Władysław Minakowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Władysław Minakowski
podpułkownik pilot podpułkownik pilot
Data i miejsce urodzenia 13 maja 1902
Warszawa
Data i miejsce śmierci 7 sierpnia 1952
więzienie mokotowskie, Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 19201952
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Roundel of Poland (1921–1993).svg Lotnictwo Wojska Polskiego
Roundel of France.svg Aéronautique Militaire
RAF roundel.svg RAF
Orzeł LWP.jpg Ludowe Wojsko Polskie
Jednostki 56 Pułk Piechoty Wielkopolskiej
3 Pułk Lotniczy
Dywizjon 304
Wydział Operacyjny Dowództwa Wojsk Lotniczych
Główne wojny i bitwy wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
kampania francuska 1940
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941) Srebrny Krzyż Zasługi
Nagrobek Władysława Minakowskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

Władysław Bonifacy Minakowski (ur. 13 maja 1902 w Warszawie, zm. 7 sierpnia 1952 w Warszawie) – podpułkownik obserwator Wojska Polskiego.

Okres przedwojenny[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z rodziny inteligenckiej – był wnukiem Karola, koryfeusza baletu w Warszawskich Teatrach Rządowych, zesłanego nad Morze Białe w 1864 po procesie m.in. Romualda Traugutta[1], synem Wacława, buchaltera, a od 1920 r. urzędnika Wojska Polskiego, i Anny z Laskowskich. Ukończył szkołę powszechną i średnią w Warszawie. Jeszcze jako dziecko musiał pracować, by pokryć koszty nauki, służył na statku SS „Fortuna”.

W 1920 ochotniczo wstąpił do Wojska Polskiego. W 1921 roku w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie, następnie jako instruktor w Kadrze Marynarki Wojennej i oficer w 56 pułku piechoty. Z dniem 1 listopada 1923 roku przemianowany na oficera zawodowego w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 roku i 77. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Od 1926 roku związał się z lotnictwem, ukończył kurs obserwatorów lotniczych w Oficerskiej Szkole Lotniczej w Grudziądzu. Służył w 3 Pułku Lotniczym, jako obserwator eskadry. Specjalizował się w fotografii lotniczej. Pełnił wiele odpowiedzialnych funkcji w lotnictwie związanych z fotooptyką. 27 czerwca 1935 roku awansował na kapitana ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1935 roku i 29. lokatą w korpusie oficerów aeronautyki.

II wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

W kampanii wrześniowej ewakuował się na Wschód, internowany w Rumunii i osadzony w obozie w Tulcea. Już w listopadzie 1939 we Francji. Pracował w Centrum Wyszkolenia Lotnictwa pod Lyonem, przed kapitulacją Francji ewakuowany do Wielkiej Brytanii. Tu po ukończeniu kursów szkoleniowych został nawigatorem, otrzymując przydział do 304 Dywizjonu Bombowego Ziemi Śląskiej im. księcia Józefa Poniatowskiego. Z dywizjonem od 1942 do końca II wojny światowej brał udział w 25 lotach bojowych nad Francją i Atlantykiem.

Okres powojenny, więzienie, śmierć[edytuj | edytuj kod]

Powrócił do kraju w czerwcu 1947 roku, zgłosił się do wojska, otrzymał przydział szefa sekcji wywiadowczej Wydziału Operacyjnego Dowództwa Wojsk Lotniczych. Od 1948 roku dowódca Samodzielnej Eskadry Aerofotogrametrycznej, awansowany do stopnia podpułkownika. Aresztowany 4 maja 1951 roku, po straszliwym śledztwie (czternastodniowy „konwejer”, 6 miesięcy karceru w lochu o wymiarach 2 m na 90 cm, przesłuchania trwające 20 godzin na dobę), 13 maja 1952 roku skazany został wraz z pułkownikami Bernardem Adameckim, Augustem Menczakiem, Józefem Jungravem, Szczepanem Ścibiorem i Stanisławem Michowskim przez NSW 5/52 pod przewodnictwem płk Piotra Parzenieckiego, nr sprawy Zg.R.7/52, na podstawie art. 86 § 1, 2 KKWP na karę śmierci[2]. Do zarzucanych mu przestępstw nie przyznawał się. Prezydent Bolesław Bierut nie skorzystał z prawa łaski. Stracony 7 sierpnia 1952 roku.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Odznaczony był m.in.:

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

Został zrehabilitowany 7 maja 1956 roku. Dokładne miejsce pochówku jest nieznane. Grób symboliczny znajduje się na Cmentarzu Wojskowym w kw. 28 B, II-2-3 oraz w Kwaterze "na Łączce".

Stosunki rodzinne[edytuj | edytuj kod]

Pozostawił żonę, Marię z Gołkowskich, i dwoje dzieci, Wiesława i Bożennę. Młodszym bratem Władysława był biochemik, prof. dr Wacław Minakowski.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tadeusz Swat: Niewinnie Straceni 1945-56. Wyd. Fundacja Ochrony Zabytków, Warszawa 1991., zob też Straceni w Więzieniu mokotowskim.
  • Małgorzata Szejnert: Śród żywych duchów. Wyd. ANEKS, Londyn 1990.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Emanuel Halicz (red.): Proces Romualda Traugutta i członków Rządu Narodowego. Wyd. Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1960, t. I.
  2. "Księga najwyższego wymiaru kary" w Krzysztof Szwagrzyk: Zbrodnie w majestacie prawa 1944-1955. Wyd. ABC Future, Warszawa, 2000.