Płotno

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Płotno
Pałac
Pałac
Państwo  Polska
Województwo zachodniopomorskie
Powiat choszczeński
Gmina Pełczyce
Wysokość 60 m n.p.m.
Liczba ludności (2007) 429
Strefa numeracyjna (+48) 95
Kod pocztowy 73-236, 73-260
Tablice rejestracyjne ZCH
SIMC 0185689
Położenie na mapie gminy Pełczyce
Mapa lokalizacyjna gminy Pełczyce
Płotno
Płotno
Położenie na mapie powiatu choszczeńskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu choszczeńskiego
Płotno
Płotno
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa zachodniopomorskiego
Płotno
Płotno
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Płotno
Płotno
Ziemia53°05′24″N 15°18′00″E/53,090000 15,300000

Płotno (niem. Blankensee, nazwa przejściowa – Ustronie, Stawiska[1]) – osada sołecka w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie choszczeńskim, w gminie Pełczyce. W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa gorzowskiego. W roku 2007 osada liczyła 429 mieszkańców.

Leśniczówka wchodząca w skład sołectwa: Sułkowo.

Geografia[edytuj]

Osada leży ok. 6 km na północ od Pełczyc, między Pełczycami a Choszcznem przy drodze wojewódzkiej nr 151, w pobliżu byłej linii kolejowej nr 410.

Historia[edytuj]

Osada wzmiankowana w roku 1322, kiedy to książę pomorski Otton I nadał Cysterkom z Pełczyc 4 łany ziemi, stanowiące wcześniej lenno rycerza Betekina. W XV wieku jako właściciele Płotna występują Billerbeckowie, część klasztorną po sekularyzacji przejęli von Waldowowie. W 1628 r. w Płotnie było 36 chłopów, 8 zagrodników, 2 młyny, karczma, kuźnia, owczarnia – własność Billerbecków. W XVIII wieku podzielono miejscowość na 3 części, po czym często zmieniali się właściciele (Benkendorf, Martini, później rodziny von Stranz, von Bornstedt, von Knobelsdorff). W jakimś momencie wieś została scalona i jako taka przeszła w roku 1795 w ręce rodu von Wedel. Majątek w Płotnie pozostał w posiadaniu Wedlów aż do 1945 r. Należne doń ziemie w poł. XIX wieku i na pocz. XX wieku przekraczały 1 200 ha, a liczba mieszkańców osady wynosiła ok. 270 osób. Od średniowiecza istniał tu kościół. Co najmniej od XIX w. wieś zdominowana jest przez majątek rycerski, w tym czasie własność chłopska praktycznie tu nie istnieje. Po 1945 r. folwark upaństwowiono[2].

Zabytki[edytuj]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są[3][4]:

Komunikacja[edytuj]

W Płotnie znajduje się nieczynny przystanek kolejowy.

Kościół

Przypisy

  1. Rymar 1968 ↓, s. 193.
  2. Historia. „UMiG”. Pełczyce. 
  3. Rejestr zabytków nieruchomych woj. zachodniopomorskiego - stan na 31.12.2012 r.. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 25.4.13]. s. 9.
  4. „Zachodniopomorski Wojewódzki Konserwator Zabytków”. Szczecin. 
  5. M. Majewski Ludwisarstwo stargardzkie XVI-XVII wieku. Przyczynek do "Corpusu Campanorum Pomeranorum" [w:] Mała Ojczyzna - Wczoraj i Dziś. Materiały z sesji, Stargard 1999, s. 60

Bibliografia[edytuj]

  • Edward Rymar. Przywrócenie i nadanie nazw miejscowościom powiatu pyrzyckiego w latach 1945–1947. „Zeszyty Pyrzyckie”. 1, 1968. Szczecin: Instytut Zachodniopomorski. Towarzystwo Miłośników Ziemi Pyrzyckiej.