Longin Cegielski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Longin Cegielski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 12 marca 1920
Moszczenica
Data i miejsce śmierci 29 stycznia 1987
Warszawa
Wiceprezes Rady Ministrów
Okres od 27 marca 1976
do 3 kwietnia 1980
Przynależność polityczna Zjednoczone Stronnictwo Ludowe
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy I klasy Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Partyzancki Złoty Krzyż Zasługi Medal Rodła

Longin Cegielski (ur. 12 marca 1920 w Moszczenicy, zm. 29 stycznia 1987 w Warszawie) – działacz ludowy, doktor nauk rolnych, ekonomista i polityk. Poseł na Sejm PRL VI, VII i VIII kadencji, w latach 1976–1980 wiceprezes Rady Ministrów.

Nagrobek Longina Cegielskiego

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył nauki rolnicze na Politechnice Lwowskiej i Uniwersytecie Jagiellońskim (1946). W 1964 uzyskał tytuł doktora nauk rolnych w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie.

W latach II wojny światowej prowadził tajne nauczania oraz był od 1940 żołnierzem Związku Walki Zbrojnej, od 1940 Armii Krajowej, a od 1943 Batalionów Chłopskich na terenie obwodu nowosądeckiego, gorlickiego i tarnowskiego. Używał pseudonimów Andrzej i Dębosz.

Od 1 września 1946 należał do Stronnictwa Ludowego, następnie od 1949 do Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego. W latach 1948–1949 kierownik Wydziału Ekonomiczno-Rolnego w Wojewódzkim Zarządzie Związku Samopomocy Chłopskiej we Wrocławiu. Od 1953 do 1957 kierował działem redakcji „Zielonego Sztandaru”. Pracował w aparacie partyjnym, był kierownikiem referatu wydziału ekonomiczno-rolnego Naczelnego Komitetu Wykonawczego ZSL (1950–1952), i członkiem głównej komisji kontroli NKW. W 1969 został członkiem Naczelnego Komitetu ZSL, a w 1971 członkiem prezydium NK. Obie funkcje opuścił w 1980, w 1971 krótko sekretarz NK.

Od 1957 do 1968 pracował jako radca w Urzędzie Rady Ministrów oraz dyrektor gabinetu wicepremiera. W latach 1968–1971 był podsekretarzem stanu w Ministerstwie Rolnictwa. W latach 1971–1976 zastępca przewodniczącego Komisji Planowania Gospodarczego przy Radzie Ministrów. Od 1972 do 1985 był posłem na Sejm PRL VI, VII i VIII kadencji, w 1980 pełnił funkcję przewodniczącego klubu poselskiego ZSL w Sejmie VIII kadencji. W okresie od marca 1976 do kwietnia 1980 był wicepremierem w rządzie Piotra Jaroszewicza i Edwarda Babiucha. Pochowany został na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera 31B-tuje-8)[1].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Syn Jana i Heleny, ojciec historyka Tadeusza Cegielskiego oraz dziennikarza i dyplomaty Piotra Cegielskiego, dziadek dziennikarza Maksa Cegielskiego.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]