Jan Woleński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jan Woleński
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 21 września 1940
Radom
Zawód prawnik, filozof
Tytuł naukowy doktor habilitowany nauk prawnych, profesor nauk humanistycznych
Alma Mater Uniwersytet Jagielloński
Uczelnia Wyższa Szkoła Informatyki i Zarządzania w Rzeszowie
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Medal Komisji Edukacji Narodowej

Jan Woleński, właściwie Jan Hertrich-Woleński (ur. 21 września 1940 w Radomiu) – polski filozof analityczny, logik i epistemolog, teoretyk prawdy oraz filozof języka, profesor nauk humanistycznych, nauczyciel akademicki Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz Wyższej Szkoły Informatyki i Zarządzania w Rzeszowie[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Edukacja[edytuj | edytuj kod]

W latach 1958–1963 studiował prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim (UJ), w latach 1960–1964 filozofię na tej samej uczelni.

W 1968 obronił pracę doktorską z analitycznej teorii prawa (Filozofia lingwistyczna a jurysprudencja analityczna) na Wydziale Prawa UJ napisaną pod kierunkiem prof. Kazimierza Opałka, zaś w 1972 uzyskał stopień doktora habilitowanego w zakresie teorii prawa (Logiczne problemy wykładni prawa) na tej samej uczelni.

Kariera naukowa[edytuj | edytuj kod]

Działalność społeczna[edytuj | edytuj kod]

Był członkiem PZPR od 1965 r. Opuścił szeregi tej partii po wprowadzeniu stanu wojennego w 1981 r. W latach 1980–1990 był członkiem NSZZ „Solidarność”.

W latach 1983–1985 był wydawcą podziemnej gazetki Riposta ukazującej się we Wrocławiu. Z powodu wystąpienia z PZPR nie otrzymywał paszportu w latach 1982-1986 i był objęty zakazem prowadzenia zajęć dydaktycznych na Politechnice Wrocławskiej w latach 1982-1988. W latach 1982-1988 wstrzymano wniosek o nadanie mu tytułu profesora.

Był jednym z założycieli Ruchu na Rzecz Demokracji w Krakowie w roku 2007. Jest członkiem Rady Programowej Konwersatorium "Doświadczenie i Przyszłość". Członek założyciel Żydowskiego Stowarzyszenia B'nai B'rith w Rzeczypospolitej Polskiej, a w latach 2007–2012 pełnił funkcję wiceprezydenta.

Jest ateistą[2]. W latach 60. XX wieku był związany ze Stowarzyszeniem Ateistów i Wolnomyślicieli. Od 2007 roku członek Komitetu Honorowego Polskiego Stowarzyszenia Racjonalistów.

Dorobek naukowy i popularnonaukowy[edytuj | edytuj kod]

Jest uważany za kontynuatora tradycji szkoły lwowsko-warszawskiej. W 2013 r. otrzymał Nagrodę Fundacji na rzecz Nauki Polskiej w obszarze nauk humanistycznych i społecznych za wszechstronną analizę prac szkoły lwowsko-warszawskiej i wprowadzenie jej dokonań do międzynarodowego dyskursu współczesnej filozofii.

Do lutego 2008 był autorem lub współautorem 1540 publikacji naukowych i popularnych, z czego 493 były napisane w ośmiu językach obcych. W tym: książki – 14, skrypty – 5, artykuły naukowe – 368, autoreferaty i abstrakty – 84, głosy w dyskusjach, polemiki, artykuły informacyjne, artykuły słownikowe, artykuły okolicznościowe, artykuły popularnonaukowe, przedmowy, posłowia i listy – 363, recenzje – 195, prace edytorskie – 30, przedruki – 15, przekłady – 6.

Był promotorem 12 prac doktorskich i recenzentem 27 prac doktorskich i habilitacyjnych.

Członkostwo w towarzystwach naukowych[edytuj | edytuj kod]

Jest też prezydentem Europejskiego Towarzystwa Filozofii Analitycznej wybranym na kadencję 2005-2008. Bierze udział w pracy komitetu redakcyjnego czasopisma Theoria[3] (en).

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

Wyróżnienia naukowe[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Najważniejsze prace[edytuj | edytuj kod]

  • Wstęp do nauki o państwie i prawie, wraz z Marią Borucką-Arctową, UJ, Kraków, 1972 (wyd. 3.).
  • Z zagadnień analitycznej filozofii prawa, Quaestiones ad philosophiam analyticam iuris pertinentes, Warszawa, PWN, 1980.
  • Filozoficzna szkoła lwowsko-warszawska, Warszawa, PWN, 1985.
  • Logic and philosophy in the Lvov-Warsaw school, Dordrecht, London, Kluwer, 1989.
  • Kotarbiński, Wiedza Powszechna, Warszawa, 1990.
  • Kotarbinski: logic, semantics and ontology (ed.), Dordrecht, Kluwer Academic Publishers, 1990.
  • Metamatematyka a epistemologia, Warszawa, PWN, 1993.
  • Philosophical Logic in Poland (ed.), Dordrecht, London, Kluwer Academic Publishers, 1994.
  • Wstęp do prawoznawstwa, wraz z Marią Borucką-Arctową, WPiAUJ, Kraków, 1995.
  • W stronę logiki, Aureus, Krakow, 1996. (Wybór artykułów.)
  • Szkoła Lwowsko-Warszawska w polemikach, Warszawa, Scholar, 1997.
  • Alfred Tarski and the Vienna circle : Austro-Polish connections in logical empiricism, wydane wraz z Eckehartem Köhlerem, Dordrecht, London, Kluwer Academic, 1999.
  • Okolice filozofii prawa, Universitas, Kraków, 1999.
  • Epistemologia, 3 tomy, Aureus, Kraków, 2000.
  • Myśli filozoficzne i jeszcze inne, Universitas, Kraków, 2000.
  • Granice niewiary, Wydawnictwo Literackie, Kraków, 2004.
  • Epistemologia. Poznanie, prawda, wiedza i realizm, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa, 2006.
  • Lustracja jako zwierciadło, Universitas, 2007.
  • Historia filozofii polskiej, wraz z Janem Skoczyńskim, Wydawnictwo WAM, Kraków, 2010.
  • Szkice o kwestiach żydowskich, Wydawnictwo Austeria Klezmerhojs, Kraków, Budapeszt, 2011.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. prof. dr hab. Jan Woleński, www.wsiz.rzeszow.pl [dostęp 2018-01-04].
  2. Małgorzata I. Niemczyńska: Książka dla studentów: Dowód na nieistnienie. wyborcza.pl, 29 września 2012. [dostęp 4 września 2016].
  3. Theoria:Editorial Board
  4. Informcje na stronie internetowej Fundacji na rzecz Nauki Polskiej
  5. Ordery dla zasłużonych wykładowców i pracowników naukowych UJ. prezydent.pl, 2011-10-01. [dostęp 2011-10-03].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]