Suszec

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł 50°1′46.45″N 18°47′30.04″E
- błąd 0 m
WD 50°1'59.9"N, 18°48'0.0"E, 50°4'N, 18°44'E
- błąd 14 m
Odległość 768 m
Suszec
wieś
Ilustracja
Kościół św. Stanisława
Państwo  Polska
Województwo  śląskie
Powiat pszczyński
Gmina Suszec
Wysokość 265 m n.p.m.
Liczba ludności (2011) 4331
Strefa numeracyjna 32
Kod pocztowy 43-267[1]
Tablice rejestracyjne SPS
SIMC 0222108
Położenie na mapie gminy Suszec
Mapa lokalizacyjna gminy Suszec
Suszec
Suszec
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Suszec
Suszec
Położenie na mapie województwa śląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa śląskiego
Suszec
Suszec
Położenie na mapie powiatu pszczyńskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu pszczyńskiego
Suszec
Suszec
Ziemia50°01′46,45″N 18°47′30,04″E/50,029569 18,791678
Strona internetowa

Suszec (niem. Sussetz) – wieś w Polsce, położona w województwie śląskim, w powiecie pszczyńskim, w gminie Suszec.

Miejscowość jest siedzibą gminy Suszec. Jeszcze na początku 2017 roku na terenie gminy znajdowała się kopalnia węgla kamiennego "Krupiński". Kopalnia została zamknięta, a pracownicy przeniesieni lub zwolnieni.

Przez Suszec przebiega linia kolejowa nr 148 (Pszczyna - Rybnik), na której znajduje się stacja Suszec oraz przystanki Suszec Kopalnia i Suszec Rudziczka.

W dniu 19.10.2004 r. Zarząd Województwa rozstrzygnął I edycję konkursu „Piękna Wieś Województwa Śląskiego”, w której Suszec wygrał i jest najpiękniejszą wsią Województwa Śląskiego.[2]

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Nazwa pochodzi od polskiego określenia oznaczającego brak wody - "suchości"[3] i prawdopodobnie związana jest z położeniem miejscowości w suchym miejscu leżącym wśród bagien oraz mokradeł. Niemiecki językoznawca Heinrich Adamy w swoim dziele o nazwach miejscowych na Śląsku wydanym w 1888 roku we Wrocławiu wymienia najstarszą nazwę miejscowości w polskiej formie "Susza" tłumacząc jej znaczenie "Trockenfeld" czyli po polsku "suche pole"[3]. Nazwa została później fonetycznie zgermanizowana przez Niemców: początkowo na Sussetz[3], a później na Sissetz w wyniku czego utraciła swoje pierwotne znaczenie.

Integralne części wsi[edytuj | edytuj kod]

Integralne części wsi Suszec[4][5]
SIMC Nazwa Rodzaj
0222189 Branica przysiółek
0222114 Grabówka część wsi
0222120 Owczarnia część wsi
0222137 Podlesie część wsi
0222143 Siągarnia część wsi
0222150 Sikowiec część wsi
0222166 Stary Suszec część wsi
0222172 Żabiniec część wsi

Historia[edytuj | edytuj kod]

Data powstania Suszca nie jest znana. Miejscowość została po raz pierwszy wzmiankowana w spisie świętopietrza parafii dekanatu Oświęcim diecezji krakowskiej z 1326 pod nazwą Susechz[6][7].

W dokumencie sprzedaży dóbr pszczyńskich wystawionym przez Kazimierza II cieszyńskiego w języku czeskim we Frysztacie w dniu 21 lutego 1517 roku wieś została wymieniona jako Sussecz[8].

W styczniu 1945 r. przez miejscowość przeszły tzw. marsze śmierci z obozów Auschwitz-Birkenau w Oświęcimiu na stację kolejową w Wodzisławiu Śląskim[9].

Z miejscowością wiązany jest Świętosław Milczący zwany Błogosławionym. Herbem Suszca od co najmniej końca XVIII wieku jest rozłożyste drzewo. Od 1994 r. jest to również herb całej gminy.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa katowickiego.

Urodził się tu Franciszek Błażycaprzodownik Policji Województwa Śląskiego, jedna z ofiar zbrodni katyńskiej.

Turystyka i rekreacja w Gminie Suszec[edytuj | edytuj kod]

Teren gminy otaczają praktycznie ze wszystkich stron lasy – pozostałości tzw. Puszczy Pszczyńskiej – zabezpieczające gminę przed zanieczyszczeniami z pobliskich aglomeracji miejskich. Część lasów na terenie Suszca i Rudziczki należy do parku (oraz otuliny parku) krajobrazowego „Cysterskie Kompozycje Krajobrazowe Rud Wielkich”. Ponadto w północnej części gminy znajduje się rezerwat przyrody „Babczyna dolina”. Warto zaznaczyć, że na terenie gminy występuje ok. 120 gatunków roślin umieszczonych w „czerwonej księdze” gatunków rzadkich i ginących w Polsce.

Na południowy zachód od miejscowości znajduje się należący do gminy ośrodek rekreacyjno-wypoczynkowy "Gwaruś". Powstał on w oparciu o jeden z najstarszych suszeckich stawów o powierzchni 9,3 ha. W 1983 r. na terenie stawu rozpoczęto prace mające na celu budowę ośrodka rekreacyjnego Kopalni Węgla Kamiennego "Krupiński" w Suszcu; w tym celu dotychczasowy zbiornik podzielona na dwa mniejsze (wschodni - rekreacyjny oraz zachodni - hodowlany). Prace zakończono w 1986 r., a staw "Godziek" przemianowano na "Gwaruś" (pierwsza nazwa "Godziek" wzięła się od nazwiska pierwszego właściciela z XV wieku Godźka). Od 1999 r. całym ośrodkiem zarządzał Gminny Ośrodek Kultury i Urząd Gminy w Suszcu. Od 2017 r. "Gwaruś" z przyległym terenem wydzierżawiła prywatna firma.

Kultura[edytuj | edytuj kod]

W Suszcu przy ul. Ogrodowej 22 położony jest Gminny Ośrodek Kultury (GOK). Organizuje m.in. konkursy dla całego powiatu pszczyńskiego, koncerty, zajęcia i gry.

Miejscowości partnerskie[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych poprzez wyszukiwarkę. Poczta Polska S.A., styczeń 2013. [dostęp 2015-03-26].
  2. Strona Gminy Suszec. Zapraszamy serdecznie, Gmina Suszec [dostęp 2017-08-10] (ang.).
  3. a b c Heinrich Adamy: Die Schlesischen Ortsnamen ihre entstechung und bedeutung. Breslau: Verlag von Priebotsch`s Buchhandlung, 1888, s. 75.
  4. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  5. GUS. Rejestr TERYT
  6. Franciszek Maroń. Rozwój sieci parafialnej w diecezji katowickiej aż do końca XV wieku. „Rozwój sieci parafialnej w diecezji katowickiej aż do końca XV wieku”, s. 101-167, 1969. 
  7. Monumenta Poloniae Vaticana T.1 Acta Camerae Apostolicae. Vol. 1, 1207-1344. Jan Ptaśnik (redakcja). Cracoviae: Sumpt. Academiae Litterarum Cracoviensis, 1913, s. 147-150.
  8. Ludwik Musioł. Dokument sprzedaży księstwa pszczyńskiego z dn. 21. lutego 1517 R.. „Roczniki Towarzystwa Przyjaciół Nauk na Śląsku”. R. 2, s. 235–237, 1930. Katowice: nakł. Towarzystwa ; Drukiem K. Miarki. 
  9. Piotr Hojka, Sławomir Kulpa: Kierunek Loslau. Marsz ewakuacyjny więźniów oświęcimskich w styczniu 1945 r., Wodzisław Śląski 2016.
  10. l, Wyjazd na Festiwal Serów do partnerskiej miejscowości Novot, „www.pless.pl”, 24 czerwca 2016 [dostęp 2017-08-10] (pol.).