Siodło Bończy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Siodło Bończy
Ilustracja
Widok z Diablaka na Siodło Bończy
Państwo  Polska
Wysokość 1715 m n.p.m.
Pasmo Karpaty, Beskid Żywiecki
Sąsiednie szczyty Diablak, Gówniak
Położenie na mapie Beskidu Żywieckiego, Małego i Makowskiego
Mapa lokalizacyjna Beskidu Żywieckiego, Małego i Makowskiego
Siodło Bończy
Siodło Bończy
Ziemia49°34′28″N 19°32′15″E/49,574444 19,537500

Siodło Bończy (1715 m) – płytka przełęcz w masywie Babiej Góry (Pasmo Babiogórskie) w Beskidzie Żywieckim. Znajduje się we wschodniej grani Diablaka, pomiędzy jego szczytem (1725 m) a Gówniakiem (1617 m). Nazwę przełęczy nadano dla uczczenia pamięci ks. Joviusa Fryderyka Bystrzyckiego, herbu Bończa, który był astronomem i matematykiem na dworze króla Stanisława Augusta Poniatowskiego. Jeszcze do niedawna uważano, że był on pierwszym znanym z nazwiska zdobywcą Babiej Góry i że przez lunetę oglądał z niej Kraków oraz Sanktuarium na Świętym Krzyżu. Swoje rzekome wejście na szczyt 8 lipca 1782 r. opisał w Gazecie Warszawskiej z 26 października 1813 r. Współcześni badacze podważają jednak wiarygodność jego opisu[1],[2].

Siodło Bończy to w istocie tylko bardzo płytka przełęcz, cała zawalona stosami kamieni. Jest to tzw. rumowisko Babiej Góry[3]. Przez Siodło Bończy prowadzi czerwony szlak turystyczny na Diablak (jest to fragment Głównego Szlaku Beskidzkiego). Na szlaku tym pomiędzy Gówniakiem a Siodłem Bończy znajdują się jeszcze dwa wypłaszczenia: Mały Garb Niżni (1660 m) oraz Mały Garb Wyżni (1675 m), również pokryte rumowiskiem skalnym[2]. Wiosną na całym obszarze masowo zakwita sasanka alpejska[4].

Szlaki turystyczne[edytuj | edytuj kod]

szlak turystyczny czerwony KrowiarkiSokolicaKępa – Gówniak – Diablak

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Aleksy Siemionow: Kto pierwszy zdobył Babią Górę?, w: Stroka Jacek (red.): „Gdy do tej Babiej Góry przyjdziesz... (2)”, wyd. Oddział PTTK „Ziemia Babiogórska” w Suchej Beskidzkiej, Bielsko-Biała – Sucha Beskidzka 1986, s. 53–65, ​ISBN 83-00-02290-2
  2. a b Stanisław Figiel, Piotr Krzywda: Beskid Żywiecki. Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, 2006. ISBN 83-89188-59-7.
  3. Mieczysław Klimaszewski. Osobliwości skalne w Beskidach Zachodnich. „Wierchy”, 1947. 
  4. Zbior. (red. Władysław Szafer): Babiogórski Park Narodowy (Zakład Ochrony Przyrody PAN, Wydawnictwa popularnonaukowe nr 22), Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Kraków 1963