Walerij Riumin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Walerij Wiktorowicz Riumin

Walerij Wiktorowicz Riumin ros. Валерий Викторович Рюмин (ur. 16 sierpnia 1939 w Komsomolsku nad Amurem, Kraj Chabarowski (obszar dawnego ZSRR)), inżynier, kosmonauta radziecki, Lotnik Kosmonauta ZSRR.

Wykształcenie i praca zawodowa[edytuj | edytuj kod]

  • 1954 – ukończył szkołę podstawową w jednej ze wsi obwodu moskiewskiego.
  • 1958 – został absolwentem technikum mechanicznego w Kaliningradzie. Przez kilka miesięcy był zatrudniony jako tokarz-stażysta w jednym z zakładów biura konstrukcyjnego Korolowa.
  • 19581961 – Odbył zasadniczą służbę wojskową w jednostkach wojsk pancernych. Dowodził tam czołgiem.
  • 1961-1966 – był studentem Moskiewskiego Instytutu Techniki i Leśnictwa (МЛТИ - Московский лесотехнический институт). Po jego ukończeniu otrzymał tytuł inżyniera-elektryka.
  • 19651970 – Jesienią 1965 jako stażysta rozpoczął pracę w Biurze Konstrukcyjnym Koroliowa OKB-1 (ОКБ-1). Rok później został inżynierem w Centralnym Biurze Konstrukcyjnym Eksperymentalnej Budowy Maszyn (ЦКБЭМ) – obecnie RKK Energia im. S. P. Korolowa. Uczestniczył w pracach projektowych i doświadczeniach z załogowym statkiem przewidzianym do misji wokółksiężycowej 7K-Ł1 (7К-Л1) oraz automatycznych stacji księżycowych typu Zond.
  • 19701973 – był zastępcą Głównego Konstruktora długotrwałych stacji orbitalnych Salut.
  • 1980 – Otrzymał stopień kandydata nauk technicznych. W tym samym roku został honorowym członkiem Międzynarodowej Akademii Astronautyki.

Kariera kosmonauty i praca w Centrum Przygotowań Kosmonautów[edytuj | edytuj kod]

Riumin podczas treningu. Kwiecień 1998
  • 1971 – po badaniach jakie przeszedł w Instytucie Problemów Medyczno-Biologicznych (ИМБП - Институте медико-биологических проблем) specjalna komisja medyczna uznała, że może być dopuszczony do specjalistycznych treningów jakim poddawani są kandydaci do lotu w kosmos.
  • 197327 marca został przyjęty do oddziału radzieckich kosmonautów. Znalazł się w czwartej grupie cywilnych kandydatów biura konstrukcyjnego im. Koroliowa.
  • 19751977 – wspólnie z Władimirem Kowalonokiem przygotowywał się w podstawowej załodze do pierwszego załogowego lotu na pokład nowej stacji orbitalnej Salut-6. W dniach 911 października 1977 wziął udział w zakończonym fiaskiem locie statku Sojuz 25. Po zakończonym powrocie z kosmosu znalazł się w załodze dowodzonej przez Władimira Lachowa. Obaj rozpoczęli szkolenie jako załogi rezerwowe Sojuza 26 i Sojuza 29 odpowiednio pierwszej i drugiej stałej załogi Saluta 6.
  • 197815 czerwca był dublerem inżyniera pokładowego statku Sojuz 29Aleksandra Iwanczenkowa. Później razem z Władimirem Lachowem jako załoga podstawowa trzeciej stałej ekspedycji na Saluta rozpoczęli przygotowania do lotu Sojuza 32.
  • 1979 – od 25 lutego do 19 sierpnia uczestniczył w długotrwałym locie na pokładzie Saluta 6. Wystartował do niej na pokładzie statku Sojuz 32.
  • 1980 – w lutym członek czwartej ekspedycji - Walentin Lebiediew – podczas szkolenia doznał poważnej kontuzji. Na dwa miesiące przed startem na jego miejsce wyznaczono Walerija Riumina. Załoga Sojuza 35 dowodzona przez Leonida Popowa wystartowała w kosmos 9 kwietnia a powróciła 11 października 1980. Riumin jest do dzisiaj jedynym kosmonautą, który na przestrzeni 20 miesięcy odbył dwie długotrwałe misje.
  • 19821989 był kierownikiem lotu obiektów konstruowanych przez zjednoczenie Energia. Były to stacje orbitalne Salut 7 i Mir, statki kosmiczne Sojuz i transportowce Progress oraz wahadłowiec Buran.
  • 1986 – w czerwcu został zastępcą głównego konstruktora Zjednoczenia Naukowo-Przemysłowego "Energia" (НПО "Энергия").
  • 198728 października opuścił oddział kosmonautów w związku z przejściem na emeryturę.
  • 1997-1998 – w lipcu 1997 międzyresortowa komisja państwowa wybrała go do lotu na wahadłowcu podczas misji STS-91. 5 września 1997 rozpoczął szkolenie w Ośrodku Kosmicznym im Johnsona. 21 stycznia 1998 został oficjalnie dołączony do składu załogi misji STS-91 jako specjalista misji. Lot wahadłowca Discovery odbył się w dniach 2-12 czerwca 1998. Riumin w czasie startu miał prawie 59 lat.

Po opuszczeniu oddziału kosmonautów[edytuj | edytuj kod]

Autor lub współautor licznych publikacji poświęconych astronautyce i książek: „Год вне Земли” (Rok poza Ziemią) - 1987 i „РКК Энергия им.С.П.Королева” (RKK Energia im. S.P. Korolowa) – 1996.

Loty załogowe[edytuj | edytuj kod]

Walerij Riumin po raz pierwszy wystartował w kosmos 9 października 1977. Był inżynierem pokładowym statku kosmicznego Sojuz 25, którym dowodził Władimir Kowalonok. Kosmonauci na pokładzie Saluta 6 mieli spędzić ponad 3 miesiące. Był to pierwszy lot załogowy w kierunku tej stacji orbitalnej. Dzień po starcie, 10 października Sojuz 25 trzykrotnie próbował przycumować do Saluta. Dochodziło do połączenia tych obiektów, ale załodze nie udało się jednak uzyskać hermetyczności połączenia. Z tego też powodu nie mogli przejść na pokład kompleksu orbitalnego. Lot musiał zostać przerwany. Po dwóch dobach – 11 października 1977 Sojuz 25 wylądował ponad 180 km od Celinogradu. Najbardziej prawdopodobną przyczyną niepowodzenia był niesprawny węzeł cumowniczy Sojuza 25, bowiem węzeł stacji był później wielokrotnie eksploatowany i tego typu problemy już nie wystąpiły.

25 lutego 1979 z kosmodromu Bajkonur wystartował w kosmos statek Sojuz 32. Na jego pokładzie znajdowała się dwuosobowa załoga: dowódca – Władimir Lachow oraz inżynier pokładowy – Walerij Riumin. 26 lutego statek połączył się ze stacją orbitalną Salut 6. Kosmonauci, którzy stanowili trzecią stałą załogę stacji Salut 6 podczas swojej misji przyjęli i rozładowali trzy statki transportowe typu Progress (5, 6 i 7). W kwietniu do zespołu orbitalnego miała dotrzeć radziecko-bułgarska załoga RukawisznikowIwanow ale niesprawność głównego silnika Sojuza-33 spowodowało, że ich lot po dwóch dobach został przerwany. Do końca swojej misji do Saluta nie przycumował żaden statek załogowy. W czerwcu dotarł do niej bezzałogowy Sojuz-34, na pokładzie którego powrócili później na Ziemię. 15 sierpnia 1979 Lachow i Riumin pracowali poza Salutem przez 1 godzinę i 23 minuty. Kosmonauci odczepili od konstrukcji stacji antenę radioteleskopu KRT-10. Powrót z orbity nastąpił 19 sierpnia 1979. Kapsuła Sojuza-34 osiadła w odległości 170 kilometrów od Dżezkazganu. Misja trwała 175 dni i była w tamtym czasie rekordową.

9 kwietnia 1980 Walerij Riumin rozpoczął swój trzeci lot kosmiczny. Był inżynierem pokładowym statku Sojuz 35. Kosmonauci byli czwartą stałą załogą jaka pracowała na pokładzie stacji orbitalnej Salut-6. Wyprawą dowodził Leonid Popow. Początkowo w składzie załogi znajdował się Walentin Lebiediew, ale na dwa miesiące przed startem zamienił go właśnie W. Riumin. Dzień po starcie, 10 kwietnia, po pomyślnej operacji dokowania, obaj przeszli na pokład kompleksu orbitalnego. Podczas tej długotrwałej misji kosmonauci przyjęli i rozładowali trzy statki transportowe typu Progress (9, 10 i 11). Czterokrotnie odwiedzały ich inne załogi realizujące loty krótkotrwałe. W maju 1980 załoga radziecko-węgierska (KubasowFarkas). W czerwcu radziecka załoga MałyszewAksjonow na nowym statku kosmicznym Sojuz T-2. W lipcu 1980 do Saluta dotarła radziecko-wietnamska załoga Gorbatko - Phạm Tuân a we wrześniu załoga radziecko-kubańska Romanienko - Tamayo Mendez. Popow i Riumin pozostali na stacji Salut 6 aż do 11 października 1980 ustanawiając wówczas światowy rekord przebywania człowieka w kosmosie – prawie 185 dni. Riumin został ponadto człowiekiem, który w sumie spędził najwięcej czasu w kosmosie – prawie 362 dni.

Walerij Riumin oraz Nikołaj Budarin na pokładzie stacji Mir. czerwiec 1998

W dniach od 2 do 12 czerwca 1998 jako specjalista misji (MS-4) wziął udział w locie kosmicznym wahadłowca Discovery. Misją STS-91 dowodził Charles J. Precourt, prom pilotował Dominic L. Gorie a specjalistami misji byli: Franklin R. Chang-Díaz (MS-1), Wendy B. Lawrence (MS-2) i Janet L. Kavandi (MS-3). Była to 9 i zarazem ostatnia misja amerykańskiego wahadłowca, której celem była stacja orbitalna Mir. Zasadniczym celem tej wyprawy było zabranie z pokładu stacji orbitalnej amerykańskiego astronauty Andrew Thomasa, który kończył długotrwały lot na jej pokładzie. Załoga wahadłowca dostarczyła poza tym na Mira zaopatrzenie i materiały naukowe dla stałej załogi, która kontynuowała lot. W czasie lotu zrealizowano również eksperyment AMS-1 (Alpha Magnetic Spectrometer) – pomiary na orbicie strumienia cząstek naładowanych. Riumin był setnym kosmonautą jaki po raz pierwszy odwiedził stację Mir. Podczas pobytu na stacji miał okazję przekonać się naocznie w jakim stanie technicznym znajduje się Mir i czy możliwa jest jego dalsze eksploatacja. 12 czerwca 1998 Discovery pomyślnie wylądował w KSC na Przylądku Canaveral na Florydzie.

Odznaczenia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

Wykaz lotów[edytuj | edytuj kod]

Loty kosmiczne, w których uczestniczył Walerij W. Riumin
Data startu
Statek kosmiczny
Data lądowania
Statek kosmiczny
Funkcja
Czas trwania
1
9 października 1977
Sojuz 25
11 października 1977
Sojuz 25
Inżynier pokładowy
2 dni 44 minuty i 45 sekund.
2
25 lutego 1979
Sojuz 32
19 sierpnia 1979
Sojuz 34
Inżynier pokładowy
175 dni 35 minut i 37 sekund.
3
9 kwietnia 1980
Sojuz 35
11 października 1980
Sojuz 37
Inżynier pokładowy
184 dni 20 godzin 11 minut i 35 sekund.
4
2 czerwca 1998
STS-91
Discovery
F-24
12 czerwca 1998
STS-91
Discovery
F-24
Specjalista misji
(MS-4)
9 dni 19 godzin 54 minuty.
Łączny czas spędzony w kosmosie — 371 dni 17 godzin 25 minut i 57 sekund

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons