Zagłębie Ostrawsko-Karwińskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Zagłębie Ostrawsko-Karwińskie (także: Ostrawsko-Karwińskie Zagłębie Węglowe, czes. Ostravsko-karvinská uhelná pánev) – region przemysłowy w Czechach, w północno-wschodniej części kraju morawsko-śląskiego, przy granicy z Polską. Największy w Rep. Czeskiej region wydobycia węgla kamiennego. Najważniejsze ośrodki: Ostrawa, Karwina, Trzyniec, Hawierzów, Orłowa, Bogumin.

Powstało w połowie XIX wieku na skutek silnej industrializacji ówczesnego Księstwa Cieszyńskiego[1]. Początkowo rozwijało się głównie górnictwo w okolicach miasta Frysztat. Wkrótce jednak na bazie węgla kamiennego (przeważnie wysokiej jakości węgla koksującego) rozwinął się tu przemysł metalurgiczny (hutnictwo żelaza), później także przemysł maszynowy, metalowy, elektrotechniczny i chemiczny.

Strategiczne znaczenie zagłębia wraz z prowadzącymi do niego liniami kolejowymi było jedną z głównych przyczyn (aczkolwiek była to przyczyna nieoficjalna) sporu pomiędzy Polską i Czechosłowacją o Śląsk Cieszyński po 1918 roku. Na skutek decyzji Rady Ambasadorów z 1920 r. tereny te zostały przyznane Czechosłowacji, stanowiąc odtąd jej główny okręg przemysłowy, pomimo, że większość mieszkańców tego regionu stanowili Polacy.

W 1938 roku większość obszaru zagłębia (stanowiąc część tzw. Zaolzia) została przyłączona do Rzeczypospolitej na podstawie ustalonej w 1918 roku przez polską Radę Narodową Księstwa Cieszyńskiego granicy etnicznej. We wrześniu 1939 zagłębie zostało zajęte przez oddziały niemieckie i wraz z niemal całym Śląskiem Cieszyńskim wcielone do III Rzeszy. Podczas II wojny światowej silnie zniszczone przez naloty alianckie i bezpośrednie działania wojenne. Po 1945 wbrew sprzeciwowi Polski Zagłębie włączono do Czechosłowacji. Po podziale Czechosłowacji w 1993 roku znalazło się w granicach Czech.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj]