Wikipedia:Strona główna/Wczoraj

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Czy wiesz…

Z nowych i ostatnio rozbudowanych artykułów w Wikipedii napisanych podczas tygodnia biologicznego:

Gasteruption jaculator01.jpg

…co Gasteruption jaculator (na zdjęciu) ma na pokładełku?

…ile gatunków kąsawca stwierdzono w Polsce?

…jakimi barwami szczyci się błonkówka Omalus aeneus?

…że myśliczek dwuplamek jest miejscami w Polsce bardzo pospolity?

…które glony mogą być ubrane w pancerzyk z płaszczem i kołnierzykiem?

Wydarzenia

Mistrzostwa świata w piłce siatkowej kobietWypadek autobusu w Kericho

Zmarli: Enrique BaliñoPik Botha (na zdjęciu)Tex WinterDieter KemperThomas SteitzPiotr Pawłowski

Rocznice

14 października: imieniny obchodzą m.in.: Paraskewa, Bernard i Kalikst
Okrągłe, pięcioletnie rocznice:

Artykuł na medal

Sobibór extermination camp (crop).jpg
Powstanie w Sobiborze – wystąpienie i zbiorowa ucieczka więźniów, do których doszło 14 października 1943 roku w niemieckim nazistowskim obozie zagłady w Sobiborze. Obozowa konspiracja w Sobiborze zawiązała się w połowie 1943 roku, jednak dopiero we wrześniu tegoż roku, gdy w obozie osadzono grupę żołnierzy Armii Czerwonej narodowości żydowskiej, których przywódcą był por. Aleksandr Pieczerski, przygotowania do buntu nabrały realnych kształtów. 14 października 1943 roku spiskowcy niepostrzeżenie zabili dwunastu niemieckich esesmanów. Na skutek splotu kilku wydarzeń nie zdołali jednak opanować bramy głównej, a kilkuset więźniów zaskoczonych wybuchem powstania przystąpiło do chaotycznej ucieczki przez obozowe ogrodzenie. Spośród około 500–600 Żydów, którzy tego dnia przebywali w Sobiborze, do pobliskiego lasu zdołała zbiec blisko połowa. Liczbę uczestników powstania, którym udało się przeżyć wojnę, historycy szacują na około 40–70 osób. Czytaj więcej…

Dobry artykuł

Ernest I Szwabski – książę Szwabii od 1012 roku z dynastii Babenbergów. Pierwsza wzmianka źródłowa na temat Ernesta pochodzi z 1002 roku. Jako lojalny stronnik Henryka II Świętego wspierał go w walce z Arduinem z Iwrei, królem Włoch. Wziął udział w wyprawie księcia karynckiego Ottona do Italii, która zakończyła się klęską. Jeszcze w 1003 roku dołączył do buntu swojego kuzyna Henryka ze Schweinfurtu, który sprzeciwił się królowi Henrykowi II. W toku działań wojennych został wzięty do niewoli pod zamkiem Creussen koło Bayreuth. Postawiony przed sądem, został skazany na karę śmierci. Dzięki interwencji Willigisa, arcybiskupa Moguncji, król Henryk II zamienił mu karę śmierci na okup pieniężny. Odtąd był lojalny wobec króla. W 1012 roku zmarł bezpotomnie Herman III, książę Szwabii, szwagier Ernesta. Król niemiecki Henryk II przekazał to lenno właśnie Ernestowi I. Objęcie księstwa zawdzięczał faktowi, że jego żona Gizela była siostrą poprzedniego władcy. W literaturze historycznej uchodzi to za jeden z przykładów dziedziczenia księstw za pośrednictwem kobiet, typowego dla tego okresu w dziejach Rzeszy. Czytaj więcej…