Polskie Transatlantyckie Towarzystwo Okrętowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Polskie Transatlantyckie Towarzystwo Okrętowe (PTTO) – polskie przedsiębiorstwo żeglugowe założone w 1930 z myślą o zaznaczeniu polskiej obecności na Atlantyku; w 1934 przekształcone w Gdynia–Ameryka Linie Żeglugowe.

Zarys dziejów[edytuj | edytuj kod]

W roku 1930 polski rząd, wobec wzrostu liczbowego emigracji do Ameryki Północnej i Południowej, zdecydował się na zakup istniejącej linii żeglugowej (wraz z statkami i istniejącym aparatem organizacyjnym) z prawem korzystania z przystani w Nowym Jorku. Po niepowodzeniu rokowań z Niemcami wybrano duńskiego armatora Det Ostasiatitske Kompagni, który dysponował czterema parowymi statkami pasażerskimi o nazwach Latvia (eks- Rossija, zbud. 1908), Polonia (eks-Kursk, zbud. 1910), Estonia (eks – Car, zbud. 1912) i Lithuania (eks- Carica, zbud. 1915).

Duński armator przejął linię i statki od nieistniejącej już Russian American Line, upadłej po rewolucji w Rosji. Statki i linia powstały m.in. dzięki inwestycji, której dokonała wdowa po carze Aleksandrze III, Maria Fiodorowa, przeznaczając swoje klejnoty na rozwój floty. Stąd statki nazywano "klejnotami księżniczki Dagmary. Z uwagi właśnie na pochodzenie carycy z Danii (do której powróciła w 1919 r.) i jej powiązania, flotę przejął armator duński.

Duńczycy okazali się skorzy do zawarcia transakcji, bowiem w roku 1931 władze Stanów Zjednoczonych poważnie ograniczyły kwoty imigranckie i linii zagroziła upadłość. M. in. z tego powodu duński armator sprzedał już wcześniej pod banderę japońską statek Latvia (nazwany Fuso Maru, zatonął on następnie w czasie II wojny światowej z licznymi ofiarami). Pozostałe trzy statki wraz z linią przejął polski armator. W ten sposób powstało "PTTO", w którym początkowo kapitanów zapewniała strona duńska, a polscy kapitanowie pełnili rolę dublerów, przygotowując się do samodzielnego dowodzenia statkami.

Z trzech przejętych statków SS Polonia pływała w "PTTO" pod poprzednią nazwą, natomiast Estonia i Lithuania nazwane zostały SS Pułaski i SS Kościuszko, dla podkreślenia związków polsko-amerykańskich.

Statki[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jan Piwowoński, Flota spod biało-czerwonej, Adam Werka (ilust.), Brunon Nowicki (oprac.), Warszawa: Nasza Księgarnia, 1989, ISBN 83-10-08902-3, OCLC 834682944.