Plac Krasińskich w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Flag of Warsaw.svg Warszawa
plac
Krasińskich
Śródmieście
Gmach Sądu Najwyższego na placu Krasińskich
Gmach Sądu Najwyższego na placu Krasińskich
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
plac Krasińskich
plac Krasińskich
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
plac Krasińskich
plac Krasińskich
Ziemia 52°14′57,0″N 21°00′13,0″E/52,249167 21,003611

Plac Krasińskich – plac znajdujący się w Śródmieściu Warszawy.

Plac jest położony pomiędzy ulicami Długą i wylotem ulicy Miodowej, a ulicami Świętojerską i Bonifraterską[1].

Historia[edytuj]

Plac powstał w miejscu otoczonego murem dziedzińca pałacu Krasińskich[1].

W 1779 naprzeciwko pałacu wniesiono Teatr Narodowy, w wyniku czego częściowo wybrukowany dziedziniec pałacowy stał się placem publicznym[2]. W 1833, po przeniesieniu Teatru do nowego gmachu na placu Teatralnym, w budynku urządzono składy. Został on rozebrany w 1884, a w jego miejscu powstały czynszowe kamienice[3].

W grudniu 1938 plac Krasińskich, po przebiciu w ciągu ulicy Bonifraterskiej oficyny pałacu i wyburzeniu kilku wykupionych przez miasto budynków, stał się częścią nowej arterii komunikacyjnej na Żoliborz[4].

W okresie międzywojennym plac i jego najbliższe okolice stanowił centrum wymiaru sprawiedliwości. Znajdowały się tutaj siedziby: Sądu Najwyższego (pałac Krasińskich), Sądu Apelacyjnego (pałac Badenich), wydziały Sądu Okręgowego (oficyny pałacu Krasińskich) wraz z jego główną siedzibą w pobliskim pałacu Paca, a na ulicy Długiej 7 (pałac Raczyńskich) – Ministerstwo Sprawiedliwości[5].

W latach 1936–1942 i 1946–1959 na placu znajdował się pomnik Jana Kilińskiego.

Na placu Krasińskich na skrzyżowaniu z ul. Długą znajdowało się główne wejście do kanału, którym podczas powstania warszawskiego przed kapitulacją Starego Miasta do Śródmieścia i na Żoliborz ewakuowało się kilka tysięcy osób[6][7]. Miejsce zostało upamiętnione tablicą wraz z pasem ciemniejszej kostki poprowadzonym chodnikiem na jezdnię do włazu kanału.

Od 2008 przed pałacem ustawione są różnokolorowe rzeźby pegazów, każda o wysokości ponad 3 metrów[8].

Ważniejsze obiekty[edytuj]

Obiekty nieistniejące[edytuj]

Galeria[edytuj]

Obrazy i zdjęcia historyczne[edytuj]

Zdjęcia współczesne[edytuj]

Przypisy

  1. a b Encyklopedia Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 385. ISBN 83-01-08836-2.
  2. Eugeniusz Szwankowski: Ulice i place Warszawy. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1970, s. 94.
  3. Eugeniusz Szwankowski: Ulice i place Warszawy. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1970, s. 96.
  4. Adam Szczypiorski: Od Piotra Drzewickiego do Stefana Starzyńskiego. Wrocław: Zakład Narodowy imienia Ossolińskich, 1968, s. 70.
  5. Ryszard Mączewski: Warszawa między wojnami. Łódź: Księży Młyn, 2009, s. 71. ISBN 978-83-61253-51-8.
  6. Adam Borkiewicz: Powstanie warszawskie. Zarys działań natury wojskowej. Warszawa: Instytut wydawniczy PAX, 1969, s. 244–256.
  7. Jerzy Majewski, Tomasz Urzykowski: Przewodnik po powstańczej Warszawie. Warszawa: Muzeum Powstania Warszawskiego, 2012, s. 40. ISBN 978-83-273-0091-1.
  8. Agnieszka Kowalska: Pegazy staną na pl. Krasińskich. gazeta.pl, 2008-07-02. [dostęp 2010-11-08].