Granatnik RGP-40

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
RGP-40
Ilustracja
RGP-40 (wersja z 2010 r.)
Państwo  Polska
Producent ZM Tarnów
Rodzaj granatnik rewolwerowy
Historia
Prototypy 2008-2009
Dane techniczne
Kaliber 40 mm
Nabój 40 x 46 mm SR, 40 x 51 mm SR
Magazynek bęben, 6 nab.
Wymiary
Długość lufy 250 mm

RGP-40 (Ręczny Granatnik Powtarzalny[1]) – polski granatnik rewolwerowy kalibru 40 mm skonstruowany wspólnie przez pracowników WAT i OBR SM Tarnów.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Broń powstała w Ośrodku Badawczo-Rozwojowym Sprzętu Mechanicznego w Tarnowie, we współpracy z Wojskową Akademią Techniczną, na podstawie umowy z 9 marca 2007 z Ministerstwem Nauki i Szkolnictwa Wyższego o wykonanie projektu celowego[1]. Konstruktorem prowadzącym był Zbigniew Wójcik[1]. Pierwszy model tej broni powstał w 2008 roku i został zaprezentowany podczas MSPO 2008 w Kielcach. Broń jest zbliżona konstrukcyjnie do południowoafrykańskiego granatnika Milkor MGL, a zwłaszcza jego wersji M32 MGL. Zaprezentowany egzemplarz różnił się od późniejszych wersji. Zastąpiono zastosowaną w prototypie komercyjną kolbę konstrukcją opracowaną specjalnie dla granatnika, a także wprowadzono zmiany polepszające ergonomię i funkcjonalność broni.

W 2009 roku powstały dwa prototypy, a w 2010 roku dwa granatniki serii próbnej[1]. W 2013 roku wyprodukowano w ZM Tarnów pięć granatników seryjnych, odebranych przez wojsko polskie w lipcu 2013[1]. W granatnikach seryjnych zmniejszono zastosowanie stopów tytanu w celu potanienia konstrukcji, co w niewielkim stopniu zwiększyło masę broni[1].

Według planów głównym odbiorcą RGP-40 mogą stać się Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej które według swoich szacunków potrzebowałoby około 500 granatników rewolwerowych. Potencjalnym nabywcą tej broni może być także Policja, Służba Więzienna i inne formacje potrzebujące broni o dużej sile ognia przystosowanej do zasilania amunicją z gazem łzawiącym czy obezwładniającej.

Opis[edytuj | edytuj kod]

RGP-40 jest bronią półautomatyczną, rewolwerową. Głównym elementem broni jest rama do której przymocowany jest bęben rewolwerowy, wloty komór bębna są zakryte obracana w prawą stronę pokrywą do której przymocowany jest chwyt pistoletowy i mechanizm uderzeniowo-spustowy, oraz kolba. Podczas strzelania bęben jest obracany przez sprężynę napinaną podczas ładowania broni.

Bęben rewolwerowy mieści 6 naboi. Komory nabojowe bębna mają długość 140 mm co pozwala ładować do nich zarówno amunicję bojową, jak i dłuższe naboje specjalne. Przed załadowaniem broni należy odchylić pokrywę bębna w prawą lub lewą stronę. Granatnik jest dostosowany do standardowej amunicji 40 x 46 mm SR o donośności ok. 400 m, jak i do amunicji o średniej prędkości wylotowej 40 x 51 mm SR o donośności ponad 800 m[1].

RGP-40 ma kurkowy mechanizm spustowy z samonapinaniem. Podczas strzału, cześć gazów prochowych odprowadzona przez boczny otwór lufy zwalnia zatrzask bębna, a bęben pod wpływem sprężyny obraca się o 60°. Przed strzałami przypadkowymi chroni bezpiecznik nastawny którego skrzydełka znajdują się po obu stronach broni nad chwytem pistoletowym.

RGP-40 jest wyposażony w szynę Picatinny nad bębnem oraz trzy szyny otaczające lufę. Broń wyposażona jest w teleskopową kolbę.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g Trzech w granatnikowym przetargu, s. 64-66

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Trzech w granatnikowym przetargu w: "Raport - Wojsko Technika Obronność - MSPO" nr 1, 1 września 2015, s. 66