Wacław Radziszewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wacław Radziszewski
Ilustracja
Kapitan piechoty Kapitan piechoty
Data i miejsce urodzenia 15 maja 1898
Ruda Guzowska
Data i miejsce śmierci kwiecień 1940
Katyń
Przebieg służby
Lata służby od 1918
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Jednostki 31 Pułk Strzelców Kaniowskich 82 Syberyjski Pułk Piechoty
Stanowiska komendantem szkoły podoficerów piechoty, dowódca plutony, kompanii
Główne wojny i bitwy wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa (Kampania wrześniowa)
Odznaczenia
Odznaka honorowa za Rany i Kontuzje
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Medal Niepodległości Srebrny Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
Państwowa Odznaka Sportowa

Wacław Radziszewski (ur. 15 maja 1898 w Rudzie Guzowskiej, zm. 1940 w Katyniu[1]) – kapitan piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie Walentego i Anny z Owczarków. Absolwent gimnazjum w Żyrardowie i Szkoły Przemysłowo-Technicznej w Warszawie. Od 1916 roku był członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej[2]. W 1918 roku brał udział w rozbrajaniu żołnierzy niemieckich w Warszawie, po czym zgłosił się na ochotnika do Wojska Polskiego[2]. Po ukończeniu Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie został promowany na stopień podporucznika (1919)[2]. Służył w 31 pułku Strzelców Kaniowskich[1].

Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej[2] jako dowódca plutonu ckm. W 1922 roku odszedł do rezerwy i wyjechał do Kobrynia. Pełnił funkcję komendanta Ochotniczej Straży Ogniowej w Horodlu[2]. Od 1924 roku znów w wojsku w randze porucznika, służył w 82 pułku piechoty[2]. W 1934 roku uzyskał awans na stopień kapitana[2]. Od 1936 roku był komendantem szkoły podoficerów piechoty, a następnie dowódcą kompanii[2].

W kampanii wrześniowej, będąc dowódcą batalionu marszowego, brał udział w obronie Twierdzy Brzeskiej, najpierw przed Niemcami, a potem – Sowietami[3][2]. Walkę kontynuował także po odejściu głównych sił polskich[2]. Po zakończeniu obrony nie kapitulował, lecz potajemnie opuścił twierdzę[2]. Jesienią 1939 roku został aresztowany przez NKWD[2]. Więziony był w obozie kozielskim[2]. Padł ofiarą zbrodni katyńskiej[1]. Figuruje na liście wywózkowej LW 029/1 z 13.4.1940 r., poz. 41.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Żonaty z Haliną z Tańskich, miał córkę Annę.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

W 2007 awansowany pośmiertnie na stopień majora. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 roku w Warszawie, w trakcie uroczystości "Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów"[5].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Banaszek Kazimierz; Roman Wanda Krystyna; Sawicki Zdzisław: Kawalerowie Orderu Virtuti Militari w mogiłach katyńskich. Kapituła Orderu Wojennego Virtuti Militari, 2000. ISBN 83-87893-79-X.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Katyń. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego. Warszawa: Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, 2000, s. 518. ISBN 83-905590-7-2.
  2. a b c d e f g h i j k l m n Andrzej Przewoźnik: Ostatni obrońca Twierdzy Brześć. rp.pl, 9 kwietnia 2010. [dostęp 13 maja 2011].
  3. Jerzy Sroka, Obrońcy brzeskiej twierdzy we wrześniu 1939 roku, Biała Podlaska, 1992
  4. Na podstawie [1]
  5. Lista osób zamordowanych w Katyniu, Charkowie, Twerze i Miednoje mianowanych pośmiertnie na na kolejne stopnie. policja.pl. [dostęp 13 maja 2011].