Władysław Hermaszewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Władysław Hermaszewski
Ilustracja
Gen. bryg. Władysław Hermaszewski otwiera XXIX Spadochronowe Mistrzostwa Polski w Gliwicach (sierpień 1985)
generał brygady pilot generał brygady pilot
Data i miejsce urodzenia 4 stycznia 1928
Lipniki
Data śmierci 26 lipca 2002
Przebieg służby
Lata służby 1948–1988
Siły zbrojne Siły Zbrojne Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej
Jednostki Wojska Obrony Powietrznej Kraju
Stanowiska dowódca 1 Korpusu Obrony Powietrznej Kraju
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Order Czerwonej Gwiazdy Medal 10-lecia Polski Ludowej Medal 30-lecia Polski Ludowej Medal 40-lecia Polski Ludowej

Władysław Tytus Hermaszewski[1] (ur. 4 stycznia 1928 w Lipnikach, zm. 26 lipca 2002 k. Bracka) – generał brygady pilot Sił Zbrojnych PRL, wieloletni oficer Wojsk Obrony Powietrznej Kraju, doktor nauk wojskowych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Romana Hermaszewskiego (1900–1943)[2] i Kamili z domu Bielawskiej (1904–1995)[3]. Był bratem kosmonauty, gen. bryg. pil. Mirosława Hermaszewskiego i Bogdana Hermaszewskiego.

Przed wojną ukończył 5 klas szkoły powszechnej w rodzinnej wsi. Podczas „czerwonych nocy” na Wołyniu w 1944–1945 stracił część rodziny, w tym ojca, a sam wraz ze starszą siostrą brał udział w polskiej samoobronie. Po repatriacji w 1945 do Wołowa pod Wrocławiem, kontynuował naukę i w roku 1948 uzyskał maturę. 31 sierpnia tego samego roku rozpoczął naukę w dęblińskiej Oficerskiej Szkole Lotniczej, gdzie 2 września 1950 uzyskał stopień chorążego lotnictwa i tytuł pilota myśliwskiego.

Służbę rozpoczął w 2 Pułku Lotnictwa Myśliwskiego „Kraków”, potem kontynuował ją w 1 Pułku Lotnictwa Myśliwskiego „Warszawa”, stacjonującym na podwarszawskim lotnisku Babice. Od lutego 1951 został wyróżniony skierowaniem na pierwszy kurs przeszkolenia na samoloty odrzutowe do radzieckiego 159 Pułku Lotnictwa Myśliwskiego w Brzegu Opolskim, od października 1952 mianowany dowódcą klucza w 13 Pułku Lotnictwa Myśliwskiego w Babicach (później przebazowanego do Łęczycy). Awansował tam na dowódcę eskadry, potem zastępcy dowódcy pułku. 1 sierpnia 1954 mianowany dowódcą 31 Pułku Lotnictwa Myśliwskiego w Babicach, a w listopadzie 1955 roku został odkomenderowany na kurs taktyczny lotnictwa myśliwskiego do ośrodka szkoleniowego w Lipiecku w ZSRR. Po kursie został mianowany zastępcą, a następnie dowódcą lotnictwa myśliwskiego 3 Korpusu Obrony Przeciwlotniczej Obszaru Kraju (OPL OK) we Wrocławiu. 1 czerwca 1960 przeniesiony na stanowisko zastępcy dowódcy 2 Korpusu OPL OK w Bydgoszczy. Od lipca 1962 roku skierowany na dwa lata na studia do Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. marszałka Klimienta Woroszyłowa w Moskwie. Po studiach został szefem lotnictwa myśliwskiego Dowództwa Wojsk Obrony Powietrznej Kraju w Warszawie. W Akademii Sztabu Generalnego WP w Rembertowie obronił w roku 1970 pracę doktorską pt. „Rola lotnictwa myśliwskiego we współczesnej obronie powietrznej”. 1 marca 1972 został dowódcą 2 Korpusu OPK w Bydgoszczy, a 1 lipca 1978 – 1 Korpusu OPK w Warszawie, którym dowodził do 28 lutego 1982, kiedy zakończył karierę dowódczą. W tym samym 1982 został oddelegowany z wojska na stanowisko prezesa Zarządu Głównego Aeroklubu PRL, którą to misję pełnił do czerwca 1987. 30 maja 1988 przeniesiony został w stan spoczynku.

Był pilotem wojskowym I klasy, spędził w powietrzu 5000 godzin, w tym ponad 3500 na samolotach odrzutowych i ponaddźwiękowych. W połowie lat pięćdziesiątych latał na MiG-15, w roku 1960 nad polami Grunwaldu, w 550 rocznicę bitwy, prowadził szyk „tafla”, złożony z 64 samolotów odrzutowych, co stanowiło światowy rekord. W roku 1966 organizował defiladę lotniczą w Warszawie z okazji 1000-lecia państwa polskiego.

Grób Władysława Hermaszewskiego na Wojskowych Powązkach

Władysław Hermaszewski na emeryturze był aktywnym członkiem Stowarzyszenia Seniorów Lotnictwa Wojskowego RP, oddawał się też życiowej pasji – łowiectwu i ochronie przyrody. Właśnie podczas myśliwskiego safari w syberyjskiej tajdze zaskoczyła go śmierć. Był autorem książek i publikacji w prasie o tematyce wspomnieniowej, lotniczej i politycznej. Napisał m.in. „Echa Wołynia”, „Moje przestworza” i „Przy kominku o łowiectwie”.

Zmarł 26 lipca 2002 w nurtach Angary (Federacja Rosyjska). 6 sierpnia 2002 pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.

Wykształcenie wojskowe[edytuj | edytuj kod]

W Wojsku Polskim od 31 sierpnia 1948

  • absolwent Oficerskiej Szkoły Lotniczej w Dęblinie z 1950 r.
  • absolwent jedynego kursu lotników polskich przeszkalanych na samoloty odrzutowe w Brzegu w 159 plm z 1951 r.
  • absolwent kursu w Centralnym Ośrodku Szkolenia Lotniczo-Taktycznego w Lipiecku (ZSRR) z 1957 r.
  • absolwent ASG SZ ZSRR w Moskwie w 1966 r.
  • doktorat nauk wojskowych w ASG WP w Rembertowie z 1970 r.
  • absolwent Wyższego Akademickiego kursu w ASG SZ ZSRR z 1974 r.

Przebieg służby wojskowej[edytuj | edytuj kod]

  • Pilot w 2 plm w Krakowie - 09.1950 – 20.12.1950 r.
  • Pilot w 1 plm w Warszawie (Babice) - 12.1950 – 09.1951 r.
  • Dowódca klucza lotniczego w 13 plm w Warszawie (Babice) – 01.10.1952 r.
  • Dowódca klucza lotniczego eskadry lotniczej i zastępca dowódcy 13 plm w Łęczycy – 07.1954 r.
  • Dowódca 31 plm w Warszawie – Babice - 01.08.1954 – 30.10.1955 r.
  • Zastępca dowódcy LM w 3 Korpusie Obrony Przeciwlotniczej Obrony Kraju - 31.08.1957 r.
  • Dowódca LM w 3 Korpusie Obrony Przeciwlotniczej Obszaru Kraju we Wrocławiu – 31.05.1960 r.
  • Szef Lotnictwa – zastępca dowódcy 2 Korpusu OPL OK w Bydgoszczy – 01.06.1960 – 30.06.1962 r.
  • Zastępca Szefa Lotnictwa Myśliwskiego Obrony Powietrznej Kraju w Warszawie – 01.07.1962 – 08.1964 r.
  • Szef Lotnictwa Myśliwskiego Obrony Powietrznej Kraju w Warszawie – 08.1966 – 02.1972 r.
  • Dowódca 2 Korpusu Obrony Powietrznej Kraju w Bydgoszczy – 01.03.1972 r.
  • Generał brygady – 12.10.1972 r. (nominację wręczał przewodniczący Rady Państwa PRL prof. Henryk Jabłoński)
  • Dowódca 2 Korpusu Obrony Powietrznej Kraju w Bydgoszczy - 30.06.1978 r.
  • Dowódca 1 Korpusu Obrony Powietrznej Kraju w Warszawie – 01.07.1978 – 28.02.1982 r.
  • Prezes Aeroklubu PRL i wiceprezes FAI – 01.03.1982 – 30.06.1987 r.
  • W dyspozycji MON – 01.07.1987 – 29.05.1988 r.

Przeniesiony do rezerwy, jako generał brygady WP – 30.05.1988 r.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Władysław Tytus Hermaszewski. w serwisie MyHeritage. [dostęp 2018-10-15].
  2. Roman Hermaszewski. w bazie geni.com. [dostęp 2018-10-17].
  3. Kamila Hermaszewska (z domu Bielawska). w bazie geni.com. [dostęp 2018-10-17].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Władysław Hermaszewski, Moje przestworza, Dom Wydawniczy Bellona, Warszawa 1998, ​ISBN 83-11-08833-0
  • Stefan Czmur, Waldemar Wójcik, Generałowie w stalowych mundurach, Redakcja Czasopism Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej przy współpracy Domu Wydawniczego Bellona, Poznań-Warszawa 2003, ​ISBN 83-902541-3-1​ i ​ISBN 83-11-09587-6​.
  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990.