Michael Douglas

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Michael Douglas
Ilustracja
Michael Douglas (2013)
Imię i nazwisko Michael Kirk Douglas
Data i miejsce urodzenia 25 września 1944
New Brunswick
Zawód aktor, producent filmowy
Współmałżonek Diandra M. Luker
(1977-2000; rozwód)
Catherine Zeta-Jones
(od 2000)
Lata aktywności od 1966

Michael Kirk Douglas[1] (ur. 25 września 1944 w New Brunswick) – amerykański aktor, producent filmowy i scenarzysta.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Michael Douglas, 1969

Wczesne lata[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w New Brunswick w New Jersey jako starszy z dwóch synów hollywoodzkiego aktora Kirka Douglasa i Diany Dill[2]. Ma młodszego brata Joela (ur. 23 stycznia 1947) oraz dwóch młodszych braci przyrodnich z drugiego małżeństwa ojca z Anne Buydens; Petera Vincenta (ur. 23 listopada 1955) i Erica Anthony’ego (ur. 21 stycznia 1958, zm. 6 lipca 2004).

Uczęszczał do Robert E. Lee High School w Midland[3] w Teksasie, Allen-Stevenson School, Eaglebrook School w Deerfield w Massachusetts[4]. Naukę kontynuował w Choate Rosemary Hall[4] w Wallingford, w hrabstwie New Haven, w stanie Connecticut. W 1968 ukończył wydział sztuk dramatycznych na Uniwersytecie Kalifornijskim w Santa Barbara[5]. Aktorstwa uczył się także w nowojorskich - The Neighborhood Playhouse pod kierunkiem Sanforda Meisnera i American Place Theatre pod kierunkiem Wynn Handman[2] oraz Eugene O’Neill Theater Center[2] w Waterford, w stanie Connecticut.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

W 1962 rozpoczął swoją karierę ekranową, jako asystent reżysera westernu Ostatni kowboj (Lonely Are the Brave, 1962)[5], z udziałem swojego ojca, Geny Rowlands i Waltera Matthau. Debiutował rolą kierowcy jeepa w dramacie wojennym Rzut jak gigantyczny cień (Cast a Giant Shadow, 1966), u boku ojca i Angie Dickinson.

Rola młodzieńca z długimi włosami i radykalnymi poglądami pochodzącego z rodziny o tradycjach patriotycznych i wojskowych, zagorzałego przeciwnika wojny w Wietnamie, który spowodował wypadek, w wyniku którego jego starszy brat Frank (Peter Strauss) ma sztywną nogę, w niezależnym dramacie Cześć, bohaterze! (Hail, Hero!, 1969) przyniosła mu nominację do nagrody Złotego Globu za najbardziej obiecujący debiut[5].

Sławę zyskał rolą detektywa Steve Keller w serialu ABC Ulice San Francisco (The Streets of San Francisco, 1972-1976)[6], za którą trzykrotnie zdobył nominację do nagrody Emmy i raz do nagrody Złotego Globu. W 1976 odebrał nagrodę Oscara jako producent filmowy dramatu Miloša Formana Lot nad kukułczym gniazdem (One Flew Over the Cuckoo's Nest, 1975) z Jackiem Nicholsonem. Uznanie przyniosła mu postać doktora Marka Bellowsa, który wraz ze swoją dziewczyną-lekarką wpada na trop afery w dreszcowcu Śpiączka (Coma, 1978)[6] oraz jako operator kamery robiący reportaż z elektrowni atomowej w thrillerze Chiński syndrom (The China Syndrome, 1979), u boku Jane Fondy i Jacka Lemmona.

Odniósł ekranowy sukces w trzech filmach z Kathleen Turner i Danny DeVitoMiłość, szmaragd i krokodyl (Romancing the Stone, 1984), Klejnot Nilu (The Jewel of the Nile, 1985) oraz Wojna państwa Rose (The War of the Roses, 1989)[6].

Michael Douglas, 1987

Kreacja rekina giełdowego Gordona Gekko, w dramacie kryminalnym Olivera Stone’a Wall Street (1987), przyniosła mu nagrodę Oscara, Złotego Globu, włoską nagrodę Davida i Srebrną Taśmę. Za postać prześladowanego przez niebezpieczną kochankę cudzołożnika w dreszczowcu psychologicznym Fatalne zauroczenie (Fatal Attraction, 1987) z Glenn Close i Anne Archer był nominowany do nagrody Brytyjskiej Akademii Filmowej. Jednak rola detektywa uległego zmysłowej, podejrzanej o morderstwo pisarki, w dreszczowcu Paula Verhoevena Nagi instynkt (Basic Instinct, 1992), mimo nominacji do nagrody MTV dla najlepszego odtwórcy roli męskiej i najlepszego ekranowego duetu z Sharon Stone, doczekała się także nominacji do antynagrody Złotej Maliny dla najgorszego aktora.

Nagrodę krytyków w Los Angeles odebrał za postać scenarzysty-profesora w komedio-dramacie Cudowni chłopcy (Wonder Boys, 2000). Kolejną nominację do nagrody Emmy zdobył za rolę geja-detektywa Gavina Hatcha zainteresowanego Willem Trumanem (Eric McCormack) w sitcomie NBC Will & Grace (2002).

W 1998 został laureatem honorowego Cezara za całokształt twórczości, a w 2004 otrzymał nagrodę im. Cecila B. DeMille[7].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Spotykał się z Brendą Vaccaro (1970–76) i Elizabeth Vargas. Od 20 marca 1977 do czerwca 2000 był żonaty z Diandrą M. Luker (ur. 1956), z którą ma syna Camerona Morrella (ur. 13 grudnia 1978)[5]. Od 31 grudnia 1999 spotykał się z Catheriną Zeta-Jones (ur. 1969), młodszą od niego o 25 lat walijską aktorką, którą poślubił 18 listopada 2000[4]. Mają dwoje dzieci – syna Dylana Michaela (ur. 8 sierpnia 2000) i córkę Carys Zetę (ur. 22 sierpnia 2003).

W sierpniu 2010 Douglas wyznał, że lekarze wykryli w gardle aktora nowotwór, będący w czwartym, najbardziej zaawansowanym stadium[8]. Podczas choroby aktor schudł prawie 15 kilogramów. Na początku 2011 roku wyznał w wywiadzie dla NBC, że pokonał raka i nie ma już guza w krtani[9]. W roku 2013 podczas wywiadu udzielonemu Samuelowi Jacksonowi przyznał się do tego, że kłamał mówiąc o raku krtani, a naprawdę miał raka języka[10].

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Personalidade: Michael Douglas (EUA) (port.). InterFilmes.com. [dostęp 2018-01-27].
  2. a b c Michael Douglas Biography (1944-) (ang.). Film Reference. [dostęp 2018-01-27].
  3. Michael Douglas - Actor (rum.). CineMagia.ro. [dostęp 2018-01-27].
  4. a b c Michael Douglas (wł.). MYmovies. [dostęp 2018-01-27].
  5. a b c d Michael Douglas (25 de Setembro de 1944) (port.). Filmow. [dostęp 2018-01-27].
  6. a b c Michael Douglas (cz.). ČSFD.cz. [dostęp 2018-01-27].
  7. Michael Douglas (ang.). Listal. [dostęp 2018-01-27].
  8. Michael Douglas ma raka (pol.). Wirtualna Polska. [dostęp 2018-01-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-01-27)].
  9. Michael Douglas pokonał raka (pol.). tvp.pl. [dostęp 2011-01-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-01-27)].
  10. Aktor Michael Douglas kłamał o swoim raku. „Prawda mogła zakończyć moją karierę” (pol.). Gazeta Wyborcza. [dostęp 2013-10-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-01-27)].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]