Siodło Bończy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Siodło Bończy
Widok z Diablaka na Siodło Bończy
Widok z Diablaka na Siodło Bończy
Państwo  Polska
Wysokość 1715 m n.p.m.
Pasmo Karpaty, Beskid Żywiecki
Sąsiednie szczyty Diablak, Gówniak
Położenie na mapie Beskidu Żywieckiego, Małego i Makowskiego
Mapa lokalizacyjna Beskidu Żywieckiego, Małego i Makowskiego
Siodło Bończy
Siodło Bończy
Ziemia49°34′28″N 19°32′15″E/49,574444 19,537500

Siodło Bończy (1715 m) – płytka przełęcz w masywie Babiej Góry (Pasmo Babiogórskie) w Beskidzie Żywieckim. Znajduje się we wschodniej grani Diablaka, pomiędzy jego szczytem (1725 m) a Gówniakiem (1617 m). Nazwę przełęczy nadano dla uczczenia pamięci ks. Joviusa Fryderyka Bystrzyckiego, herbu Bończa, który był astronomem i matematykiem na dworze króla Stanisława Augusta Poniatowskiego. Jeszcze do niedawna uważano, że był on pierwszym znanym z nazwiska zdobywcą Babiej Góry i że przez lunetę oglądał z niej Kraków oraz Sanktuarium na Świętym Krzyżu. Swoje rzekome wejście na szczyt 8 lipca 1782 r. opisał w Gazecie Warszawskiej z 26 października 1813 r. Współcześni badacze podważają jednak wiarygodność jego opisu[1].

Siodło Bończy to w istocie tylko bardzo płytka przełęcz, cała zawalona stosami kamieni. Jest to tzw. rumowisko Babiej Góry[2]. Przez Siodło Bończy prowadzi czerwony szlak turystyczny na Diablak (jest to fragment Głównego Szlaku Beskidzkiego). Na szlaku tym pomiędzy Gówniakiem a Siodłem Bończy znajdują się jeszcze dwa wypłaszczenia: Mały Garb Niżni (1660 m) oraz Mały Garb Wyżni (1675 m), również pokryte rumowiskiem skalnym[1]. Wiosną na całym obszarze masowo zakwita sasanka alpejska[3]..

Szlaki turystyczne[edytuj]

szlak turystyczny czerwony KrowiarkiSokolicaKępa – Gówniak – Diablak

Przypisy

  1. a b Stanisław Figiel, Piotr Krzywda: Beskid Żywiecki. Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, 2006. ISBN 83-89188-59-7.
  2. Mieczysław Klimaszewski. Osobliwości skalne w Beskidach Zachodnich. „Wierchy”, 1947. 
  3. Zbior. (red. Szafer Władysław): Babiogórski Park Narodowy (Zakład Ochrony Przyrody PAN, Wydawnictwa popularnonaukowe nr 22), Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Kraków 1963