Stefan Jażdżyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stefan Jażdżyński
Ilustracja
Stefan Jażdżyński (między 1924 a 1930)
pułkownik piechoty pułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia 25 marca 1886
Piotrków Trybunalski
Data i miejsce śmierci 21 września 1938
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1914–1931
Siły zbrojne Legiony Polskie (1914–1918),
Wojsko Polskie II RP
Jednostki 2 Pułk Piechoty (LP),
4 Pułk Piechoty (LP),
4 Pułk Piechoty Legionów,
Dowództwo Okręgu Generalnego „Kielce”
Stanowiska dowódca plutonu (w 2.pp LP i w 4.pp LP),
dowódca kompanii (w 4.pp LP),
dowódca baonu (w 4. pp LP),
Inspektor Piechoty (DOG Kielce), dowódca pułku (4.pp Legionów),
komendant placu w Wilnie
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie)
Oficerowie 4 pułku piechoty Legionów Polskich. Od lewej: Feliks Jędrychowski, Kś. Konopka, Rudolf Witold Udołowicz, Dr. Bobrowski, Nowakowski, Kamiński, Stefan Jażdżyński, 1915–1916
grób Stefana Jażdżyńskiego

Stefan Jażdżyński (ur. 25 marca 1886 w Piotrkowie Trybunalskim, zm. 21 września 1938 w Warszawie) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W latach 1897–1904 uczył się w Szkole Handlowej w Łodzi. W 1905 roku został aresztowany za działalność rewolucyjną i zesłany do Czelabińska. Po ucieczce z zesłania dotarł do Chrzanowa i schronił się w pobliskiej Sierszy, gdzie podjął pracę jako magazynier w kopalni.

W 1909 roku był zastępcą naczelnika „Sokoła” w Chrzanowie. Ukończył kursy podoficerskie i szkołę oficerską organizacji (w 1914 roku). 14 sierpnia 1914 roku objął dowództwo plutonu w 7. Stałej Drużynie Sokoła, z którą na początku września udał się do Krakowa, gdzie został przydzielony do 2 pułku piechoty, w którym dowodził w 1. plutonem 8. kompanii. Od 2 października 1914 roku walczył na froncie karpackim. W styczniu 1915 roku zapadł na zdrowiu i leczył się w Szpitalu Rezerwowym nr 1 w Wiedniu. 1 kwietnia 1915 roku dostał przydział do IV baonu 2 pp LP, który stał się zalążkiem 4 pułku piechoty LP. Wraz z tym pułkiem wyruszył 15 lipca 1915 roku z Piotrkowa na front na czele 1. plutonu 9. kompanii. 1 listopada objął dowództwo 12. kompanii tego pułku.

Został zwolniony z Legionów 12 sierpnia 1917 roku po kryzysie przysięgowym. Zaczął formować Polską Organizację Wojskową w Chrzanowie. 1 listopada 1918 roku powołał tam kompanię, która wkrótce weszła w skład 4. pułku piechoty Legionów. 4 grudnia tego roku objął dowództwo III baonu 4. pp Legionów, z którym 11 kwietnia 1919 roku wyruszył na front litewsko-białoruski. W okresie od 11 sierpnia do 10 października 1919 roku przebywał w szpitalu i na rekonwalescencji. Następnie objął komendę nad baonem zapasowym 4. pp Legionów.

W 1921 roku został w zastępstwie Inspektorem Piechoty Dowództwa Okręgu Generalnego „Kielce”, a następnie dowódcą 4. pp Leg. (którym był w latach 1921–1930). Potem został komendantem placu w Wilnie. Ze względu na stan zdrowia został 31 sierpnia 1931 roku przeniesiony w stan spoczynku.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

  • chorąży piechoty – 11 listopada 1914 roku
  • podporucznik piechoty – 20 sierpnia 1915 roku (XI ranga, rozkaz Komendy LP nr 148 z 20 sierpnia 1915 roku)
  • porucznik piechoty – 23 września 1916 roku, ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1916 roku
  • kapitan piechoty – 15 listopada 1918 roku, z rozkazu gen. Bolesława Roi
  • major piechoty – 21 lipca 1920 roku, ze starszeństwem z dniem 1 kwietnia tego roku
  • podpułkownik piechoty – 15 sierpnia 1924 roku
  • pułkownik piechoty –

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Stefan Jażdżyński urodził się w rodzinie Józefa i Antoniego i Rozalii z domu Sobczyk (albo Sobczak). Ożenił się z Marią Chlebowską (~1898–1978). Mieli dzieci: Tadeusza, Janinę, Wiesława Stefana i Jerzego Bogumiła.

Po śmierci został pochowany w Kielcach.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]