Longin Łozowicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Longin Łozowicki
generał broni generał broni
Data i miejsce urodzenia 22 grudnia 1926
Czołnica Nowa
Data i miejsce śmierci 21 czerwca 2013
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1943–1991
Siły zbrojne Ludowe Wojsko Polskie Siły Zbrojne PRL
Stanowiska szef sztabu – z-ca dowódcy Wojsk Obrony Powietrznej Kraju, d-ca 3 Korpusu OPK, dowódca WOPK
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Order Sztandaru Pracy I klasy Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Brązowy Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Medal „Za udział w walkach w obronie władzy ludowej” Medal 10-lecia Polski Ludowej Medal 30-lecia Polski Ludowej Medal 40-lecia Polski Ludowej Medal za Umacnianie Braterstwa Broni Medal 20-lecia Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945 30 years of victory rib.png 40 years of victory rib.png

Longin Łozowicki (ur. 22 grudnia 1926 w Czołnicy Nowej, zm. 21 czerwca 2013 w Warszawie) – generał broni Wojska Polskiego, dowódca Wojsk Obrony Powietrznej Kraju (1977–1990), członek Wojskowej Rady Ocalenia Narodowego (1981–1983), członek Centralnej Komisji Kontroli Partyjnej PZPR (1980–1986). Poseł na Sejm PRL IX kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Kazimierza i Dionizy. Od marca 1943 do lutego 1944 był członkiem samoobrony polskiej we wsi Przebraże[1]. W marcu 1944 wstąpił jako ochotnik do Wojska Polskiego. Został skierowany do Oficerskiej Szkoły Piechoty nr 1 w Riazaniu[2]. Po jej ukończeniu, w październiku 1944 został w stopniu podporucznika zastępcą dowódcy kompanii ds. politycznych 37 pułku piechoty. W jego szeregach brał udział w forsowaniu Nysy Łużyckiej. Po zakończeniu działań wojennych jako dowódca kompanii tego samego pułku uczestniczył w walkach z oddziałami Narodowych Sił Zbrojnych[2]. Podczas referendum w 1946 był kierownikiem powiatowym Grupy Ochronno-Propagandowej WP. W listopadzie 1947 ukończył Centrum Wyszkolenia Piechoty. Następnie rozpoczął służbę w 40 pułku piechoty, gdzie był komendantem szkoły podoficerskiej i dowódcą batalionu szkolnego[1]. W latach 1949–1952 studiował w Akademii Sztabu Generalnego. Po jej ukończeniu został szefem Wydziału I Operacyjno-Wyszkoleniowego 19 Dywizji Zmechanizowanej. W okresie od lipca 1953 do maja 1954 był w stopniu podpułkownika szefem Wydziału Operacyjnego Sztabu Polskiej Ekipy do Komisji Nadzoru Państw Neutralnych w Korei[3]. W latach 1954–1968 pracował w Sztabie Generalnym WP. W 1968 został szefem sztabu – zastępca dowódcy Wojsk Obrony Powietrznej Kraju. W okresie od września 1972 do stycznia 1975 dowodził 3 Korpusem OPK we Wrocławiu. Ukończył kurs Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR.

15 marca 1977 został mianowany przez ministra obrony narodowej, gen. Wojciecha Jaruzelskiego dowódcą Wojsk Obrony Powietrznej Kraju. W okresie stanu wojennego w Polsce był członkiem Wojskowej Rady Ocalenia Narodowego. 30 czerwca 1990 został odwołany ze stanowiska dowódcy WOPK. Od 1 lipca 1990 pozostawał w dyspozycji ministra obrony narodowej, który powierzył mu funkcję doradcy dowódcy Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej. 2 lipca 1991 został przeniesiony w stan spoczynku. Po przejściu na emeryturę był członkiem Związku Kombatantów RP i Byłych Więźniów Politycznych i Związku Byłych Żołnierzy Zawodowych.

Od września 1947 był członkiem Polskiej Partii Robotniczej. W 1948 wstąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Był delegatem na VIII, IX i X Zjazd PZPR[2]. W latach 1980–1986 zasiadał Centralnej Komisji Kontroli Partyjnej PZPR. Od 1985 do 1989 pełnił mandat posła na Sejm PRL IX kadencji, reprezentując okręg wyborczy Stargard Szczeciński. Zasiadał w Komisji Administracji, Spraw Wewnętrznych i Wymiaru Sprawiedliwości oraz w Komisji Nadzwyczajnej do rozpatrzenia projektu ustawy Prawo o stowarzyszeniach oraz projektów ustaw dotyczących związków zawodowych.

Pochowany 28 czerwca 2013 na cmentarzu w Konstancinie-Jeziornie. W pogrzebie wzięła udział delegacja Sił Powietrznych z dowódcą gen. broni pilotem Lechem Majewskim. W imieniu przyjaciół i współtowarzyszy służby przemówienie pożegnalne wygłosił gen. dyw. pil. Henryk Pietrzak.

Awanse generalskie[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Odszedł były dowódca WOPK. polska-zbrojna.pl. [dostęp 2019-03-14].
  2. a b c Dane osoby z katalogu kierowniczych stanowisk partyjnych i państwowych PRL. katalog.bip.ipn.gov.pl. [dostęp 2019-03-14].
  3. Dane osoby z katalogu funkcjonariuszy aparatu bezpieczeństwa. katalog.bip.ipn.gov.pl. [dostęp 2019-03-14].
  4. M.P. z 1947 r. nr 18, poz. 40
  5. „Życie Partii”, grudzień 1988
  6. Wojskowy Przegląd Historyczny”, nr 1 (107), styczeń–marzec 1984, str. 231

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • H.P. Kosk: Generalicja polska: popularny słownik biograficzny, tom I, Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, Pruszków 1998, ​ISBN 83-87103-55-1
  • J. Królikowski: Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943−1990. T. II. Toruń: Wydawnictwo Adam Marszałek, 2010. ISBN 978-83-7611-801-7.
  • S. Czmur, W. Wójcik: Generałowie w stalowych mundurach, Redakcja Czasopism WLOP przy współpracy Domu Wydawniczego Bellona, Poznań-Warszawa 2003, ​ISBN 83-11-09587-6
  • Profil na stronie Biblioteki Sejmowej