Miory

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Miory
Ilustracja
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Miorach
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo  Białoruś
Obwód Coat of Arms of Vitsebsk Voblasts.svg witebski
Wysokość 140 m n.p.m.
Populacja (2010)
• liczba ludności

8100[1]
Nr kierunkowy +375 2152
Kod pocztowy 211287
Położenie na mapie Białorusi
Mapa lokalizacyjna Białorusi
Miory
Miory
Ziemia 55°37′N 27°37′E/55,616667 27,616667
Strona internetowa
Portal Portal Białoruś

Miory (biał. Мёры, Miory) – miasto na Białorusi, centrum administracyjne rejonu miorskiego obwodu witebskiego, 210 km od Witebska, 8,1 tys. mieszkańców (2010).

Historia[edytuj]

Miory to dawny ośrodek dóbr Ryłłów. W roku 1640 kupione zostały przez sędziego brasławskiego Sebastiana Światopełka Mirskiego. Światopełk Mirski w 1641 zbudował drewniany kościół katolicki. W wyniku II rozbioru Polski miejscowość została przyłączona do Rosji w składzie powiatu dziśnieńskiego guberni mińskiej (od 1842 roku w guberni wileńskiej). W XIX w. dobra podzielone zostały między Doboszyńskich, Puciatów, Reuttów i Klottów. Część Mirskich pozostawała w ich rękach do 1939 r. W okresie II Rzeczypospolitej Polskiej miejscowość była siedzibą gminy.

Miasto jest stolicą rejonu miorskiego, do 1954 należało do obwodu połockiego, w latach 1954–1960 do obw. mołodeczańskiego, a od 1960 do obw. witebskiego. W 1972 roku Miory otrzymały prawa miejskie.

Parafia rzymskokatolicka[edytuj]

W latach 1905–1907 wybudowano nowy kościół pw. Wniebowzięcia NMP z inicjatywy ks. Józefa Borodzicza. Kościół wybudowano z czerwonej cegły w stylu neogotyckim. Jest to świątynia trójnawowa z pięciobocznym prezbiterium. Fasadę kościoła zdobią dwie trójkondygnacyjne wieże nakryte spiczastymi dachami. Ozdobą fasady jest także portal, rozeta i ostrołukowe nisze. Ściany wzmocnione schodkowanymi szkarpami. Wystrój wnętrza neogotycki. Na uwagę zasługuje polichromowany ołtarz boczny, ambona i rzeźbiona chrzcielnica. Na ścianie kościoła umieszczona jest tablica erekcyja z portretami: papieża Piusa X, arcybiskupa wileńskiego Edwarda von Roppa i ks. Józefa Borodzicza oraz epitafium Kornelii z Orłów Borodziczowej, matki ks. Borodzicza. Na zewnętrznych ścianach kościoła wmurowano epitafia książąt Światopełk Mirskich, właścicieli pobliskiego majątku Kamienpol. Od roku 1937 proboszczem w Miorach był ks. Franciszek Kuksewicz. Dnia 22 czerwca 1941 po aresztowaniu przez NKWD został przewieziony do Berezwecza. Ks. Kuksewicz pod koniec czerwca 1941 został rozstrzelany za Dźwiną, w czasie ewakuacji więźniów z Berezwecza. Kościół w Miorach od 1956 roku jest nieprzerwanie czynny.

Herb[edytuj]

Herb Mior został ustanowiony 20 stycznia 2006 roku rozporządzeniem prezydenta Białorusi nr 36[2].

Galeria[edytuj]

Przypisy

Bibliografia[edytuj]

  • Zenobia Alejun, Ziemio moja..., „Civitas Christiana”, Kętrzyn, 2007 (broszura)
  • Zenobia Alejun, Żyli na Ziemi Wileńskiej, „Civitas Christiana”, Kętrzyn, 2007 (broszura, s. 50 – ks. Franciszek Kuksewicz)

Linki zewnętrzne[edytuj]