Tadeusz Żmudziński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Tadeusz Żmudziński (ur. 9 czerwca 1924 w Chorzowie, zm. 17 października 1992 w Katowicach) — polski pianista i pedagog.

W 1947 ukończył studia z najwyższym oznaczeniem w klasie Władysławy Markiewiczówny w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Katowicach. Studia kontynuował w Paryżu u Waltera Giesekinga, pobierał także prywatne lekcje u Alfreda Cortota. W 1949 został laureatem na Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina w Warszawie. Koncertował m.in. w Austrii, Szwajcarii, na Węgrzech, w Czechosłowacji, Niemczech, Belgii, Holandii, Francji, Hiszpanii, Włoszech, Jugosławii, Grecji, Rumunii, Bułgarii, Rosji, Finlandii, Szwecji, Norwegii, Danii, Islandii, Stanach Zjednoczonych, na Kubie, w Urugwaju, Argentynie, Nigerii i Chinach.

Od 1961 prowadził klasę fortepianu w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Krakowie, od 1973 również w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Katowicach. W 1985 otrzymał tytuł profesora zwyczajnego. Jego absolwentami byli m.in. Romana Podsadecka, Andrzej Pikul, Maria Nowosad, Michał Korzistka, Mariola Cieniawa, Marta Peter. Brał udział w pracach jury wielu konkursów, w tym Konkursu im. Alessandro Casagrande w Terni (1975, 1976), Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina w Warszawie (1975, 1980, 1985, 1990), Konkursu im. Karola Szymanowskiego w Łodzi (1983), Międzynarodowego Konkursu im. Ferruccio Busoniego w Bolzano (1984).

Został odznaczony m.in. Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1977).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Woźniakowska Anna: Tadeusz Żmudziński. Pianista i nauczyciel. Kraków 2002.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]