Stefan Mich

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stefan Mich
Kmita, Okoń, Jeż
Ilustracja
major major
Data i miejsce urodzenia 7 grudnia 1913
Blizocin
Data i miejsce śmierci 15 listopada 1969
Warszawa
Przebieg służby
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie
Armia Krajowa
Jednostki 1 Pułk Artylerii Motorowej,
10 Brygada Kawalerii Pancernej,
kompania Koszta,
Zgrupowanie Kuba-Sosna
1 Dywizja Pancernej
Główne wojny i bitwy II wojna światowa:
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941) Medal Wojska (trzykrotnie) Krzyż Armii Krajowej
Grób Stefana Micha na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Stefan Mich, ps. „Kmita”, „Okoń”, „Jeż” (ur. 7 grudnia 1913 w Blizocinie, zm. 15 listopada 1969 w Warszawie) – kapitan dyplomowany Wojska Polskiego, major AK i cichociemny. Uczestnik powstania warszawskiego jako jeden z dowódców kompanii „Koszta” walczącej w rejonie Śródmieścia.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 7 grudnia 1913 we wsi Blizocin. Był synem Wojciecha oraz Heleny z domu Kozdroń.

Od września 1928 uczył się w Korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie i otrzymał tam świadectwo dojrzałości w maju 1933. Od lipca 1933 do października 1935 kształcił się w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. Następnie służył w 3, a później 5 baterii 1 pułku artylerii motorowej. W szeregach tego pułku uczestniczył w kampanii wrześniowej. 19 września 1939 przekroczył granicę polsko–węgierską, a w październiku przedostał się do Francji. Odbył staż we francuskim 43 pułku artylerii lekkiej i następnie służył w 10 Brygadzie Kawalerii Pancernej. Ewakuowany w czerwcu 1940 do Wielkiej Brytanii, gdzie był oficerem w 10 dywizjonie artylerii motorowej. Ukończył w okresie styczeń–maj 1941 I kurs Wyższej Szkoły Wojskowej na obczyźnie. Przeszedł specjalne przeszkolenie (6 lutego 1942 został zaprzysiężony na rotę AK) i w nocy z 8 na 9 kwietnia 1942 roku przerzucony do kraju podczas operacji lotniczej „Cravat”[1]. Awansowany po skoku na kapitana służby stałej. Używał wówczas nazwiska Jan Lipowiecki. Po przejściu w konspiracji aklimatyzacji został w lipcu 1942 po kpt. Tadeuszu Perdzyńskim mianowany zastępcą szefa, a od listopada 1943 po mjr. Wojciechu Borzobochatym szefem Oddziału III Komendy Obszaru Warszawa w Armii Krajowej pod pseudonimem „Kmita”. W 1944 mianowany majorem służby stałej[2].

W powstaniu dowodził w walce kompanią „Koszta”. Od 19 sierpnia 1944 prowadził akcję zdobycia PAST-y przy ul. Zielnej. 9 września pełnił funkcję dowódcy zgrupowania „Sosna”.

Był więźniem obozu w Stalag VIII-B i Sandbostel. Uwolniony w kwietniu 1945. Następnie służył jako kwatermistrz 1 Dywizji Pancernej Polskich Sił Zbrojnych. Po wojnie od lipca 1945 przebywał w Wielkiej Brytanii. Od 1949 mieszkał w Argentynie. Do Polski wrócił w styczniu 1962. Zamieszkał w Warszawie, gdzie pracował jako starszy inspektor w Towarzystwie Ubezpieczeń i Reasekuracji „Warta”. Został pochowany na Powązkach.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

W styczniu 1943 wziął ślub z Justyną Popławską (1911-1984), sanitariuszką Armii Krajowej[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Cichociemni – Encyklopedia skoczków AK.
  2. a b Powstańcze Biogramy - Stefan Mich, Muzeum Powstania Warszawskiego [dostęp 2018-09-30] (ang.).
  3. Dane według: Wielka Ilustrowana Encyklopedia Powstania Warszawskiego, tom 4. Kawalerowie Orderu Wojennego Virtuti Militari – Powstanie Warszawskie. Opracował Andrzej Krzysztof Kunert, Dom Wydawniczy „Bellona”, Warszawa 1997. ​ISBN 83-87224-00-6​.
  4. Powstańcze Biogramy - Justyna Mich, Muzeum Powstania Warszawskiego [dostęp 2018-09-30] (ang.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Krzysztof Kunert: Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1945 T.1. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1987, s. 115–116. ISBN 83-211-0758-3.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]