Tatjana Samojłowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tatjana Samojłowa
Imię i nazwisko Татьяна Евгеньевна Самойлова
Data i miejsce urodzenia 4 maja 1934
Leningrad
Data i miejsce śmierci 4 maja 2014
Moskwa
Zawód aktorka
Współmałżonek 1. Wasilij Łanowoj
2. Walerij Osipow
3. Eduard Maszkowicz
4. Solomon Szulman
Odznaczenia
Order Honoru (Rosja) Order „Znak Honoru” (ZSRR)

Tatjana Samojłowa, ros. Татьяна Евгеньевна Самойлова (ur. 4 maja 1934 w Leningradzie, zm. 4 maja 2014 w Moskwie) – rosyjska aktorka. Sławę przyniosła jej rola w filmie Lecą żurawie (1957), nagrodzona na Festiwalu Filmowym w Cannes.

Biografia[edytuj]

Ojcem Samojłowej był popularny rosyjski aktor filmowy Jewgienij Samojłow (1912–2006) a matką Zinaida Iliniczyna Lewin (1914–1995), polska Żydówka[1]. Matka z wykształcenia i zawodu była inżynierem elektromechanikiem, ale posiadała duże zdolności pianistyczne i zamiłowanie do sztuki. Tatiana Samojłowa była pod wrażeniem dokonań i popularności ojca.

W 1937 rodzina przeniosła się do Moskwy, gdzie Samojłowa ukończyła studio baletowe w moskiewskim Teatrze Muzycznym im. K. Stanisławskiego i W. Niemirowicza-Danczenki, gdzie osiągała doskonałe wyniki, tak dobre, że ówczesna rosyjska primabalerina Maja Plisiecka proponowała jej kontynuację nauki w studium baletowym przy „Teatrze Bolszoj”. Wybrała jednak aktorstwo.

W latach 1953–1956 Samojłowa uczyła się aktorstwa w Instytucie Teatralnym im. Borysa Szczukina. Tam poznała swojego przyszłego męża, aktora Wasilija Łanowoja (małżeństwo trwało 6 lat). Wtedy też zagrała Marię w Meksykaninie, ekranizacji opowiadania Jacka Londona. Dwa lata później zagrała Weronikę w głośnym filmie Lecą żurawie Michaiła Kałatozowa, za którą otrzymała nagrodę specjalną na międzynarodowym festiwalu filmowym w Cannes a sam film „Złotą Palmę” (film trafił tam dzięki sugestii ówczesnego młodego francuskiego operatora – Claud'e Lelouch'a, który przez dwa dni uczestniczył w jego kręceniu jako asystent reżysera). Inną ważną rolą w jej dorobku ekranowym była rosyjska adaptacja powieści Lwa Tołstoja Anna Karenina w ekranizacji Aleksandra Zarchi z 1967 roku. Pomimo doskonałej gry Samojłowej i zwrócenia na niego uwagi przez zachodni świat filmowy film nie od odniósł takiego sukcesu jak Lecą żurawie z powodu niekorzystnych stosunków międzynarodowych pomiędzy „wschodem” i „zachodem” w 1968 roku.

W połowie lat 70. XX w. znikła z ekranu, by po dłuższej przerwie pojawić się znowu w 2000.

Zmarła w 2014 roku. Została pochowana na Cmentarzu Nowodziewiczym w Moskwie[2].

Miała brata i syna, który w 1995 r. wyjechał do USA, tam ożenił się z amerykanką poznaną w Moskwie, z którą ma córkę – Tatianę. Z zawodu lekarz-neurochirurg.

Do końca życia przyznawała się do swojego żydowskiego pochodzenia, chociaż nie zajmowała wyraźnego stanowiska wobec problemów tej społeczności w ZSRR. Pod koniec życia przeszła na prawosławie.

Filmografia[edytuj]

  • Meksykanin (Мексиканец, 1955)
  • Lecą żurawie (Летят журавли, 1957)
  • Niewysłany list (Неотправленное письмо, 1959)
  • Leon Garros szuka przyjaciela (Леон Гаррос ищет друга, 1960)
  • Alba Regia (Альба Регия, 1961)
  • Oni szli na Wschód (Они шли на восток, 1964)
  • Anna Karenina (Анна Каренина, 1967)
  • Żołnierze bez mundurów (Солдаты без мундиров, 1967)
  • Miasto na Kaukazie (Город на Кавказе, 1972)
  • Długa droga krótkiego dnia (Длинная дорога в короткий день, 1972)
  • Bez powrotu (Возврата нет, 1973)
  • Ocean (Океан, 1974)
  • Brylanty dla dyktatury proletariatu (Бриллианты для диктатуры пролетариата, 1975)
  • 24 godziny (Двадцать четыре часа, 2000)
  • Moskiewska saga (Московская сага, 2004) – serial TV
  • Сен-Жермен (2004)

Przypisy

  1. Tamara Mono-Ejgenberg, Kariera aktorska Tatiany Samojłowej. Niezapomniana Weronika z filmu „Lecą żurawie”; [w:] „Słowo żydowskie”, 2016, nr 1, ss. 14-17
  2. Новодевичье кладбище. Самойлова Татьяна Евгеньевна (1934-2014)

Bibliografia[edytuj]