Transalpina

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
DK67C
Początek drogi Ciocadia (DN67)
(45°05′16,76″N 23°36′07,02″E/45,087989 23,601950)
Koniec drogi Sebeș (DN1 / DN7)
(45°57′20,16″N 23°33′57,31″E/45,955600 23,565919)
Długość 148,2 km
Zbudowano 148,2 km (jedna jezdnia)
Okręgi Gorj,
Vâlcea,
Alba,
Sybin
Mapa
Mapa DK67C
Transalpina zaznaczona kolorem czerwonym.
Mapa DK67C
Zdjęcie
Zdjęcie DK67C
Strona internetowa drogi

Transalpina – potoczna nazwa drogi krajowej 67C w Rumunii (rum. Drum național 67C, DN67C), przebiegającej południkowo przez środkową część kraju. Liczy 148,2 km długości i jest najwyżej położoną drogą kołową Rumunii, bowiem na przełęczy Urdele osiąga wysokość 2145 m n.p.m..

Łączy wieś Ciocadia nieopodal Novaci w Oltenii z Sebeșem w Siedmiogrodzie (Transylwanii), przecinając z południa na północ główny grzbiet gór Parâng (drugie pod względem wysokości pasmo górskie rumuńskich Karpat) w Karpatach Południowych. Oprócz najwyższej Pasul Urdele przecina również dwie inne przełęcze – Tărtărău (1665 m n.p.m.) i Florile Albe (pol. "Białe Kwiaty").

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początki szlaku są niejasne. Niektóre źródła podają, że został on wytyczony na przełomie I i II wieku n.e. przez legiony rzymskie podczas wojen dackich, a na mapach z tamtego okresu oznaczony jest, jako "strategiczny korytarz rzymski IV"[1][2]. Według historyka Uniwersytetu Bukareszteńskiego prof. Constantina C. Giurescu, w 1731 austriackie władze zaproponowały budowę trasy przez Parâng, łączącej Oltenię z Siedmiogrodem. Lokalna legenda głosi, że na przełomie XVIII i XIX wieku, każda rodzina mieszkająca w okolicy uczestniczyła w budowie poszczególnych odcinków drogi, w zależności od swoich możliwości fizycznych i finansowych. W tamtym czasie nosiła ona nazwę diabelska ścieżka i była wykorzystywana głównie przez pasterzy do transhumancji.

Ze względów militarnych Transalpina została rozbudowana przez Niemców w czasie I wojny światowej, jednak była bardzo rzadko używana[3]. Na bazie tych doświadczeń król Rumunii Karol II Hohenzollern-Sigmaringen podjął decyzję o budowie strategicznej drogi dla artylerii, przemieszczającej się pomiędzy Wołoszczyzną i Transylwanią. W inwestycję zaangażowany był również premier Gheorghe Tătărescu, a roboty przeprowadzono w latach 1934–1939. Po uroczystym otwarciu w 1939, Transalpinę zaczęło nazywać szlakiem królewskim. Trakt był utrzymywany przez Niemców podczas II wojny światowej.

Po rumuńskiej rewolucji z 1989 droga stopniowo popadała w ruinę, a poszczególne elementy jej konstrukcji były rozkradane (np. kamienie z murów oporowych wykorzystywano do budowy fundamentów niektórych willi w ośrodku turystycznym Rânca).

W 2008, pod koniec kadencji ministra transportu Ludovica Orbana, Compania Națională de Administrare a Infrastructurii Rutiere (zarządca dróg krajowych w Rumunii) przeznaczyła kwotę 1,3 mld lejów na przebudowę drogi. Prace rozpoczęto w 2009, a zakończono w 2013, gdy niewypłacalność ogłosił główny wykonawca (firma Romstrade). Najważniejsze roboty udało się jednak wykonać i dzięki temu od jesieni 2012 na całej długości Transalpina posiada nawierzchnię asfaltową. Z uwagi na warunki atmosferyczne, najwyżej położone odcinki są nieprzejezdne w miesiącach zimowych (najczęściej od 1 listopada do 31 marca).

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]