Pistolet WIST-94

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
WIST-94
Ilustracja
WIST-94L
Państwo  Polska
Producent PREXER Sp. z o.o.
Rodzaj pistolet samopowtarzalny
Historia
Prototypy 1994-1998
Produkcja ?? – do chwili obecnej
Wyprodukowano Do 2008 r. >25000 egzemplarzy[1].
Dane techniczne
Kaliber 9 mm
Nabój 9×19 mm
Magazynek pudełkowy, 16 nab.
Wymiary
Długość 190 mm
Wysokość 135 mm
Szerokość 33 mm
Długość lufy 114 mm
Długość linii celowniczej 171 mm
Masa
broni 740 g (WIST 94 z pustym magazynkiem)
770 g (WIST 94L z pustym magazynkiem
Inne
Prędkość pocz. pocisku 360 m/s (pocisk o masie 8 g)
Energia pocz. pocisku 518 J[2]
Zasięg skuteczny 50 m
Siła spustu 30N

WIST-94 – pierwszy po drugiej wojnie światowej polski pistolet samopowtarzalny na nabój 9 × 19 mm Parabellum. Dodatkowo w wersji WIST-94L posiada laserowy znacznik celu o mocy 3-5 mW, który jest zasilany z dwóch baterii 1,5 V o wadze 30 g. Celownik umożliwia celowanie na odległość do 50 m. Jego nazwa miała nawiązywać do przedwojennego pistoletu Vis.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Zlecenie na opracowanie pistoletu na nabój 9×19 mm ogłosiło Ministerstwo Obrony Narodowej na początku 1992 roku. Zadaniem zajął się zespół składający się z Wiesława Starka, który był kierownikiem zespołu, oraz Stefana Tkaczyka. Dołączyli do nich Wiesław Stępniak oraz Aleksander Wójtowicz – wszyscy z WITU. Praca pod kryptonimem „Piryt” zaowocowały dwoma prototypami (patent nr 171870), niestety kłopoty finansowe spowodowały przerwanie badań. Dzięki pomocy łódzkiej firmy „Prexer” prace mogły być kontynuowane i wreszcie w 1994 r. opracowany został WIST. Konkurentem WISTa był MAG-95. W 1997 r. przeprowadzono badania eksploatacyjno-wojskowe. WIST okazał się konstrukcją na tyle udaną, że od 1998 r. jest wprowadzany jako uzbrojenie Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Szef Sztabu Generalnego WP Rozkazem nr 68 z dnia 23 marca 1999 r. wprowadził broń na wyposażenie Sił Zbrojnych RP[3].

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Pistolet działa na zasadzie krótkiego odrzutu lufy – mechanizm ryglowy funkcjonuje na zasadzie przekoszenia w pionie. Połączenie lufy z zamkiem w położeniu zaryglowanym zapewniają dwa występy ryglowe wchodzące w wyżłobienia w zamku. Samonastawny bezpiecznik wewnętrzny zawiera sterowane spustem blokady iglicy oraz zaczepy szyny spustowej. Dodatkowym zabezpieczeniem jest mechanizm spustowy z samonapinaniem iglicy typu Double Action Only, ze wstępnie napinaną – podczas odrzutu zamka – sprężyną igliczną. Pistolet wyposażono ponadto w mechanizm uderzeniowy typu iglicznego, chwyt z materiału kompozytowego Itamid[4], poliamidu zbrojonego włóknem szklanym, zatrzask zamkowy stalowy. Zastosowano wskaźnik obecności naboju w komorze nabojowej, będący oddzielnym elementem broni. Po wystrzeleniu ostatniego naboju z magazynka zamek zatrzymuje się w tylnym położeniu na zaczepie zamka. Lufa ma przekrój poligonalny (sześciokąt foremny). WIST posiada stałe przyrządy celownicze z naniesionymi dwiema plamkami i obwódką na szczerbince oraz plamką na muszce, które pozwalają na prowadzenie celnego ognia do 50 m. Magazynek 16-nabojowy, dwurzędowy.

Wist był użytkowany w trudnych warunkach przez PKW Irak i nadal używają go żołnierze PKW Afganistan. Producent i Sztab Generalny WP otrzymał wiele uwag o awaryjności broni.

Od 2010 r. wszystkie pistolety są modernizowane i wyposażane w nowy szkielet z podlufową szyną montażową na oświetlenie taktyczne[5], w celu poprawienia niezawodności powiększono także okno do wyrzucania łusek oraz zmieniono system ryglowania zamka[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]