Obsza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł

50°18′54″N 22°57′24″E

- błąd

39 m

WD

50°19'0.1"N, 22°58'0.1"E, 50°22'N, 22°56'E

- błąd

14 m

Odległość

776 m

Obsza
wieś
Ilustracja
Zabudowa usługowa w centrum wsi
Państwo

 Polska

Województwo

 lubelskie

Powiat

biłgorajski

Gmina

Obsza

Liczba ludności (2021)

770[1][2]

Strefa numeracyjna

84

Kod pocztowy

23-413[3]

Tablice rejestracyjne

LBL

SIMC

0896137[4]

Położenie na mapie gminy Obsza
Mapa konturowa gminy Obsza, blisko centrum po lewej na dole znajduje się punkt z opisem „Obsza”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, na dole po prawej znajduje się punkt z opisem „Obsza”
Położenie na mapie województwa lubelskiego
Mapa konturowa województwa lubelskiego, blisko dolnej krawiędzi znajduje się punkt z opisem „Obsza”
Położenie na mapie powiatu biłgorajskiego
Mapa konturowa powiatu biłgorajskiego, blisko dolnej krawiędzi nieco na prawo znajduje się punkt z opisem „Obsza”
Ziemia50°18′54″N 22°57′24″E/50,315000 22,956667

Obsza (pierwotnie Psza lub Psze) – wieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie biłgorajskim, w gminie Obsza[4][5]. Leży na Płaskowyżu Tarnogrodzkim.

Podział i demografia[edytuj | edytuj kod]

Kościół pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny
Urząd Gminy w Obszy
Pomnik Józefa Piłsudskiego w Obszy

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa zamojskiego. Miejscowość, według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.), liczyła 794 mieszkańców[6] i jest siedzibą wiejskiej gminy Obsza – najdalej na południe wysuniętej gminy woj. lubelskiego. Równolegle do wsi przebiega droga wojewódzka nr 863 w relacji TarnogródCieszanów.

Obsza jest jedyną wsią gminną powiatu biłgorajskiego, która zarazem nie jest największą wsią gminy – przerasta ją Zamch (1405 mieszkańców)[6] i Babice (954 mieszkańców)[6]. Sąsiednia Wola Obszańska ma 591 mieszkańców[6].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Obsza była siedzibą ruskiego rodu Kustrów i leżała w ziemi przemyskiej (województwo ruskie). Od XV wieku Obsza stała się wsią królewską, w 1515 wzmiankowana jako należąca do grodu w Leżajsku[7], a potem w starostwie Zamch, z którym w 1588 znalazła się w dobrach Jana Zamoyskiego (później Ordynacji Zamojskiej). W 1867 Obsza została siedzibą gminy Babice w nowo utworzonym powiecie biłgorajskim. Podczas okupacji hitlerowskiej wieś została wysiedlona przez Niemców, a gospodarstwa polskie objęli Ukraińcy.

Zabytki i atrakcje turystyczne[edytuj | edytuj kod]

W Obszy znajduje się zabytkowy kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, zbudowany w 1860 jako cerkiew unicka, następnie użytkowany przez parafię prawosławną[8]. Znajdują się tu również trzy cmentarze: unicko-prawosławny z XIX w., zachowany szczątkowo, prawosławny z XIX w. oraz rzymskokatolicki ze zbiorowymi mogiłami żołnierzy Wojska Polskiego z września 1939 roku[9].

Przez Obszę przebiega czerwony szlak rowerowy. Prowadzi on do Puszczy Solskiej (gdzie łączy się z innym szlakiem rowerowym i pieszymi tzw.szlak ziemi Józefowskiej) i wraca do Obszy.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wieś Obsza w liczbach, Polska w liczbach [dostęp 2023-01-15] (pol.), liczba ludności w oparciu o dane GUS.
  2. NSP 2021: Ludność w miejscowościach statystycznych, Bank Danych Lokalnych GUS, 19 września 2022 [dostęp 2022-10-04].
  3. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2022, s. 853 [zarchiwizowane 2022-10-26].
  4. a b GUS. Wyszukiwarka TERYT
  5. Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  6. a b c d GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  7. Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Tom XV cz.2, dir.icm.edu.pl [dostęp 2019-07-11] (pol.).
  8. Paulina Cynalewska-Kuczma, Architektura cerkiewna Królestwa Polskiego narzędziem integracji z Imperium Rosyjskim, Poznań: Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Adama Mickiewicza, 2004, s. 144, ISBN 83-232-1463-8, OCLC 69452580.
  9. D. Kawałko, Cmentarze województwa zamojskiego, Państwowa Służba Ochrony Zabytków, Zamość 1994, s. 167-169.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]