Siedlimowice

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Siedlimowice
Pałac i park
Pałac i park
Państwo  Polska
Województwo dolnośląskie
Powiat świdnicki
Gmina Żarów
Liczba ludności (III 2011) 182[1]
Strefa numeracyjna (+48) 74
SIMC 0857195
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Siedlimowice
Siedlimowice
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Siedlimowice
Siedlimowice
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Siedlimowice
Siedlimowice
Ziemia 50°55′49″N 16°34′10″E/50,930278 16,569444

Siedlimowicewieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie świdnickim, w gminie Żarów.

Podział administracyjny[edytuj]

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa wałbrzyskiego.

Nazwa[edytuj]

Do roku 1945 nosiła niem. nazwę Schönfeld, także: Schönfeld über Saarau (niem. Saarau oznacza Żarów).

Historia[edytuj]

Wieś wzmiankowana w XIV wieku jako posiadłość rycerska rodziny von Poseritz. Od roku 1325 w rękach znanego śląskiego rodu von Seidlitz. Przez cztery następne stulecia posiadłość kilkakrotnie zmieniała właścicieli, wśród których były znane śląskie rody jak von Tschirnhaus i von Pückler-Branitz. Ostatnio (do roku 1945) wieś należała do rodziny Kornów, którzy nabyli ją w roku 1867 od Pücklerów. Według urzędowych ksiąg w roku 1936 majątek liczył 275,5 ha; były tu młyny (wodny i parowy). Gospodarstwo specjalizowało się w produkcji mąki pszennej, grysiku i płatków owsianych, płacąc roczny podatek 9080 RM.

Zabytki[edytuj]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są[2]:

  • park, z XVII w., w latach 1873-1875
  • aleja lipowa, wzdłuż drogi do Mrowin, powstała po 1820 r.
  • aleja lipowo-dębowa, od młyna wodnego do lasu, z drugiej połowy XIX w.

inne zabytki:

  • ruiny pałacu Kornów, w czasie wojny trzydziestoletniej pałac służył Szwedom jako lazaret wojskowy i spłonął doszczętnie w roku 1633; Kornowie w latach 1873-1875[3] przebudowali tutejsze czteroskrzydłowe założenie barokowe na styl neorenesansowy; od końca wojny nie konserwowany i niszczejący.

Przypisy

  1. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  2. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 15.10.2012]. s. 172.
  3. Łuczyński Romuald M. Zamki, dwory i pałace w Sudetach, Legnica, 2008, s. 345

Bibliografia[edytuj]

  • Josef von Golitschek, Schlesien, Land der Schlösser, Würzburg 2001
  • Rezydencje ziemi świdnickiej, zespół redakcyjny: W. Rośkowicz, S. Nowotny, R. Skowron, Świdnica 1997, s. 51

Linki zewnętrzne[edytuj]