Nurzyk polarny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Nurzyk polarny
Uria lomvia[1]
(Linnaeus, 1758)
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd siewkowe
Rodzina alki
Rodzaj Uria
Gatunek nurzyk polarny
Podgatunki[1]
  • Uria lomvia lomvia (Linnaeus, 1758)
  • Uria lomvia arra (Pallas, 1811)
  • Uria lomvia heckeri Portenko, 1944
  • Uria lomvia eleonorae Portenko, 1937
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

     obszary lęgowe

     zimowiska

     występuje przez cały rok

Nurzyk polarny, nurzyk grubodzioby (Uria lomvia) – gatunek dużego ptaka wodnego z rodziny alk (Alcidae), zamieszkujący wybrzeża Morza Arktycznego.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Gniazduje w subarktycznej Ameryce, na Grenlandii, północno-wschodniej Syberii, Islandii, Spitsbergenie, Półwyspie Kolskim i w północnej Norwegii. Zimą wędruje do środkowej Norwegii. W Europie Środkowej nurzyka polarnego spotyka się na wybrzeżach. Do Polski zalatuje wyjątkowo[3].

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Cechy gatunku[edytuj | edytuj kod]

W upierzeniu godowym głowa i szyja oraz wierzch ciała czarne, spód biały przechodzący płynnie na podgardle w postaci białego ostrego klina, na skrzydle wąski biały pasek, na głowie biały wąs. Nogi zielonożółte. Dziób czarny, krótki i grubszy od nurzyka podbielałego, po bokach widnieje biały pas. W szacie spoczynkowej, a także u osobników młodocianych białe podgardle i policzki. W upierzeniu zimowym czarna czapeczka przedłuża się poza oczy, za którymi nie ma wtedy białej plamy. W locie wydaje się być krępy, ma zadarty do góry dziób. Od nurzyka podbielałego różni go bardziej czarny wierzch, brak ciemnych rysunków na bokach ciała.

Wymiary średnie[edytuj | edytuj kod]

dł. ciała ok. 42–48 cm
rozpiętość skrzydeł ok. 70–75 cm
waga ok. 750–1500 g

Głos[edytuj | edytuj kod]

Wydaje dźwięki podobne do innych nurzyków. Jest to szorstkie „arr”.

Biotop[edytuj | edytuj kod]

Otwarte morza w pobliżu brzegu. Gniazduje na skalistych klifach.

Okres lęgowy[edytuj | edytuj kod]

Gniazdo[edytuj | edytuj kod]

Jajo składa bezpośrednio na skale. Tworzy liczne kolonie lęgowe.

Jaja[edytuj | edytuj kod]

Jajo nurzyka
Głowa nurzyka polarnego w szacie godowej
Kolonia lęgowa na Wyspie Niedźwiedziej, Norwegia

W ciągu roku wyprowadza jeden lęg, składając jedno jajo.

Wysiadywanie[edytuj | edytuj kod]

Jajo wysiadywane jest przez okres 30–36 dni przez obydwoje rodziców. Pisklęta opuszczają gniazdo po 18–25 dniach.

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

Drobne ryby i mięczaki.

W czasie karmienia swoich młodych mogą nurkować do 70 metrów by zdobyć dla nich małe ryby. Dorosłe ptaki odżywiają się jednak głównie planktonem.

Ochrona[edytuj | edytuj kod]

W Polsce podlega ścisłej ochronie gatunkowej[4].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Uria lomvia, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Uria lomvia. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  3. Komisja Faunistyczna Sekcji Ornitologicznej Polskiego Towarzystwa Zoologicznego: Lista awifauny krajowej. Gatunki ptaków stwierdzone w Polsce – stan z 31.12.2018. [dostęp 2019-09-07].
  4. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 16 grudnia 2016 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz.U. z 2016 r. poz. 2183)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]