Nalot dywanowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Rotterdam po niemieckim nalocie dywanowym w maju 1940

Nalot dywanowy – atak powietrzny samolotów bombowych, mający na celu całkowite zniszczenie wybranego celu. Taktyka stosowana głównie podczas nalotów II wojny światowej. Określenie "dywanowy" wzięło się od formacji, w jakiej leciały bombowce. Setki samolotów lecących blisko siebie, na podobnej wysokości, tworzyły zwartą "powierzchnię bombardującą" o bardzo dużym rozmiarze (nawet do 15 000 m²), z wyglądu przypominającą właśnie dywan. W taktyce lotniczej prowadzenie dużych formacji było możliwe dzięki nawigatorom – przewodnikom formacji.

Geneza, zastosowanie, skutki[edytuj | edytuj kod]

Taktykę nalotu dywanowego zapoczątkowała Luftwaffe w czasie wojny domowej w Hiszpanii, później wykorzystała ją w trakcie ataku na Polskę we wrześniu 1939 roku (bombardując 25 września Warszawę, w niemieckim nalocie na stolicę Polski uczestniczyło wówczas ponad 400 samolotów[1]). Kolejnymi słynnymi nalotami Luftwaffe był atak powietrzny na Rotterdam (maj 1940) już po kapitulacji armii holenderskiej wobec Niemiec, zmasowane naloty na Londyn (zapoczątkowane 7 września 1940), nalot na Coventry 14 listopada 1940 i naloty na Belgrad 6-7 kwietnia 1941 w czasie agresji na Bałkany.

Mniej natomiast znane są radzieckie naloty dywanowe na okupowaną przez Niemców Warszawę, po wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej, które uległy nasileniu od lata 1942 roku, a celami ich bombardowań były części mieszkaniowe Żoliborza, Woli, Mokotowa, Grochowa. Sowieci po 22 czerwca 1941 r. bombardowali Warszawę kilkanaście razy (mówią o tym słowa znanej piosenki okupacyjnej Siekiera, motyka, bimber, szklanka, w nocy nalot, w dzień łapanka), w tym trzy były nalotami dywanowymi (20-21 sierpnia 1942 r., 1-2 września 1942 r. i 12-13 maja 1943 r.). Szacuje się że zginęło ponad 1000 osób cywilnych (liczba ta nie obejmuje zabitych i rannych na terenie getta zbombardowanego szczególnie 1-2 września 1942 r.), rannych było kilka tysięcy, tysiące straciło dach nad głową, ponieważ zniszczono ponad 300 budynków a kilkaset uszkodzono. Duże zniszczenia dotknęły również komunikację miejską. Straty niemieckie były nieznaczne, ucierpiała głównie ludność cywilna i obiekty cywilne[1].

W czasie agresji Niemiec na Polskę we wrześniu 1939 i w całym okresie tzw. dziwnej wojny RAF ograniczała się do zrzucania nad terytorium Niemiec ulotek z propagandą antyhitlerowską i antywojenną.

Pierwszym nalotem dywanowym RAF był nalot na Lubekę 28 marca 1942 r. Od roku 1943 RAF i USAAF rozpoczęły ofensywę powietrzną na III Rzeszę siłami nawet ponad 1000 samolotów w jednym nalocie. Samoloty RAF z reguły prowadziły naloty nocne (wobec obecności drugiego pilota – nawigatora w każdym samolocie), natomiast siły USAAF naloty dzienne.

Najbardziej krwawy nalot dywanowy (i w ogóle najbardziej niszczycielski atak lotniczy podczas II wojny światowej) miał miejsce nocą z 9/10 marca 1945 r. nad Tokio, gdzie 279 superfortec B-29 zrzuciło bomby zapalające wywołując burzę ogniową. Zginęło i zmarło od oparzeń ok. 120 000 osób.

Najsłynniejszy nalot dywanowy w Europie przeprowadziły brytyjskie siły powietrzne, w nocy z 13 na 14 lutego 1945 roku bombardując Drezno. 770 bombowców Avro Lancaster i 600 bombowców B-17 doprowadziło do śmierci ok. 25-30 tysięcy ludzi – mieszkańców i uchodźców. I tu, podobnie jak w Tokio, w czasie nalotu, w burzy ogniowej zniszczona została duża część miasta.

Quote-alpha.png
Powojenne szacunki aliantów podawały, że jedna trzecia ludności Niemiec ucierpiała bezpośrednio wskutek bombardowań, około 14 milionów ludzi straciło majątek, ponad 20 milionów zostało na jakiś czas pozbawionych elektryczności, gazu lub wody, 5 milionów musiało się ewakuować. Zniszczeniu uległa jedna czwarta mieszkań. Zginęło około 305 tysięcy osób. (United States Strategic Bombing Survey, t.4, New York/London 1976, s. 7-10.[2]

Miasta – ofiary nalotów dywanowych[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

WiktionaryPl nodesc.svg
Zobacz hasło nalot dywanowy w Wikisłowniku

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Sokoły Stalina nad Warszawą (pol.). Focus.pl, Historia, 22 maja 2011. [dostęp 2011-07-30].
  2. Ian Kershaw, Hitler. 1941-1945 Nemesis, Dom Wydawniczy Rebis, Poznań 2003, ISBN 83-7301-324-5, s. 516, przypis 34. Por też: United States Strategic Bombing Survey wersja elektroniczna (jęz. ang.)

Bibliografia, literatura, źródła[edytuj | edytuj kod]