UNITA

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Angola
Godło Angoli
Ten artykuł jest częścią serii:
Ustrój i polityka
Angoli

Wikiprojekt Polityka

Narodowy Związek na rzecz Całkowitego Wyzwolenia Angoli (União Nacional para a Independência Total de Angola) – partia polityczna w Angoli. Partia została założona w 1966 roku przez Jonasa Savimbi. Pierwotnie była ruchem maoistowskim, prochińskim i skrajnie lewicowym, następnie przeszła na pozycje prawicowe, kapitalistyczne i konserwatywne[1].

Organizację utworzył były członek grupy Narodowy Front Wyzwolenia Angoli (FNLA), Jonas Savimbi w proteście przeciwko niechęci FNLA do prowadzenia walk poza terenami historycznego Królestwa Kongo[2]. Siedziba UNITA znajdowała się pierwotnie w Zambii, jednak tamtejszy rząd wyrzucił stamtąd działaczy grupy na skutek czego kierownictwo przeniosło siedzibę do Kairu w Egipcie. UNITA niechętnie odnosiła się do MPLA a nawet potajemnie wchodziła w sojusze z Portugalczykami w celu zwalczania oddziałów tej organizacji[3][4].

W latach 70. organizacja wzięła udział w południowoafrykański wojnie granicznej gdzie wsparła oddziały apartheidowskiego RPA przeciwko MPLA i organizacjom będącym jej sojusznikami[5].

 Osobny artykuł: wojna domowa w Angoli.

W 1974 roku wojna o niepodległość skończyła się na skutek rewolucji goździków w Portugalii - nowy rząd doprowadził do niepodległości portugalskich terytoriów kolonialnych. Przywódcy MPLA, UNITA i FNLA spotkali się ze sobą w Kenii 5 stycznia 1975 roku i zgodzili się zatrzymać walki między sobą. Utworzono też koalicyjny rząd przejściowy[6]. Na rozejm nie zgodził się Front Wyzwolenia Enklawy Kabindy który rozpoczął secesjonistyczną i antyangolską rebelię. Rząd koalicyjny natomiast szybko rozpadł się na skutek konkurencji między poszczególnymi frakcjami[7]. W lipcu ponownie doszło do walk między frakcjami antykolonialnymi, władze w stolicy przejęła najsilniejsza MPLA która utworzyła tam rząd. UNITA i FNLA chcąc odebrać władzę MPLA zwróciły się o pomoc do rasistowskiego rządu RPA który wysłał swoje wojska na pomoc rebeliantom[8]. Wydarzenia te uważane są za początek angolskiej wojny domowej. Wojna trwała z przerwami do 2002 roku gdy zginął lider grupy, Jonas Savimbi.

Słabsza od rządu UNITA w swojej strategii militarnej, włączała w swoje szeregi dziecięcych żołnierzy. Powszechną praktyką było też zmuszanie nieletnich dziewczyn do małżeństw z bojownikami UNITA, analitycy szacują że od 5000 do 8000 młodych dziewczyn zmuszono siłą do małżeństw. Kobiety zmuszane do usług seksualnych były też uważane za nagrody dla dowódców UNITA za zasługi bojowe przeciwko rządowi[9].

W wyborach prezydenckich w 1992 roku kandydat partii, Jonas Savimbi, zdobył 1 579 298 głosów (40,07%). W wyborach parlamentarnych w 1992 roku partia uzyskała 1 347 636 głosów (34,10%, 70 mandaty). Obecnym liderem partii jest Isaías Samakuva. W wyborach parlamentarnych w 2008 roku partia zdobyła 10% głosów[10]

Flaga organizacji

Przypisy

  1. "The War Against Soviet Colonialism", by Jonas Savimbi, Policy Review, 1986.
  2. Walker, John Frederick (2004). A Certain Curve of Horn: The Hundred-Year Quest for the Giant Sable Antelope of Angola. s. 146–148.
  3. Wright, George (1997). The Destruction of a Nation: United States Policy Towards Angola Since 1945. s. 2, 8–11 o 57.
  4. Abbott, Peter; Manuel Ribeiro Rodrigues (1988). Modern African Wars: Angola and Mozambique, 1961–74. s. 10.
  5. Cuba Annual Report: 1986, 1986. s.538-539.
  6. Rothchild, Donald S. (1997). Managing Ethnic Conflict in Africa: Pressures and Incentives for Cooperation. s. 115–116.
  7. Tvedten, Inge (1997). Angola: Struggle for Peace and Reconstruction. s. 29–36.
  8. Stearns, Peter N.; William Leonard Langer (2001). The Encyclopedia of World History: Ancient, Medieval, and Modern, Chronologically Arranged. s. 1065.
  9. "IV. Use of children in the war since 1998". Human Rights Watch.
  10. Celia W. Dugger: Governing Party in Angola Wins Election in a Landslide, Official Results Show (ang.). W: New York Times [on-line]. 2008-09-09. [dostęp 2008-09-15].