Karabinek-granatnik wz. 1960

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Karabinek–granatnik wz. 1960
Ilustracja
Państwo  PRL
Producent ZM Łucznik
Rodzaj karabin-granatnik
Historia
Prototypy koniec lat 50. XX wieku
Produkcja ok. 1960 – ?
Dane techniczne
Kaliber 7,62 mm
Nabój 7,62 × 39 mm wz. 43
Magazynek 10, 30 nab.
Wymiary
Długość 1075 mm[1]
Długość lufy 415 mm[1]
Długość linii celowniczej 660 mm[1]
Masa
broni 4,65 kg (wz. 1960 z pustym magazynkiem)
4,85 kg (wz. 1960/72 z pustym magazynkiem)[1]
wyposażenia dodatkowego 0,24 kg (pusty magazynek 10–nabojowy)
0,33 kg (magazynek 10–nabojowy załadowany nabojami UNM)
Inne
Prędkość pocz. pocisku 715 m/s (7,62 mm)[1]
Energia pocz. pocisku 2019 J (7,62 mm)
Szybkostrzelność teoretyczna 600 strz./min (7,62 mm)[1]
Szybkostrzelność praktyczna 40–100 strz./min (7,62 mm)
2 strz./min (granaty)[1]

Karabinek–granatnik wz. 1960polska wersja AK przystosowana do wystrzeliwania granatów nasadkowych F-1N-60, PGN-60, KGN, DGN i CGN[2].

Historia konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Pod koniec lat 50. XX wieku postanowiono wzmocnić siłę ognia drużyny piechoty przez wprowadzenie na uzbrojenie granatów nasadkowych i przeznaczonego do ich wystrzeliwania granatnika nasadkowego. Ponieważ standardowa broń piechoty, czyli karabinek AK, nie posiadała możliwości wystrzeliwania takich granatów, postanowiono opracować specjalną wersję karabinka–granatnika. Zespołem opracowującym modyfikację kierowali Leon Chodkiewicz i Stanisław Dwojak[2]. Polegała ona na dodaniu regulatora gazowego i zmianie konstrukcji zatrzasku pokrywy zamkowej (typowy zatrzask nie był w stanie zapobiec odłączeniu pokrywy w trakcie strzelania granatami). Na kolbie pojawiły się zaczepy do mocowania gumowego amortyzatora, a na lufie zamocowano nasadkę do miotania granatów[2]. Jej demontaż był możliwy przy pomocy klucza. Wprowadzono także krótki (pojemność 10 naboi) magazynek[2]. Do wystrzeliwania granatów stosowano specjalną wersję naboi 7,62 × 39 mm wz. 43 czyli nabój UNM (od uniwersalny nabój miotający)[3] wz. 1943/60 (o konstrukcji identycznej z nabojem ślepym, ale z mocniejszym ładunkiem prochowym i wydłużoną szyjką łuski)[2]. Karabinek mógł mieć kolbę stałą lub składaną. Wersja z kolbą składaną, skonstruowana dla wojsk powietrznodesantowych, została szybko wycofana z uzbrojenia (zbyt mała sztywność i wytrzymałość kolby). Na początku lat 70. powstał karabinek–granatnik wz. 1960/72 w którym wprowadzono prostszy i tańszy celownik nasadkowy CN–70[4]. Posiadał on kolbę o konstrukcji podobnej do stałej, ale szybkoodłączalną i był przeznaczony dla wojsk powietrznodesantowych[4].

Poza ludowym Wojskiem Polskim kbkg wz. 1960 był używany przez Wietkong, a także członków formacji palestyńskich.

Opis konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Działanie karabinu podczas strzelania amunicją 7,62 × 39 mm wz. 43 (regulator gazowy w pozycji "O") identyczne jak AK. Przy strzelaniu granatami nasadkowymi używa się nabojów UNM wz. 1943/60 (regulator gazowy w pozycji "Z"). Przy tej pozycji regulatora gazowego mniejsza jest ilość gazów prochowych działających na tłok gazowy.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g Andrzej Ciepliński; Ryszard Woźniak Encyklopedia współczesnej broni palnej s. 6
  2. a b c d e Andrzej Ciepliński; Ryszard Woźniak Encyklopedia współczesnej broni palnej s. 93
  3. Polish made AK47 Varieties
  4. a b Andrzej Ciepliński; Ryszard Woźniak Encyklopedia współczesnej broni palnej s. 94

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). Warszawa: Wydawnictwo WiS, 1994. ISBN 83-86028-01-7.
  • 7,62 mm Karabinki AKM (AKMŁ), AKMS (AKMSN), AK, kbkg wz. 1960 i kbkg wz. 1960/72; Opis i użytkowanie, sposoby i zasady strzelania; Ministerstwo Obrony Narodowej - Szefostwo Służby Uzbrojenia i Elektroniki sygn. Uzbr. 2447/86; Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej 1988.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]