Naczęsławice

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Naczęsławice
wieś
Ilustracja
Kościół pw. św. Stanisława Biskupa
Państwo

 Polska

Województwo

 opolskie

Powiat

kędzierzyńsko-kozielski

Gmina

Pawłowiczki

Liczba ludności (2022)

429[2]

Strefa numeracyjna

77

Kod pocztowy

47-270[3]

Tablice rejestracyjne

OK

SIMC

0501720

Położenie na mapie gminy Pawłowiczki
Mapa konturowa gminy Pawłowiczki, u góry po lewej znajduje się punkt z opisem „Naczęsławice”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, na dole nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Naczęsławice”
Położenie na mapie województwa opolskiego
Mapa konturowa województwa opolskiego, na dole znajduje się punkt z opisem „Naczęsławice”
Położenie na mapie powiatu kędzierzyńsko-kozielskiego
Mapa konturowa powiatu kędzierzyńsko-kozielskiego, po lewej znajduje się punkt z opisem „Naczęsławice”
Ziemia50°18′44″N 17°56′43″E/50,312222 17,945278[1]
Strona internetowa

Naczęsławice (dodatkowa nazwa w j. niem. Groß Nimsdorf) – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie kędzierzyńsko-kozielskim, w gminie Pawłowiczki. W 2011 roku liczba mieszkańców we wsi Naczęsławice wynosiła 507[4].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze wzmianki o tej miejscowości pochodzą z 1223 roku i podaje je górnośląski ksiądz i pisarz Konstanty Damrot w swojej pracy o nazewnictwie na Śląsku napisanej w 1896 roku. Wymienia on dwie nazwy polską „Naczysławice” oraz niemiecką „Nimsdorf” cytując fragment średniowiecznego, łacińskiego dokumentu z 1223 roku wydanym przez Wawrzyńca biskupa wrocławskiego gdzie zanotowana została w zlatynizowanej, staropolskiej formie „Nazhlai villa”[5]. Niemiecki historyk Colmar Grünhagen w komentarzach do tego dokumentu z roku 1866 podaje także inne nazwy miejscowości: zlatynizowaną Nacczzchlai, polską Naczeslawice oraz niemiecką Gross-Nimbsdorf[5].

Miejscowość wspomniana była również w 1418, gdzie zanotowano miejscowy kościół.

W latach 1954–1961 wieś należała i była siedzibą władz gromady Naczęsławice, po jej zniesieniu w gromadzie Gościęcin.

Mieszkańcy[edytuj | edytuj kod]

Miejscowość zamieszkiwana jest przez mniejszość niemiecką oraz Ślązaków. Mieszkańcy wsi posługują się gwarą prudnicką, będącą odmianą dialektu śląskiego. Należą do podgrupy gwarowej nazywanej Hery[6].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Do wojewódzkiego rejestru zabytków wpisany jest[7]:

inne zabytki:

  • domy z XIX w.

Edukacja[edytuj | edytuj kod]

  • Publiczna Szkoła Podstawowa w Naczęsławicach, ul. Główna 19

Kultura[edytuj | edytuj kod]

We wsi działa unikalna na skalę kraju orkiestra parafialna „Symphonia Rusticana”, która składa się z czterech zespołów: chór mieszany, schola dziecięca, orkiestra dęta, orkiestra symfoniczna. Zespół powstał w 1971. Założycielem i dyrektorem orkiestry jest były proboszcz parafii ks. Jerzy Kowolik. Orkiestra występuje w kraju, a także poza granicami (ostatnio: LindenfelsNiemcy w 1997 i 2002). Oprócz kolęd, orkiestra wykonuje głównie rodzimą muzykę śląską, naturalnie religijną i kościelną, często dopiero co odkrytą w archiwach i dotąd nie wydaną. Zespół ma w swoim repertuarze m.in. pasję „Dramat miłości”.

Orkiestra i chór z Naczęsławic współpracuje z solistami Akademii Muzycznej w Katowicach oraz Opery w Bytomiu. M.in. wystąpili z nimi Jan Ballarin, Tadeusz Leśniczak, Aleksandra Szafir i Magda Spytek.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 5 listopada 2023, identyfikator PRNG: 85306
  2. NSP 2021: Ludność w miejscowościach statystycznych, Bank Danych Lokalnych GUS, 19 września 2022 [dostęp 2022-10-05].
  3. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2022, s. 815 [zarchiwizowane 2022-10-26].
  4. Wieś Naczęsławice w liczbach, Polska w liczbach [dostęp 2019-05-17] (pol.), liczba ludności w oparciu o dane GUS.
  5. a b Grünhagen 1866 ↓, s. 123.
  6. Renata Larysz. Fonetyczne i leksykalne cechy dialektu głogóweckiego. „Ziemia Prudnicka”, s. 144, 2007. Prudnik: Spółka Wydawnicza „Aneks”. 
  7. Rejestr zabytków nieruchomych woj. opolskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 34. [dostęp 2012-12-02].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]