Zając polarny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zając polarny
Lepus arcticus[1]
Ross, 1819
Zając polarny
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd zajęczaki
Rodzina zającowate
Rodzaj zając
Gatunek zając polarny
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Zając polarny[3][4] (Lepus arcticus) – gatunek ssaka z rodziny zającowatych (Leporidae), występującego w strefie tundry i tajgi. Wraz ze zmianą pory roku, przystosowuje się do środowiska. Przy pierwszych śniegach zmienia futro na białe. Prawdziwe zające arktyczne mają nieskazitelną białą sierść przez cały rok. Jego środowiskiem naturalnym są polarne i górzyste siedliska. Kiedyś uznawano go za podgatunek bielaka, ale obecnie uważa się go za osobny gatunek.

Środowisko[edytuj | edytuj kod]

Zając polarny występuje w tundrowych regionach Grenlandii i części Kanady położonymi najdalej na północ, jak również na Alasce. Na dalekiej północy zające są białe przez cały rok. W innych częściach, latem mają mroźny niebiesko-szary kolor, ale ogon pozostaje biały.

Rozmiar[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała wynosi średnio 40-50 cm, natomiast masa to około 5 kg.

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

Zając polarny żywi się głównie zdrewniałymi roślinami. Je także pąki, jagody, liście i trawę[5]. Ma doskonały węch i może kopać w poszukiwaniu gałązek wierzbowych poniżej śniegu.

Podgatunki[edytuj | edytuj kod]

Istnieją cztery podgatunki tego zająca:

  • Lepus arcticus arcticus
  • Lepus arcticus bangsii
  • Lepus arcticus groenlandicus
  • Lepus arcticus monstrabilis

Przypisy

  1. Lepus arcticus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Murray, D. & Smith, A.T. 2008. Lepus arcticus. W: IUCN 2015. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) Wersja 2015-3. <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 2015-09-28]
  3. Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 57. ISBN 978-83-88147-15-9.
  4. K. Kowalski (redaktor naukowy), A. Krzanowski, H. Kubiak, G. Rzebik-Kowalska, L. Sych: Ssaki. Wyd. IV. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991, s. 425, seria: Mały słownik zoologiczny. ISBN 83-214-0637-8.
  5. Best, Troy L. & Henry, Travis Hill. Lepus arcticus. „Mammalian Species”, s. 1–9, 1994-06-02. DOI: 10.2307/3504088. ISSN 00763519. OCLC 46381503.