Park Narodowy Wielkich Himalajów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Park Narodowy Wielkich Himalajów[a]
Obiekt z listy światowego dziedzictwa UNESCO
Ilustracja
Państwo  Indie
Typ przyrodniczy
Spełniane kryterium X
Numer ref. 1406
Region[b] Azja i Pacyfik
Historia wpisania na listę
Wpisanie na listę 2014
na 38. sesji
Położenie na mapie Himachal Pradeshu
Mapa lokalizacyjna Himachal Pradeshu
Park Narodowy Wielkich Himalajów
Park Narodowy Wielkich Himalajów
Położenie na mapie Indii
Mapa lokalizacyjna Indii
Park Narodowy Wielkich Himalajów
Park Narodowy Wielkich Himalajów
Ziemia31°44′N 77°33′E/31,733333 77,550000

Park Narodowy Wielkich Himalajów (ang. Great Himalayan National Park – GHNP) – park narodowy o powierzchni administracyjnej 1171 km kwadratowych, położony w regionie miasta Kullu w stanie Himachal Pradesh, w zachodnich Himalajach.

Habitat wielu gatunków flory i fauny, z czego 209 gatunków ptaków i 125 gatunków owadów.

W 2014 roku pierwotny obszar parku został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Park został powołany do życia w 1984 roku, a w 1999 został ustanowiony parkiem narodowym[1]. Obejmował wówczas powierzchnię ok. 755 km kwadratowych[1]. W 1994 roku przy zachodniej granicy parku ustanowiono 5–kilometrowy pas ochronny o powierzchni ok. 265 km kwadratowych, na którego terenie znalazło się 160 wiosek[1]. Wokół trzech wiosek: Shagwar, Shakti i Marore utworzono rezerwat[1]. Przy południowej granicy parku ustanowiony obszar chroniony o powierzchni 65 km kwadratowych, który nie jest zamieszkany[1]. W 2010 roku do parku przyłączono tereny sanktuariów Sainj i Tirthan[1]. W 2014 roku park administrował terenem o powierzchni 1171 km kwadratowych obejmujących park, obszary chronione i sanktuaria, tworząc Great Himalayan National Park Conservation Area (GHNPCA)[1]

W 2014 roku pierwotny obszar parku – ok. 755 km kwadratowe – został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO[2].

Opis[edytuj | edytuj kod]

Park o powierzchni 90,540 ha obejmuje obszary zróżnicowane pod względem wysokości, od terenów wysokogórskich powyżej 6000 m.n.p. po tereny poniżej 2000 m.n.p., rozciągając obszar chroniony od łąk alpejskich po lasy monsunowe[2]. Na terenie parku znajdują się lodowce zasilające rzeki Jiwa Nal, Sainj, Tirthan i Parvati wpadające do Bjasu dopływu Indusu[2].

Park znajduje się na styku dwóch największych na świecie krain zoogeograficznych: krainy orientalnej i krainy palearktycznej[2]. Habitat wielu gatunków flory i fauny, w tym gatunków endemicznych[2]. Na terenie parku występuje 805 gatunków roślin naczyniowych, 192 gatunki porostów, 12 wątrobowców i 25 mchów[2]. Prawie 60% występujących tu okrytonasiennych to endemity Himalajów zachodnich[2]. W parku zanotowano występowanie 31 gatunków ssaków, 209 gatunków ptaków, 9 płazów, 12 gadów i 125 gatunków owadów[2].

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g UNESCO: Great Himalayan National Park Conservation Area – nomination file (ang.). [dostęp 2015-02-01].
  2. a b c d e f g h UNESCO: [whc.unesco.org/en/list/1406 Great Himalayan National Park Conservation Area] (ang.). [dostęp 2015-02-01].