Przejdź do zawartości

Tlenek baru

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Tlenek baru
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny

BaO

Masa molowa

153,33 g/mol

Wygląd

bezbarwne kryształy żółtawy proszek[1][2]

Identyfikacja
Numer CAS

1304-28-5

PubChem

62392

Podobne związki
Inne aniony

BaO
2

Inne kationy

CaO, MgO, Na
2
O
, K
2
O

Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Tlenek baru, BaO – nieorganiczny związek chemiczny z grupy tlenków zasadowych zawierający bar na II stopniu utlenienia.

Otrzymywanie

[edytuj | edytuj kod]

Jest otrzymywany w wyniku ogrzewania węglanu baru z węglem[1][5]:

BaCO
3
+ C → BaO + 2CO

Obecność węgla pozwala znacząco obniżyć temperaturę rozkładu BaCO
3
[5].

Inną metodą jest termiczny rozkład azotanu baru[1].

Właściwości

[edytuj | edytuj kod]

Tlenek baru jest białym ciałem stałym. Występuje w postaci regularnych kryształów lub żółtawego proszku[1]. Ma właściwości higroskopijne[potrzebny przypis].

Jest tlenkiem alkaicznym i reaguje z wodą dając zasadowy wodorotlenek baru[1][6]:

BaO + H
2
O → Ba(OH)
2

Zastosowanie

[edytuj | edytuj kod]

Jest wykorzystywany do produkcji metalicznego baru metodą aluminotermiczną, zarówno w warunkach laboratoryjnych, jak i na skalę przemysłową[7][5]:

3BaO + 14Al → 3BaAl
4
+ Al
2
O
3
8BaO + BaAl
4
→ 7Ba↑ + 2BaO·Al
2
O
3
BaO + Al
2
O
3
→ BaO·Al
2
O
3
sumarycznie:
4BaO + 2Al → 3Ba↑ + BaO·Al
2
O
3

Powstający bar w temperaturze procesu wynoszącej 1100–1200 °C wydziela się w formie gazowej i ulega kondensacji w chłodnej części reaktora[7][5].

Ponadto jest substratem do produkcji wodorotlenku baru[6]. Można z niego także otrzymać nadtlenek baru: tlenek ogrzewa się do 500 °C w obecności powietrza lub tlenu[1][8]:

2BaO + O
2
→ 2BaO
2

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. a b c d e f Patnaik 2003 ↓, Barium oxide, s. 89–90.
  2. a b c d e f Lide 2009 ↓, s. 4-50
  3. Lide 2009 ↓, s. 9-51
  4. Tlenek baru (nr 554847) – karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich (Merck) na obszar Polski. [dostęp 2025-02-05]. (przeczytaj, jeśli nie wyświetla się prawidłowa wersja karty charakterystyki)
  5. a b c d Robert Kresse i inni, Barium and Barium Compounds, [w:] Ullmann’s Encyclopedia of Industrial Chemistry, Weinheim: Wiley‐VCH, 2005, DOI10.1002/14356007.a03_325.pub2 (ang.).
  6. a b Patnaik 2003 ↓, Barium hydroxide, s. 86–87.
  7. a b Patnaik 2003 ↓, Barium, s. 77–79.
  8. Patnaik 2003 ↓, Barium peroxide, s. 90–91.

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]