Renata Walezjuszka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Renata Walezjuszka
księżna Ferrary, Modeny i Reggio
ilustracja
Księżna Modeny
Okres panowania od 31 października 1534
do 3 października 1559
Jako żona Herkulesa II d'Este
Dane biograficzne
Dynastia Walezjusze
Data i miejsce urodzenia 10 października 1510
Blois
Data śmierci 20 czerwca 1574
Ojciec Ludwik XII Walezjusz
Matka Anna Bretońska
Mąż Herkules II d'Este
Dzieci Anna
Alfons II d'Este
Lukrecja
Eleonora
Luigi

Renata Walezjuszka, Renata francuska, fr. Renée de Valois (ur. 10 października 1510 w Blois, zm. 20 czerwca 1574) – królewna francuska z dynastii Walezjuszy, księżna Ferrrary i Modeny od 1534 roku.

Życiorys[edytuj]

Renata była młodzszą córką króla Francji Ludwika XII i jego żony, księżnej Bretanii Anny, dziedziczki księcia Franciszka II Bretońskiego. Jej wczesną edukacją zajęła się jej guwernantka, Michelle de Saubonne, Madame de Soubise. W zamian za wyrzeczenie się pretensji do księstwa Bretanii, Renata otrzymała księstwo Chartres od Franciszka I, króla Francji. W dzieciństwie zaprzyjaźniła się z Anną Boleyn, późniejszą królową Anglii, przebywającą wówczas na dworze francuskim.

Związki z protestantami[edytuj]

Renata jako księżna Ferrary była gorącą protektorką proreformacyjnych kół intelektualnych we Włoszech, w związku z czym została poddana silnym naciskom ze strony Rzymu. Restrykcjami inkwizycji rzymskiej objęte zostało także księstwo rządzone przez dynastię D'Este. Dwór książęcy był bezpiecznym schronieniem dla włoskich i zagranicznych protestantów (w 1536 Ferrarę odwiedził sam Kalwin). Ponieważ miejscowy inkwizytor Girolamo Papini był blisko związany z dworem, Kongregacja Świętego Oficjum wysłała do Ferrary własnych komisarzy. Pod ich naciskiem książę Ercole zgodził się na egzekucję jednego z czołowych włoskich protestantów, Fanino Faniniego (1550). W 1554 księżna Renata oficjalnie złożyła katolickie wyznanie wiary i wyrzekła się protestantyzmu. Było to odstępstwo taktyczne, księżna bowiem kategorycznie odmawiała w uczestniczeniu w katolickich obrzędach i to pomimo nacisków męża. Próbowała również wychowywać młodsze córki w kalwinizmie. Po śmierci męża i pod wpływem nacisków syna w 1560 roku powróciła do Francji. Tam Renata już oficjalnie przeszła na Kalwinizm i popierała Hugenotów w swoich dobrach. Noc św. Bartłomieja przeżyła dzięki opiece Katarzyny Medycejskiej ale pomimo nacisków dworu odmówiła przejścia na katolicyzm. W swoich w Montargis udzielała pomocy i ochrony Hugenotom. Jej pogrzeb odbył się według liturgii kalwińskiej ku wielkiemu niezadowoleniu dzieci.

Rodzina[edytuj]

W kwietniu 1528 poślubiła księcia Ferrary, Modeny i Reggio – Herkulesa II. Mieli pięcioro dzieci:

  1. Annę (1531-1607) – żonę Franciszka de Guise i Jakuba Sabaudzkiego, księcia Nemours,
  2. Alfonsa (1533-1597) – księcia Ferrary i Modeny,
  3. Lukrecję (1535-1598) – żonę Francesco Maria II della Rovere, księcia Urbino,
  4. Eleonorę (1537-1581),
  5. Luigiego (1538-1586) – biskupa Ferrary i arcybiskupa Auch.

Renata owdowiała w 1559. W związku ze złymi stosunkami z synem, księciem Ferrary, wróciła do Francji w 1560 roku i osiedliła się w Montargis, gdzie zmarła 12 czerwca 1574.

Zobacz też[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

  • Baumgartner Frederic, Louis XII, St.Martin's Press, New York 1996.
  • Morby John, Dynastie świata. Przewodnik chronologiczny i genealogiczny, Kraków 1995.