Nagi instynkt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Nagi instynkt
Basic Instinct
Gatunek thriller, neo-noir
Data premiery 20 marca 1992 r.
Kraj produkcji Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone
Język angielski
Czas trwania 123 min
Reżyseria Paul Verhoeven
Scenariusz Joe Eszterhas
Główne role Michael Douglas,
Sharon Stone
Muzyka Jerry Goldsmith
Zdjęcia Jan de Bont
Produkcja Mario Kassar,
Alan Marshall
Wytwórnia Carolco Pictures
Canal+
Dystrybucja TriStar Pictures
Budżet ok. 49 000 000 USD
Kontynuacja Nagi instynkt 2

Nagi instynkt (ang. Basic Instinct) – amerykański film fabularny z 1992 roku, erotyczny thriller, w reżyserii Paula Verhoevena.

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

Były gwiazdor rockowy i właściciel klubu nocnego w San Francisco ginie we własnym łóżku, zamordowany szpikulcem do lodu. Do sprawy przydzielony jest detektyw Nick Curran (Michael Douglas). Główną podejrzaną jest kochanka ofiary, pisarka, która w swej powieści opisała podobną zbrodnię. Prowadzący śledztwo policjant wdaje się z nią w niebezpieczny romans.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Kontrowersje[edytuj | edytuj kod]

Film wzbudził kontrowersje natury obyczajowej śmiałymi scenami erotycznymi. Najbardziej znana scena z filmu, którą niektórzy oceniali jako pornograficzną, przedstawiała główną bohaterkę palącą papierosa i siedzącą na krześle przed przesłuchującymi ją policjantami. W pewnym momencie Catherine Tramell, zmieniając pozycję na krześle, odsłoniła okolicę krocza, a pod ubraniem nie nosiła żadnej bielizny. Scena ta stała się głośnym symbolem tego filmu i była oskarżana o wulgarną pornografię.

W 2006 roku ukazał się sequel filmu pt. Nagi instynkt 2.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]