Longin Łozowicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Longin Łozowicki
generał broni generał broni
Data i miejsce urodzenia 22 grudnia 1926
Czołnica Nowa
Data śmierci 21 czerwca 2013
Przebieg służby
Lata służby 1943–1991
Siły zbrojne Ludowe Wojsko Polskie Siły Zbrojne PRL
Stanowiska szef sztabu – z-ca dowódcy Wojsk Obrony Powietrznej Kraju, d-ca 3 Korpusu OPK, dowódca WOPK
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Order Sztandaru Pracy I klasy Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Brązowy Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Medal „Za udział w walkach w obronie władzy ludowej” Medal 10-lecia Polski Ludowej Medal 30-lecia Polski Ludowej Medal 40-lecia Polski Ludowej POL Zloty Medal Za Zaslugi dla LOK BAR.png Medal „Za umacnianie braterstwa broni” (ZSRR) 20 years of victory rib.png 30 years of victory rib.png 40 years of victory rib.png

Longin Łozowicki (ur. 22 grudnia 1926 w Czołnicy Nowej, zm. 21 czerwca 2013) – generał broni Wojska Polskiego, dowódca Wojsk Obrony Powietrznej Kraju (1977–1990), członek Wojskowej Rady Ocalenia Narodowego (1981–1983), członek Centralnej Komisji Kontroli Partyjnej PZPR (1980–1986). Poseł na Sejm PRL IX kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Kazimierza i Dionizji. Od marca 1943 do lutego 1944 był członkiem samoobrony polskiej we wsi Przebraże[1]. W marcu 1944 wstąpił jako ochotnik do Wojska Polskiego. Został skierowany do Oficerskiej Szkoły Piechoty nr 1 w Riazaniu[2]. Po jej ukończeniu, w październiku 1944 został w stopniu podporucznika zastępcą dowódcy kompanii ds. politycznych 37 Pułku Piechoty. W jego szeregach brał udział w forsowaniu Nysy Łużyckiej. Po zakończeniu działań wojennych jako dowódca kompanii tego samego pułku uczestniczył w walkach z oddziałami Narodowych Sił Zbrojnych[2]. Podczas referendum w 1946 był kierownikiem powiatowym Grupy Ochronno-Propagandowej WP. W listopadzie 1947 ukończył Centrum Wyszkolenia Piechoty. Następnie rozpoczął służbę w 40 Pułku Piechoty, gdzie był komendantem szkoły podoficerskiej i dowódcą batalionu szkolnego[1]. W latach 1949–1952 studiował w Akademii Sztabu Generalnego. Po jej ukończeniu został szefem Wydziału I Operacyjno-Wyszkoleniowego 19 Dywizji Zmechanizowanej. W okresie od lipca 1953 do maja 1954 był w stopniu podpułkownika szefem Wydziału Operacyjnego Sztabu Polskiej Ekipy do Komisji Nadzoru Państw Neutralnych w Korei[3]. W latach 1954–1968 pracował w Sztabie Generalnym WP. W 1968 został szefem sztabu – zastępca dowódcy Wojsk Obrony Powietrznej Kraju. W okresie od września 1972 do stycznia 1975 dowodził 3 Korpusem OPK we Wrocławiu. Ukończył kurs Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR.

15 marca 1977 został mianowany przez ministra obrony narodowej, gen. Wojciecha Jaruzelskiego dowódcą Wojsk Obrony Powietrznej Kraju. W okresie stanu wojennego w Polsce był członkiem Wojskowej Rady Ocalenia Narodowego. 30 czerwca 1990 został odwołany ze stanowiska dowódcy WOPK. Od 1 lipca 1990 pozostawał w dyspozycji ministra obrony narodowej, który powierzył mu funkcję doradcy dowódcy Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej. 2 lipca 1991 został przeniesiony w stan spoczynku. Po przejściu na emeryturę był członkiem Związku Kombatantów RP i Byłych Więźniów Politycznych i Związku Byłych Żołnierzy Zawodowych.

Od września 1947 był członkiem Polskiej Partii Robotniczej. W 1948 wstąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Był delegatem na VIII, IX i X Zjazd PZPR[2]. W latach 1980–1986 zasiadał Centralnej Komisji Kontroli Partyjnej PZPR. Od 1985 do 1989 pełnił mandat posła na Sejm PRL IX kadencji, reprezentując okręg wyborczy Stargard Szczeciński. Zasiadał w Komisji Administracji, Spraw Wewnętrznych i Wymiaru Sprawiedliwości oraz w Komisji Nadzwyczajnej do rozpatrzenia projektu ustawy Prawo o stowarzyszeniach oraz projektów ustaw dotyczących związków zawodowych.

Pochowany 28 czerwca 2013 na cmentarzu w Konstancinie-Jeziornie. W pogrzebie wzięła udział delegacja Sił Powietrznych z dowódcą gen. broni pilotem Lechem Majewskim. W imieniu przyjaciół i współtowarzyszy służby przemówienie pożegnalne wygłosił gen. dyw. pil. Henryk Pietrzak.

Awanse generalskie[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Odszedł były dowódca WOPK. polska-zbrojna.pl. [dostęp 2019-03-14].
  2. a b c Dane osoby z katalogu kierowniczych stanowisk partyjnych i państwowych PRL. katalog.bip.ipn.gov.pl. [dostęp 2019-03-14].
  3. Dane osoby z katalogu funkcjonariuszy aparatu bezpieczeństwa. katalog.bip.ipn.gov.pl. [dostęp 2019-03-14].
  4. M.P. z 1947 r. nr 18, poz. 40
  5. Wojskowy Przegląd Historyczny”, nr 1 (107), styczeń–marzec 1984, str. 231

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • H.P. Kosk: Generalicja polska: popularny słownik biograficzny, tom I, Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, Pruszków 1998, ​ISBN 83-87103-55-1
  • J. Królikowski: Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943−1990. T. II. Toruń: Wydawnictwo Adam Marszałek, 2010. ISBN 978-83-7611-801-7.
  • S. Czmur, W. Wójcik: Generałowie w stalowych mundurach, Redakcja Czasopism WLOP przy współpracy Domu Wydawniczego Bellona, Poznań-Warszawa 2003, ​ISBN 83-11-09587-6
  • Profil na stronie Biblioteki Sejmowej