Skocznia narciarska w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Skocznia narciarska w Warszawie
Punkt konstrukcyjny K38
Ski Jumping Hills Warsaw 1.JPG
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Data otwarcia 1959
Igelit jest
Rekord 40,5 m
Antoni Łaciak
Najdłuższy skok 48,0 m
Janusz Duda
Kluby Warszawski Klub Narciarski
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Skocznia narciarska w Warszawie
Skocznia narciarska w Warszawie
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Skocznia narciarska w Warszawie
Skocznia narciarska w Warszawie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Skocznia narciarska w Warszawie
Skocznia narciarska w Warszawie
Ziemia52°11′05,7″N 21°01′40,4″E/52,184917 21,027889

Skocznia narciarska w Warszawie – nieistniejąca mała skocznia narciarska przy ul. Czerniowieckiej na Mokotowie, z punktem konstrukcyjnym na 38 metrze.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pomysł budowy skoczni narciarskiej w Warszawie wiązał się z organizacją V Światowego Festiwalu Młodzieży i Studentów. Jej budowę rozpoczęto w 1955, a jej projektantem był Jeremi Struchacki. Problemy natury geologicznej spowodowały znaczne opóźnienie prac i ostatecznie obiekt oddano do użytku we wrześniu 1959. Rozegrano wówczas dwudniowy konkurs, w którym wystąpiła ówczesna polska kadra narodowa[1].

Skocznia należała do Warszawskiego Klubu Narciarskiego i była areną zmagań najczęściej treningowych, choć odbywały się na niej także zawody. Jej punkt konstrukcyjny usytuowany był na 38 metrze. W latach 70. jej zeskok został pokryty sprowadzonym z NRD igelitem, jako pierwszej skoczni w Polsce[2].

W 1975 roku rozpoczęto jej modernizację, jednak prace przebiegały powolnie i trwały aż do 1980 roku[3]. Od tego czasu obiekt był używany jedynie w lecie, ze względu na brak odpowiednich siatek utrzymujących śnieg[4]. Używano go wówczas jako obiektu treningowego[1] (obozy sportowe organizowano tu między innymi dla skoczków z Zakopanego[3]), a także rozgrywano tu zawody Turnieju Trzech Skoczni (pozostałe dwa obiekty, na których rywalizowano znajdowały się w Pradze i Budapeszcie)[1].

Imprezy sportowe, które odbywały się na skoczni nie budziły dużego zainteresowania – od momentu otwarcia obiektu do 1975 roku wszystkie łącznie zgromadziły niespełna 100 tysięcy widzów. Problemem było również finansowanie odbywających się na niej zawodów – organizujący je Warszawski Okręgowy Związek Narciarski pokrywał niespełna połowę ich kosztów, pozostałą część zaś musiał opłacać właściciel obiektu (Stołeczny Ośrodek Sportowy)[3].

Zamknięcie[edytuj | edytuj kod]

W maju 1989 roku obiekt po raz ostatni gościł zawody w skokach narciarskich. Na początku lat 90. treningi na nim odbywał Warszawski Klub Narciarski. W tym czasie koszty konserwacji obiektu pokrywano w całości z prowadzonej na jej terenie działalności (sauna, korty tenisowe, giełda narciarska, wynajem pomieszczeń[3]. Mimo utrzymywania obiektu w dobrym stanie nie był on wykorzystywany zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem. Kierownictwo obiektu wielokrotnie zapraszało kluby narciarskie z rejonów górskich, jednak koszty przejazdu i organizacji obozu treningowego w Warszawie sprawiły, że żaden z klubów nie wyraził zainteresowania tą ofertą. Skocznię planowano jeszcze reaktywować w maju 1992 roku, gdy ponownie miały się na niej odbyć zawody w skokach narciarskich[5].

W późniejszych latach zdemontowano środkową część rozbiegu i ściągnięto maty igelitowe[4]. Przez lata obiekt stał zrujnowany, a część rozbiegu nie łączyła się z wieżą skoczni[2].

Na początku lat 90. pod wieżą skoczni znajdowało się targowisko ze sprzętem do sportów zimowych (obecnie organizowane jest ono w zimowe weekendy w otoczeniu toru łyżwiarskiego Stegny). Przy skoczni funkcjonował amatorski skatepark. Obecnie na terenie skoczni znajduje się serwis narciarski oraz gabinet kosmetyczny, siedzibę ma tutaj również firma kurierska[4].

W 2000 roku, w ramach projektu przebudowy terenu dawnej skoczni na nowoczesny kompleks sportowy (miał się on składać między innymi ze stoku narciarskiego i kortów tenisowych), rozpoczęto prace niwelacyjne dawnego zeskoku. Ostatecznie prace przerwano po decyzji Naczelnego Sądu Administracyjnego, w wyniku której własność między innymi dawnej skoczni przeszła z rąk Skarbu Państwa (reprezentowanego wcześniej przez Stołeczny Ośrodek Sportu i Rekreacji) na rzecz miasta Warszawa (w jego imieniu zarządzanie obiektem przejął Warszawski Ośrodek Sportu i Rekreacji)[6].

Znajdującą się już wówczas w bardzo złym stanie technicznym skocznię, za sprawą decyzji powiatowego inspektora nadzoru budowlanego, ostatecznie rozebrano na przełomie 2010 i 2011 roku[7].

Informacje o skoczni[edytuj | edytuj kod]

Punkt konstrukcyjny skoczni wynosił 38 m, zaś wysokość wieży startowej 35 m. Długość najwyższego tarasu rozbiegowego wynosiła 55,5 m, a wybiegu – 70 m. W sumie całkowita wysokość skoczni wynosiła 54 m, a długość – 120 m. Zawody mogło oglądać ok. 7000 widzów[1].

Skocznia często nazywana była Skarpą od położenia na Skarpie warszawskiej[4]. Na terenie skoczni znajdowała się wyłożona igelitem rampa, która służyła do tymczasowego "umieszczania" mniejszej skoczni. Rampę mocowano na zeskoku, początkujący skoczkowie rozpoczynali najazd na buli, bezpośrednio na igelicie[4].

Za najdłuższy skok w historii obiektu często uznaje się osiągnięcie Janusza Dudy – 48 m, zaś jako oficjalny rekord podaje się skok Antoniego Łaciaka na odległość 40,5 m[2].

Była to największa skocznia narciarska funkcjonująca kiedykolwiek w Warszawie (obiekty tego typu istniejące w Lesie Bielańskim i na Agrykoli były mniejsze)[8].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Radek Molenda: Skocznia widmo. Tygodnik "Idziemy", 2010-01-03. [dostęp 2011-09-14].
  2. a b c Adrian Dworakowski: Przewodnik po polskich skoczniach 2009 (pol.). Skijumping.pl, 2009-05-15. [dostęp 2012-01-16].
  3. a b c d Do sauny pod skocznią. „Gazeta Wyborcza – Gazeta Stołeczna”. nr 511, s. 1, 1991-02-19. 
  4. a b c d e Skocznia narciarska (pol.). Warszawikia. [dostęp 2012-01-16]. (Autorzy strony), licencja CC-BY-SA 3.0
  5. Mokotowska skocznia. „Gazeta Wyborcza – Gazeta Stołeczna”. nr 281, s. 1, 1991-12-03. 
  6. Tu Małysz nie poskacze. „Gazeta Wyborcza – Gazeta Stołeczna”. nr 73, s. 15, 2001-03-27. 
  7. Klaudia Feruś: Warszawska skocznia przechodzi do historii. skijumping.pl, 2010-12-22. [dostęp 2018-01-23].
  8. Skocznie » Polska » Mazowieckie. skisprungschanzen.com. [dostęp 2018-01-23].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]