Siemianice (województwo pomorskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zobacz też: Siemianice w innych znaczeniach tej nazwy.
Siemianice
wieś
Ilustracja
Parafia pw. św. Józefa Rzemieślnika w Siemianicach
Państwo  Polska
Województwo  pomorskie
Powiat słupski
Gmina Słupsk
Sołectwo Siemianice
Wysokość 78 m n.p.m.
Liczba ludności (2020-12-31) 3085[1]
Strefa numeracyjna 59
Kod pocztowy 76-200[2]
Tablice rejestracyjne GSL
SIMC 0750830[3]
Położenie na mapie gminy wiejskiej Słupsk
Mapa konturowa gminy wiejskiej Słupsk, blisko centrum na prawo znajduje się punkt z opisem „Siemianice”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, u góry nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Siemianice”
Położenie na mapie województwa pomorskiego
Mapa konturowa województwa pomorskiego, u góry po lewej znajduje się punkt z opisem „Siemianice”
Położenie na mapie powiatu słupskiego
Mapa konturowa powiatu słupskiego, blisko centrum na lewo u góry znajduje się punkt z opisem „Siemianice”
Ziemia54°30′01″N 17°03′31″E/54,500278 17,058611
Strona internetowa

Siemianice (kaszb. Semiónice, niem. Schmaatz, dawniej Siemianice Słupskie) – wieś sołecka w Polsce obejmująca swym obszarem miejscowości Niewierowo i Swochowo, położona w województwie pomorskim, w powiecie słupskim, w gminie Słupsk[4][3].

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Miejscowość ta leży przy drodze krajowej 213 prowadzącej do Łeby oraz linii kolejowej 202 prowadzącej do Gdańska. Siemianice są oddalone 4 km na północny wschód od Słupska, leżą na pograniczu Równiny Sławieńskiej i Wysoczyzny Damnickiej i graniczą ze Swochowem na północy, z Bukówką na północnym wschodzie, z Jezierzycami na wschodzie, z Niewierowem na zachodzie i z miastem Słupskiem na południu.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Do 1945 r. gmina wiejska Siemianice (niem. Schmaatz) obejmowała wieś rolniczą Siemianice, majątki w Niewierowie i Swochowie oraz osady Prinzenhof (osada wchłonięta przez Siemianice) i Jezierzyce (niem. Seddin). Pierwsza wzmianka o Siemianicach pojawiła się w 1315 r. w dokumencie, w którym Margrabia Waldemar Brandenburski, Kasimir Swenzo i jego spadkobiercy potwierdzili własność wsi jako lenno. Później Siemianice stały się własnością miasta Słupska.

Około 1784 roku w Siemianicach, należących do miasta Słupska, znajdował się młyn wodny, pięciu gospodarzy, nauczyciel i razem z pięcioma gospodarstwami należącymi do wsi Niewierowa łącznie 17 gospodarstw domowych. W 1925 r. we wsi znajdowało się 75 budynków mieszkalnych. Do 1945 roku gmina wiejska Siemianice należała do powiatu Słupskiego w rejencji koszalińskiej w pruskiej prowincji Pomorze. Siemianice pod koniec II wojny światowej w dniu 8. Marca 1945 r. zostały zajęte przez Armię Czerwoną. Podobnie jak całe Pomorze Tylne (niem. Hinterpommern), po II wojnie światowej znalazło się pod polską administracją. Od czerwca 1945 r. rozpoczęło się przejmowanie domów i gospodarstw przez Polaków; mieszkańcy Siemianic zostali następnie przez nich wypędzeni niem. Schmaatz został przemianowany na Siemianice. Później ustalono, że 212 mieszkańców wsi zostało wypędzonych z Siemianic do Republiki Federalnej Niemiec, a 137 do NRD. W świetle prawa międzynarodowego faktyczna przynależność do Polski została potwierdzona w 1991 roku Traktatem Dwa Plus Cztery.

Ludność[edytuj | edytuj kod]

Miejscowość ta od kilku lat bardzo dynamicznie się rozwija, budowanych jest bardzo dużo nowych domów, powstają nowe sklepy i firmy. Rozbudowuje się szkoła oraz przedszkole publiczne. Ilość mieszkańców z dnia nadzień się powiększa. Poniżej wykres przedstawiający liczbę ludności Siemianic na przestrzeni ostatnich 2 stuleci:

Integralne części wsi Siemianice[4][3]
SIMC Nazwa Rodzaj
1015021 Przeginia część wsi

Do 1972 roku miejscowość ta była siedzibą gromady.

W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie słupskim.

W miejscowości działał Zakład Rybacki Siemianice wchodzący w skład Państwowego Gospodarstwa Rybackiego Słupsk[5].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Strona gminy
  2. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2013, s. 1145 [dostęp 2020-12-22] [zarchiwizowane z adresu 2014-02-22].
  3. a b c GUS. Wyszukiwarka TERYT
  4. a b Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  5. M.P. z 1982 r. nr 25, poz. 234