Studia pierwszego stopnia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Studia pierwszego stopnia (dawniej: studia licencjackie albo studia inżynierskie) – forma kształcenia, na którą są przyjmowani kandydaci posiadający świadectwo dojrzałości[1], kończąca się uzyskaniem tytułu zawodowego licencjata lub inżyniera.

Studia pierwszego stopnia w Polsce[edytuj | edytuj kod]

Studia pierwszego stopnia kończą się w Polsce uzyskaniem tytułu zawodowego licencjata lub inżyniera. Absolwent studiów pierwszego stopnia, po obronie pracy dyplomowej, w świetle ustawy Polska Klasyfikacja Edukacji (PKE), zdobywa wykształcenie wyższe zawodowe.

Nauka na studiach pierwszego stopnia wymaga uprzedniego ukończenia szkoły średniej oraz zdania matury i kończy się obroną pracy dyplomowej. Studia licencjackie trwają sześć semestrów (3 lata), a studia inżynierskie siedem do ośmiu semestrów (3,5 – 4 lata). Ukończenie tych studiów pozwala kontynuować naukę na studiach drugiego stopnia[2].

Jest to typ studiów powszechnie przyjęty w zachodnioeuropejskich systemach edukacyjnych. Tytuł licencjata jest odpowiednikiem angielskiego bachelor i francuskiego licence.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Art. 69 ust. 2 Ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2018 r. poz. 1668).
  2. Na podstawie informacji opublikowanych w http://www.studialicencjackie.edu.pl.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]