose de Lucius” („Metamorfoza Lucjusza”, 1999), „Revolution” („Rewolucja”, 2000) i „Piranese – La planéte prison” (Piranese – planeta więzienna). Pierwszy z nich jest adaptacją tekstu z II wieku, stworzonego przez rzymskiego pisarza Apulejusza, drugi to przewrotna satyra na „nowy Olimp”, na którym urzędują ludzie z branży telewizyjnej, oderwani od otaczającej rzeczywistości, trzeci natomiast to komiks SF z elementami erotyki.

Obecnie pracuje nad serią historyczno-erotyczną Borgia o rzymskiej rodzinie arystokratów i papieży (scenariusz pisze Alejandro Jodorowsky).

Jednak komiksy to nie wszystko. Obrazu twórczości artysty dopełniają liczne artbooki, jak np. „Women of Manara”, portfolia, takie jak „Dolomites Encantedes” czy „Letters from a Portuguese nun” (Listy od portugalskiej zakonnicy), a także działalność w branży reklamowej (reklama Chanel nr 5 z Czerwonym Kapturkiem) i rozrywkowej (okładki do płyt). Stworzył nawet swoją autorską talię kart do tarota.

Twórczość[edytuj]

(wytłuszczone tytuły ukazały się po polsku)

  • 1969-1971 – „Genius” (łącznie 22 ocinki opublikowane w formie pasków)
  • 1971-1973 – „Jolanda Almaviva” (podobnie jak seria „Genius” publikowana w postaci pasków)
  • 1976 – „King of The Apes” – „Małpi król” scen. Silverio Pisu
  • 1978 – „HP i Giuseppe Bergman”
  • 1976-1978 – „L’ Histoire of France in Bandes Dessinées” – „Historia Francji w komiksach” – 5 epizodów, sc. Jean Ollivier i Pierre Castex
  • 1978 – „Monk from Tibet” – „Tybetański mnich”, scen. Alfredo Castelli
  • 1980 – „Dzień gniewu – Afrykańska przygoda Giuseppe Bergmana”
  • 1981 – Indiańskie lato – scen. Hugo Pratt
  • 1981 – „Man of Paper” – „Człowiek z papieru”
  • 1983 – El Gaucho – scen. Hugo Pratt
  • 1983 – Klik
  • 1984 – „Trompeuse apparence” – „Mylący wygląd”
  • 1985 – „Le parfum de l’invisible” – „Zapach niewidzialnego”
  • 1988 – „Candide Caméra” – „Ukryta kamera”
  • 1989 – „Rever, peut-etre – Les aventures Indiennes de Giuseppe Bergman” – „Indyjskie przygody Giuseppe Bergmana”
  • 1989 – „Courts Metrages” – „Krótkometrażówki”
  • 1990 – Podróż do Tulum scen. Federico Fellini
  • 1991 – Klik 2
  • 1991 – „Krzysztof Kolumb” scen. Enzo Biaggi
  • 1992 – Podróż G. Mastorny scen. Federico Fellini
  • 1993 – „Art of spanking” – „Sztuka dawania klapsów”
  • 1994 – „Klik 3"
  • 1995 – „Le parfum de l’invisible 2" – „Zapach niewidzialnego 2"
  • 1996 – „Guliverianna”
  • 1997 – „Fatal randez-vous” – „Fatalne spotkanie”
  • 1997 – „Kamasutra”
  • 1998 – „Revoir les étoiles – Les aventures urbaines de Giuseppe Bergman” – „Zobaczyć gwiazdy – miejskie przygody Giuseppe Bergmana”
  • 1998 – „Aphrodite”
  • 1998 – „WWW” („Le Piege” – „Pułapka”)
  • 1999 – „La Métamorphose de Lucius” – „Metamorfoza Lucjusza”
  • 2000 – „Revolution” – „Rewolucja”
  • 2001 – „Klik 4"
  • 2005 – Borgia – scen. Alejandro Jodorowsky

Linki zewnętrzne[edytuj]