Owen Farrell

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Owen Farrell
Ilustracja
Pełne imię i nazwisko Owen Andrew Farrell
Data i miejsce urodzenia 24 września 1991
Billinge Higher End, Metropolitan Borough of Wigan
Wzrost 188 cm[1]
Masa ciała 96 kg[1]
Rugby union
Pozycja łącznik ataku (10),
wewnętrzny środkowy (12)
Kariera juniorska
Lata Zespół
St George's School (Harpenden)
2007–2010 Saracens
Kariera seniorska[a]
Lata Zespół Wyst. (Pkt)
2008– Saracens[2] 40 (360)
2010 Bedford Blues (wyp.)[2] 2 (8)
Reprezentacja narodowa[b]
Lata Reprezentacja Wyst. (Pkt)
 Anglia U-16
 Anglia U-17
 Anglia U-18
2011  Anglia U-20
2012–  Anglia[3] 20 (195)
Rugby league
Pozycja filar młyna (13)
Kariera juniorska
Lata Zespół
1999–2005 Wigan St Patricks
  1. Mecze i punkty w lidze akt. w dniu 27 października 2012 r.
  2. Mecze i punkty w reprez. akt. w dniu 16 listopada 2013 r.

Owen Farrell (ur. 24 września 1991 w Billinge Higher End w pobliżu Wigan[3]) – angielski rugbysta występujący na pozycji środkowego lub łącznika ataku[1][4], reprezentant kraju; syn Andy’ego Farrella.

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Ojciec Owena, Andy, profesjonalnie uprawiał rugby league w zespole Wigan Warriors, przez co jego syn od najmłodszych lat miał styczność z tym sportem. Wedle słów Andy’ego, Owen już w wieku dwóch lat wykonywał kopy z kozła[5]. Mając lat osiem dołączył do juniorów amatorskiego zespołu Wigan St Patricks[6]. Występował tam na pozycji numer 13 (tzw. loose- lub lock forward)[7]. Z zespołem wywalczył National Cup w rywalizacji U-14, a po dwóch latach U-16[6].

Wiele w życiu perspektywicznego zawodnika zmieniła decyzja jego ojca o porzuceniu rugby league i podpisaniu kontraktu z zespołem rugby unionSaracens F.C. Klub zlokalizowany jest w St Albans, a rodzina Farrellów zamieszkała w pobliskim Harpenden[8]. Południowa część Anglii, gdzie leży St Albans, to region, w którym 13-osobowa odmiana rugby jest stosunkowo mało popularna, zaś Owen nigdy wcześniej nie grał w odmianie o 15 zawodnikach[7]. Początkowo na weekendy wracał do Wigan, by tam uczestniczyć w treningach league[7], jednak wkrótce zaczął próbować swoich sił w union[9]. Trafił do St George's School w Harpenden[4]. Tam zaczynał od gry na pozycji analogicznej dla trzynastki w rugby league, a więc trzeciej linii młyna (rwacz i wiązacz) lecz nie umiał zaadaptować się do nowych obowiązków (głównie czyszczenia w przegrupowaniach). W związku z tym, po niedługim czasie przekwalifikował się na gracza formacji ataku[5] – początkowo środkowego, a z czasem łącznika[9]. W wieku 14 lat, dzięki specjalnym zabiegom szkoły, został dopuszczony do rozgrywek międzyszkolnych (do lat 18)[9]. W 2008 roku St George's School zdobyła tytuł mistrza kraju do lat 17, jednak RFU zabronił Farrellowi występów w fazie półfinałowej i finałowej, ze względu na umiejętności kwalifikujące go raczej do drużyn zawodowych, niż do rozgrywek szkolnych[9].

Faktycznie, w roku 2007 Farrell dołączył do akademii Saracens[1], a w sierpniu 2008 roku podczas przedsezonowego sparingu zmienił swojego kontuzjowanego ojca[4][10]. Już w październiku, w wieku zaledwie 17 lat i 11 dni, wystąpił w meczu Pucharu Anglo-Walijskiego przeciw Scarlets. Został wówczas najmłodszym zawodnikiem w historii, który zagrał w meczu angielskich rozgrywek. Rekord ten został później pobity przez George’a Forda[3][4][11]. Pomimo tak wczesnego debiutu, Farrell na swój pierwszy mecz ligowy musiał czekać do sezonu 2010/2011. Na jego początku młody zawodnik został wypożyczony do Bedford Blues z Championship[1][3][4], gdzie zdążył zagrać w dwóch meczach ligowych[2]. Wkrótce jednak sytacja kadrowa (kontuzja Dericka Hougaarda) zmusiła władze Saracens do odwołania Farrella z wypożyczenia[12]. Owen przebojem wdarł się do pierwszej piętnastki, wygrywając rywalizację z Aleksem Goodem oraz sprowadzonym jako zastępstwo dla Hougaarda Gavinem Hensonem. Począwszy od połowy listopada, Farrell wystąpił jako numer 10 w 24 z 25 koljenych spotkań Sarries[12], w grudniu zostając nawet zawodnikiem meczu Pucharu Heinekena z Racing Métro 92[3]. W dalszej części sezonu wciąż grał na wysokim poziomie, czego ukoronowaniem był mecz finałowy z Leicester Tigers, a w którym to Owen Farrell zdobył 17 z 22 punktów zwycięskiej drużyny[3][4]. Dzięki pewnemu wykonywaniu podwyższeń i rzutów karnych, w grudniu 2012 roku na swoim koncie zebrał 360 punktów w 40 ligowych spotkaniach[4].

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

Farrell grę dla Anglii rozpoczął od drużyny do lat 16, której był kapitanem[13]. Z kadrą U-17 wziął udział w tournée po Argentynie. Następnie występował dla reprezentacji do lat 18 i 20. Z tą ostatnią w 2011 roku wywalczył Wielki Szlem podczas młodzieżowego Puchar Sześciu Narodów[3] (zaliczył wówczas dwa występy)[4]. W tym samym roku wziął jeszcze udział w Mistrzostwach Świata Juniorów we Włoszech[4]. Młodzi Anglicy dotarli wówczas do finału, w którym przegrali z reprezentacją Nowej Zelandii[3].

Na początku 2012 roku Farrell junior znalazł się w 32-osobowym składzie reprezentacji Anglii, którą Stuart Lancaster powołał na Puchar Sześciu Narodów[3]. W dorosłej drużynie zadebiutował 4 lutego na Murrayfield Stadium w meczu przeciw Szkocji[3]. W tym, podobnie jak i w kolejnym meczu przeciwko Włochom, grał na pozycji numer 12. W swoich dwóch pierwszych pojedynkach na arenie międzynarodowej, dzięki celnym kopom zdobył 22 punkty[3]. Gdy przed meczem z Walią kontuzji doznał łącznik młyna Charlie Hodgson, na „dziesiątce” zastąpił go Farrell[3]. Latem tego samego roku rozpoczął wszystkie trzy mecze podczas serii pojedynków ze Springboks, jednak później stracił miejsce w składzie na rzecz Toby’ego Flooda[3]. Kiedy w trakcie listopadowego meczu z drużyną z Południowej Afryki ten ostatni doznał kontuzji palca u stopy, stało się jasne, że w ostatnim jesiennym spotkaniu międzynarodowym, w którym rywalem Anglików mieli być All Blacks, szansę dostanie Farrell[14]. Kilka dni później IRB ogłosiła czterech nominowanych do nagrody Zawodnika Roku, wśród których, ku powszechnemu zaskoczeniu, znalazło się także nazwisko Owena[15] (ostatecznie zwyciężył idol Farrella, Daniel Carter)[4][16]. Trzy dni później, w meczu z Nową Zelandią Farrell rozwiał jednak wątpliwości co do swojego udziału w plebiscycie, zdobywając 17 punktów dla swojej drużyny (w tym pierwszych 15 w meczu). Ostatecznie dzięki trzem przyłożeniom Anglicy pokonali All Blacks 38-21, wygrywając z tym rywalem po raz pierwszy od dziesięciu spotkań[17]. W swoich pierwszych dwunastu meczach w kadrze Farrell wykonał 38 celnych kopów z podstawki (rzuty karne i podwyższenia) na 47 prób[4].

Wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

  • nominacja do nagrody Odkrycia Sezonu 2009/2010 w Premiership[1][3],
  • nominacja do nagrody Młodego Zawodnika Sezonu 2009/2010 Stowarzyszenia Graczy Rugby (Rugby Players' Association, RPA)[1][3],
  • Odkrycie Sezonu 2010/2011 w Premiership[1][3],
  • Młody Zawodnik Sezonu 2010/2011 według RPA[1][3],
  • nominacja do nagrody Zawodnika Roku 2012 IRB[15][18]

Życie osobiste[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i Owen Farrell (ang.). Saracens F.C.. [dostęp 2012-12-09].
  2. a b c Player statistics Farrell Owen club stats (ang.). It's Rugby. [dostęp 2012-12-09].
  3. a b c d e f g h i j k l m n o p q Owen Farrell (ang.). ESPN Scrum. [dostęp 2012-12-09].
  4. a b c d e f g h i j k l m n Owen Farrell (ang.). Rugby Football Union. [dostęp 2012-12-09].
  5. a b Mick Cleary: Early days yet but Saracens' Owen Farrell already taking big strides in dad Andy's footsteps (ang.). W: The Daily Telegraph [on-line]. 2010-12-10. [dostęp 2012-12-09].
  6. a b Marsh backs young Farrell (ang.). W: Wigan Today [on-line]. 2012-01-18. [dostęp 2012-12-09].
  7. a b c d e Neil Squires: Owen Farrell: Before we moved south I’d never played union, only on a computer… (ang.). W: Daily Express [on-line]. 2011-12-03. [dostęp 2012-12-09].
  8. a b Hugh Godwin: Owen Farrell: All set to be the next big noise after Jonny (ang.). W: The Independent [on-line]. 2012-01-08. [dostęp 2012-12-09].
  9. a b c d Gavin Mairs: Six Nations 2012: the day the boy Owen became Farrell the man (ang.). W: The Daily Telegraph [on-line]. 2012-02-03. [dostęp 2012-12-09].
  10. Ian Malin: New horizon for Farrell - and a rising son (ang.). W: The Guardian [on-line]. 2008-10-28. [dostęp 2012-12-09].
  11. Mick Cleary: History boy Owen Farrell proves a chip off old block for Saracens (ang.). W: The Daily Telegraph [on-line]. 2008-10-05. [dostęp 2012-12-09].
  12. a b Paul Rees: Owen Farrell shines for Saracens and targets fly-half spot for England (ang.). W: The Guardian [on-line]. [dostęp 2012-12-09].
  13. Farrell captains England Under 16 in Four Nations Tournament opener (ang.). rfu.com. [dostęp 2013-01-21].
  14. Toby Flood ruled out of All Blacks Test at Twickenham with toe injury (ang.). W: The Guardian [on-line]. 2012-11-26. [dostęp 2012-12-09].
  15. a b Owen Farrell receives nomination for IRB player of the year award (ang.). W: The Guardian [on-line]. 2012-11-28. [dostęp 2012-12-09].
  16. Dan Carter named IRB Player of the Year (ang.). Międzynarodowa Rada Rugby, 2012-12-03. [dostęp 2012-12-09].
  17. All Blacks stunned by inspired England (ang.). Television New Zealand, 2012-12-02. [dostęp 2012-12-09].
  18. IRB Player of the Year shortlist revealed. Międzynarodowa Rada Rugby, 2012-11-28. [dostęp 2012-12-09].
  19. Gary Carter: Owen could’ve played Farr Utd (ang.). W: The Sun [on-line]. 2012-01-13. [dostęp 2012-12-09].