Mroczek pozłocisty

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mroczek pozłocisty
Eptesicus nilssonii[1]
Keyserling & Blasius, 1839
Mroczek pozłocisty
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd nietoperze
Rodzina mroczkowate
Rodzaj mroczek
Gatunek mroczek pozłocisty
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Mroczek pozłocisty[3] (Eptesicus nilssonii) – gatunek ssaka z rzędu nietoperzy.

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Mroczek pozłocisty ma ciemnokasztanowate ubarwienie ze złocistymi końcówkami włosów na grzbiecie. Futro długie i gęste.

Wymiary[edytuj | edytuj kod]

  • Rozpiętość skrzydeł: od 24 do 27 cm.
  • Długość ciała: od 4 do 5 cm.
  • Masa ciała: od 8 do 13 g.
Mroczek pozłocisty w hibernacji

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Gatunek borealny, związany ze strefą tajgi. Sięga najdalej na północ ze wszystkich nietoperzy, regularnie odbywając rozród za Kołem Podbiegunowym w Norwegii i Szwecji. Jest tam zmuszony do latania i żerowania w warunkach dnia polarnego. Jako związany z surowym klimatem kontynentalnym występuje głównie w północno-wschodniej części Europy, zaś w zachodniej i południowej części kontynentu spotyka się go jedynie w wysokich górach. Pojedyncze osobniki mogą jednak pojawiać się daleko poza granicami zasięgu – znajdowano je m.in. w Anglii i na platformach wiertniczych na Morzu Północnym. W Polsce występuje głównie na Pojezierzu Mazurskim, Pojezierzu Suwalskim, Podlasiu, Lubelszczyźnie, Karpatach i Sudetach; niedawno odkryto również liczną populację tego gatunku w miastach Górnośląskiego Okręgu Przemysłowego. W regionach tych gatunek licznie notowany jest latem lub zimą, są również doniesienia o rozrodzie. W pozostałej części kraju spotykane są sporadycznie pojedyncze osobniki mroczka pozłocistego, np. na Pomorzu znaleziono go jedynie dwukrotnie, zaś w Warszawie tylko raz.

Biotop[edytuj | edytuj kod]

Związany głównie z terenami leśnymi i górskimi, choć na Górnym Śląsku występuje w centrach dużych miast. Najważniejszymi kryjówkami letnimi tego gatunku są budynki, jedynie sporadycznie znajdowano go w dziuplach drzew. Zimuje w chłodnych, wstępnych partiach podziemi, np. jaskiń czy fortyfikacji. Odporny na mróz, może hibernować w miejscach słabo izolowanych od warunków zewnętrznych.

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

Owady chwytane niemal wyłącznie w locie, szczególnie drobne muchówki.

Ochrona[edytuj | edytuj kod]

W Polsce jest objęty ścisłą ochroną gatunkową oraz wymagający ochrony czynnej[4][5].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Eptesicus nilssonii, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Eptesicus nilssonii. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  3. Systematyka i nazwy polskie za: W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński, W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 116. ISBN 978-83-88147-15-9.
  4. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 6 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz.U. z 2014 r. poz. 1348)
  5. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 16 grudnia 2016 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz. U. z 2016 r., poz. 2183). [dostęp 2017-01-16]..

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Ciechanowski M., Szkudlarek R. 2003. Pierwsze stwierdzenia mroczka pozłocistego Eptesicus nilssonii (Keyserling & Blasius, 1839) na Pomorzu. Nietoperze 4: 105-107.
  2. Lesiński G., Fuszara E., Kowalski M. 2001. Charakterystyka miejskiego zgrupowania nietoperzy Warszawy. Nietoperze 2: 3-17.
  3. Konrad Sachanowicz, Mateusz Ciechanowski: Nietoperze Polski. Tomasz Cofta (rysunki). Warszawa: MULTICO, 2005. ISBN 83-7073-401-4.
  4. Rydell J. 1993. Eptesicus nilssonii. Mammalian Species 430: 1-7.
  5. Sachanowicz K., Wower A. 2005. Mroczek pozłocisty w miastach Aglomeracji Górnośląskiej. Przyroda Górnego Śląska 39: 8-9.