Tadeusz Gadacz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tadeusz Antoni Gadacz
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 22 października 1955
Kraków
profesor nauk humanistycznych
Specjalność: filozofia człowieka
Alma Mater Papieska Akademia Teologiczna
Doktorat 1984
Habilitacja 1990
Profesura 2009
Uczelnia Collegium Civitas w Warszawie, Uniwersytet Pedagogiczny w Krakowie

Tadeusz Antoni Gadacz (ur. 22 października 1955 w Krakowie) – polski filozof i religioznawca specjalizujący się w filozofii człowieka, wykładowca akademicki, tłumacz, profesor nauk humanistycznych.

Uczeń Józefa Tischnera. W latach 1991–1995 dziekan Wydziału Filozofii Papieskiej Akademii Teologicznej, od 1995 prowincjał zakonu pijarów. Zrzucił sutannę w 1998 roku. W latach 1996–1999 kierownik Katedry Filozofii Religii na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Warszawskiego, później profesor Collegium Civitas w Warszawie, dyrektor Instytutu Filozofii i Socjologii Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie oraz pracownik Wydziału Humanistycznego Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. Redaktor Encyklopedii Religii Wydawnictwa Naukowego PWN. Od 2019 roku radny Sejmiku Województwa Małopolskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Doktorat z filozofii uzyskał w 1984 na Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie na podstawie rozprawy Wolność jednostki w filozofii G.W.F. Hegla. Habilitację obronił na tej samej uczelni w 1990 na podstawie pracy Wolność a odpowiedzialność. Rosenzweiga i Levinasa krytyka Heglowskiej wolności ducha. Tłumacz Gwiazdy Zbawienia Franza Rosenzweiga.

Od 1982 roku był bliskim współpracownikiem ks. prof. Józefa Tischnera[1]. Był dyrektorem krakowskiej szkoły pijarów, w której wprowadził koedukację. W latach 1991–1995 był dziekanem Wydziału Filozofii Papieskiej Akademii Teologicznej. W 1995 został wybrany na prowincjała zakonu pijarów, przedstawiając program otwarcia się na zmiany posoborowe i rzeczywistość świecką. W 1998 roku postanowił zrzucić sutannę, aby połączyć się oficjalnie z matką swego dziecka, co w ocenie niektórych komentatorów wywołało „wstrząs w krakowskiej opinii publicznej”[2].

Od 2002 roku pracuje w Instytucie Filozofii i Socjologii Polskiej Akademii Nauk. Jednocześnie od 1998 roku pełni funkcję kierownika Katedry Filozofii w Collegium Civitas. W latach 2003–2007 był przewodniczącym Komitetu Nauk Filozoficznych PAN.

Członek Collegium Invisibile[3]. Jest członkiem rady redakcyjnej czasopisma Etyka.

Miejsca pracy, zajmowane stanowiska, pełnione funkcje[4]:

Został członkiem partii Nowoczesna[6]. W 2018 bezskutecznie kandydował do sejmiku małopolskiego z listy Koalicji Obywatelskiej, otrzymując 6713 głosów[7]. Mandat objął wkrótce po wyborach w miejsce Grzegorza Lipca, obejmującego wakujący mandat poselski[8][9].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

  • Nagroda Prezydenta Miasta Warszawy dla najlepszego nauczyciela akademickiego (2002)
  • Nagroda Ministra Kultury, Biblioteki Narodowej i „Nowych Książek" dla najlepszego autora roku 2003 za redakcję naukową dziesięciotomowej encyklopedii Religia (2004)
  • Nagroda dla najlepszego wykładowcy w historii Collegium Civitas (2008)

Kontrowersje[edytuj | edytuj kod]

W 2010 został oskarżony przez prof. Jana Woleńskiego o wykorzystanie w 2. tomie monografii Historia filozofii XX wieku (2009) fragmentów prac innych autorów bez ich prawidłowego oznaczenia[11]. Rzecznik dyscyplinarny Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie umorzył postępowanie w tej sprawie[12].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Prof. Tadeusz Gadacz - filozof religii. naukawpolsce.pap.pl, 14 grudnia 2016. [dostęp 31 sierpnia 2019].
  2. {{cytuj stronę| url = https://wiadomosci.wp.pl/bylem-ksiedzem-6031941107479169a%7C tytuł = Byłem księdzem| opublikowany = Wirtualna Polska| data = 13 grudnia 2004| data dostępu =
  3. Lista tutorów Collegium Invisibile. ci.edu.pl. [dostęp 2 kwietnia 2011]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-09-16)].
  4. Tadeusz Gadacz w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI).
  5. Dane pracownika – Tadeusz Gadacz. W: Pracownicy [on-line]. wh.agh.edu.pl. [dostęp 10 grudnia 2016].
  6. Łukasz Grzesiczak: Prof. Tadeusz Gadacz: Jestem wkurzony i idę w politykę. krakow.wyborcza.pl, 2016-11-29. [dostęp 10 grudnia 2016].
  7. Serwis PKW – Wybory 2018. [dostęp 3 grudnia 2018].
  8. Dominika Wantuch, Małgorzata Skowrońska: Wybory 2018. Grzegorz Lipiec nie będzie już radnym sejmiku. Będzie posłem. wyborcza.pl, 4 listopada 2018. [dostęp 3 grudnia 2018].
  9. Grzegorz Skowron: Były zakonnik został radnym. Prof. Tadeusz Gadacz zasiadł w małopolskim sejmiku. Dziennik Polski, 28 stycznia 2019. [dostęp 31 sierpnia 2019].
  10. Wydawnictwo Nieoczywiste, Uniwersalne prawdy i prawa życia dla mądrych ludzi na trudne czasy, nieoczywiste.pl [dostęp 2018-07-30] (pol.).
  11. Jan Woleński. O historii filozofii Tadeusza Gadacza. „Diametros”. 23, s. 190–249, marzec 2010. 
  12. Adam Leszczyński. Tajemnica znikających przypisów. „Magazyn Gazety Wyborczej”, s. 23, 2012-01-28. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]