Wacław Radziszewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wacław Radziszewski
Ilustracja
Kapitan piechoty Kapitan piechoty
Data i miejsce urodzenia 15 maja 1898
Ruda Guzowska, Królestwo Polskie
Data i miejsce śmierci 16-19 kwietnia 1940
Katyń, RFSRR, ZSRR
Przebieg służby
Lata służby od 1918
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Jednostki 31 Pułk Strzelców Kaniowskich 82 Syberyjski Pułk Piechoty
Stanowiska komendantem szkoły podoficerów piechoty, dowódca plutony, kompanii
Główne wojny i bitwy wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa (Kampania wrześniowa)
Odznaczenia
Odznaka honorowa za Rany i Kontuzje
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Medal Niepodległości Srebrny Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
Państwowa Odznaka Sportowa

Wacław Radziszewski (ur. 15 maja 1898 w Rudzie Guzowskiej, zm. 16-19 kwietnia 1940 w Katyniu[1]) – kapitan piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie Walentego i Anny z Owczarków. Absolwent gimnazjum w Żyrardowie i Szkoły Przemysłowo-Technicznej w Warszawie. Od 1916 roku był członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej[2]. W 1918 roku brał udział w rozbrajaniu żołnierzy niemieckich w Warszawie, po czym zgłosił się na ochotnika do Wojska Polskiego[2]. Od 22 listopada 1918 do 14 czerwca 1919 był uczniem klasy „H” Szkoły Podchorążych w Warszawie[3]. Po jej ukończeniu został promowany na stopień podporucznika (1919)[2]. Służył w 31 pułku Strzelców Kaniowskich[1].

Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej[2] jako dowódca plutonu ckm. W 1922 roku odszedł do rezerwy i wyjechał do Kobrynia. Pełnił funkcję komendanta Ochotniczej Straży Ogniowej w Horodlu[2]. Od 1924 roku znów w wojsku w randze porucznika, służył w 82 pułku piechoty[2]. W 1934 roku uzyskał awans na stopień kapitana[2]. Od 1936 roku był komendantem szkoły podoficerów piechoty, a następnie dowódcą kompanii[2].

W kampanii wrześniowej, będąc dowódcą batalionu marszowego, brał udział w obronie Twierdzy Brzeskiej, najpierw przed Wehrmachtem, a potem po agresji ZSRR na Polskę -Armią Czerwoną Sowietami[4][2]. Walkę kontynuował także po odejściu głównych sił polskich[2]. Po zakończeniu obrony nie kapitulował, lecz potajemnie opuścił twierdzę[2]. Jesienią 1939 roku został aresztowany przez NKWD[2]. Więziony był w obozie kozielskim[2]. Został zamordowany między 16 a 19 kwietnia 1940[5]. Figuruje na liście wywózkowej 029/1 z 13 kwietnia 1940, poz. 41[5].

5 października 2007 minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień majora[6]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Wacław Radziszewski był żonaty z Haliną z Tańskich, z którą miał córkę Annę.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Katyń. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego. Warszawa: Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, 2000, s. 518. ISBN 83-905590-7-2.
  2. a b c d e f g h i j k l m n Andrzej Przewoźnik: Ostatni obrońca Twierdzy Brześć. rp.pl, 9 kwietnia 2010. [dostęp 13 maja 2011].
  3. Lenkiewicz, Sujkowski i Zieliński 1930 ↓, s. 436.
  4. Jerzy Sroka, Obrońcy brzeskiej twierdzy we wrześniu 1939 roku, Biała Podlaska, 1992
  5. a b Убиты в Катыни 2015 ↓, s. 624.
  6. Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  7. M.P. z 1934 r. nr 6, poz. 12.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 19 marca 1934 roku, s. 112.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 11 listopada 1938 roku, s. 55.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]