Witold Lis-Olszewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Witold Lis-Olszewski
Lis
Ilustracja
Witold Lis-Olszewski (przed 1939)
Data i miejsce urodzenia 8 października 1905
Lwów
Data śmierci 21 kwietnia 1986
Miejsce spoczynku Cmentarz Bródnowski
Zawód adwokat
Tytuł naukowy doktor
Alma Mater Uniwersytet Jana Kazimierza we Lwowie
Małżeństwo Henryka
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski

Witold Józef Lis-Olszewski ps. „Markiewicz”, „Wiktor”, „Józef Nowak” (ur. 8 października 1905 we Lwowie, zm. 21 kwietnia 1986) – polski adwokat, członek warszawskiej izby adwokackiej, działacz opozycji w czasach Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej. Oficer rezerwy artylerii konnej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie adwokackiej. Uczył się we lwowskich szkołach, w 1923 roku zdał egzamin dojrzałości. Odbył roczną służbę wojskową. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1928 roku w korpusie oficerów rezerwy artylerii. W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Lwów Miasto. Posiadał przydział w rezerwie do 6 Dywizjonu Artylerii Konnej w Stanisławowie[1].

Następnie wstąpił na Wydział Prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie uzyskując w 1927 roku tytuł magistra. W 1931 roku zdał egzamin sędziowski. 17 marca 1932 został mianowany asesorem sądowym w okręgu Sądu Apelacyjnego we Lwowie[2]. W 1932 roku został sędzią grodzkim, a rok później przeniósł się do Prokuratury przy Sądzie Okręgowym w Stryju. W tym okresie uzyskał stopień doktora prawa. W 1937 przeniósł się do Prokuratury w Radomiu jako podprokurator, które to stanowisko pełnił do czasu założenia kancelarii adwokackiej. Na listę adwokatów izby warszawskiej z siedzibą w Radomiu został wpisany we wrześniu 1942 roku. 7 września 1945 roku uchwałą tymczasowego zarządu Izby Adwokackiej w Warszawie został dopuszczony do wykonywania zawodu z siedzibą w Warszawie.

W czasie kampanii wrześniowej został zmobilizowany w 1 dywizjonie artylerii konnej. Brał udział w walkach w obronie Lwowa. Podczas okupacji niemieckiej w konspiracji. Przystąpił do Narodowej Organizacji Wojskowej, potem do Armii Krajowej. Jako przedstawiciel Delegatury Rządu RP na Kraj za działalność niepodległościową był ścigany przez Gestapo i Abwehrę.

W procesie politycznym wyrokiem Wojskowego Sądu Rejonowego w Warszawie z dnia 21 stycznia 1950 r. w sprawie SR 42/50 prowadzonej przez majora Zbigniewa Furtaka został skazany na pięć lat więzienia oraz przepadek mienia na rzecz Skarbu Państwa z równoczesnym pozbawieniem publicznych i obywatelskich praw na okres lat 5. Rozprawa była tajna, bez dostępu i udziału obrońcy, w „procesie kiblowym”. Został oskarżony o rzekomy udział w wywiadzie gospodarczym na szkodę Polski Ludowej. Nie przyznał się do zarzucanych mu czynów. Został osadzony w Zakładzie Karnym we Wronkach w jednej celi z Wiesławem Chrzanowskim[3]. W więzieniu przetrzymywany w tragicznych warunkach. Później został zrehabilitowany.

Po wyjściu z więzienia często nie dopuszczany do wykonywania zawodu. Na dłuższe okresy skreślany z listy adwokackiej, zmuszany do zawieszania działalności adwokackiej powracał do wykonywania zawodu. Podejmował się obrony osób oskarżanych ze względu na przekonania religijne, wielokrotnie występował w obronie Świadków Jehowy oraz innych wyznań. Utworzył własny zespół adwokacki, który w okresie zakazu działalności Świadków Jehowy w Polsce bronił członków tego wyznania w około 30 procesach miesięcznie[4]. Mimo niechętnej mu postawy ministra sprawiedliwości władze samorządowe adwokatury starały się go ochraniać.

Był zaangażowany w działalność opozycji politycznej. Należał do grona współpracowników Komitetu Obrony Robotników[5]. Bronił ludzi skrzywdzonych przez system polityczny. Był też inwigilowany przez Służbę Bezpieczeństwa[6].

Był żonaty z Henryką, z domu Machnicką[7]. Zmarł 21 kwietnia 1986 r. 28 kwietnia 1986 został pochowany na Cmentarzu Bródnowskim.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 145, 660.
  2. M.P. z 1932 r. Nr 219, poz. 251
  3. Muzeum Powstania Warszawskiego: Wiesław Chrzanowski. 1944.pl, 2007-05-10. [dostęp 2015-01-29].
  4. Watchtower. Jehowa hojnie nagradza tych, którzy trzymają się Jego dróg. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”, s. 16–20, 1 sierpnia 2005. Towarzystwo Strażnica. 
  5. PAP: Biuro Interwencyjne KOR. gazeta.pl/. s. 22 września 2011. [dostęp 2015-01-28].
  6. Tygodnik Powszechny. Katolickie Pismo Społeczno-Kulturalne: Pół wieku życia w teczkach opisane. tygodnik.com.pl. [dostęp 2015-01-28].
  7. Archiwum Ośrodka Karta: Kolekcja osobista Witolda Lis-Olszewskiego. karta.org.pl/. [dostęp 2015-01-28].
  8. „Spotkanie po latach” - uroczystości z okazji 30-lecia KOR w Pałacu Prezydenckim. prezydent.pl, 23 września 2006. [dostęp 2017-02-23].
  9. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 60, Nr 4 z 11 listopada 1986. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]