Zbigniew Bujarski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Zbigniew Bujarski (ur. 21 sierpnia 1933 w Muszynie, zm. 13 kwietnia 2018 w Krakowie[1]) – polski kompozytor, pedagog i artysta malarz.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W latach 1955–1958 studiował dyrygenturę, a 1956–1960 kompozycję pod kierunkiem Stanisława Wiechowicza w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Krakowie. Po zakończeniu nauki w 1961 podjął pracę w Filharmonii Rzeszowskiej, jako prelegent muzyczny i kierownik literacki. Na tym stanowisku pracował do 1967. Od 1972 wykładał w Akademii Muzycznej w Krakowie[2].

Od 1980 prowadził klasę kompozycji w Akademii Muzycznej w Krakowie. W latach 1978–1986 był dziekanem wydziału kompozycji, dyrygentury i teorii muzyki, od 1992 zajmował stanowisko profesora tej uczelni.

Pomimo, że w twórczości Bujarskiego na pierwszy plan wysuwa się problematyka brzmienia, to jednak w utworach wokalno-instrumentalnych dużą rolę odgrywała warstwa słowna. Kompozytor w swych pracach wykorzystywał teksty wybitnych poetów, niekiedy również w językach oryginalnych, jak np. w oratorium El hombre.

Zbigniew Bujarski zmarł w wieku 84 lat. Został pochowany na cmentarzu w Muszynie[3].

Nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

W 1964 otrzymał II nagrodę za Kinoth na Konkursie im. Grzegorza Fitelberga w Katowicach, a w 1967 wyróżnienie na Międzynarodowej Trybunie Kompozytorów UNESCO w Paryżu za Contrarię. II nagroda Tribune Internationale des Compositeurs UNESCO, Paryż 1978 za Musica domestica (wydawnictwo Krakowskie 1978, 1981); Nagroda Ministra Kultury i Sztuki II stopnia 1979, 1987; Nagroda Związku Kompozytorów Polskich oraz miasta Krakowa 1984; Nagroda im. A. Jurzykowskiego, N. Jork 1991.

24 lutego 2011 został odznaczony przez ministra kultury i dziedzictwa narodowego Bogdana Zdrojewskiego Srebrnym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”[4].

Kompozycje[edytuj | edytuj kod]

Tytuł Aranżacja Współautor Powstanie Prawykonanie Wydanie
instrumentalne
Tryptyk orkiestra smyczkowa i perkusyjna 1958
Kinoth orkiestra 1963 Kraków, 1965
Contraria orkiestra symfoniczna 1965 Warszawska Jesień, 1966 Kraków, 1970
Musica domestica kameralna orkiestra smyczkowa 1977
wokalno-instrumentalne
Krzewy płonące 1: głos i zespół kameralny
2: głos i fortepian
Tadeusz Śliwiak (słowa) 1958 Kraków, 1963
Synchrony I sopran i zespół kameralny 1959
Synchrony II sopran, chór mieszany i orkiestra symfoniczna 1960
Kompozycja kameralna głos, flet, harfa, fortepian, perkusja, 2 mikrofony, wzmacniacz i głośniki S. Tsuboi
K. Tanaka (słowa[5])
1963 Warszawska Jesień, 1964 Kraków, 1965
El hombre oratorium 1969-73 Warszawska Jesień, 1974

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Zbigniew Bujarski nie żyje. Był kompozytorem i malarzem (pol.). rmf24.pl. [dostęp 2018-04-17].
  2. Encyklopedia muzyczna PWM, część biograficzna, s. 453, Polskie Wydawnictwo Muzyczne, Kraków 1979
  3. Odszedł Zbigniew Bujarski. PWM. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-21)].
  4. Kraków. Jubileusz w Akademii Muzycznej. e-teatr.pl, 25 lutego 2011. [dostęp 22 czerwca 2011].
  5. Słowa wykorzystane przez Bujarskiego pochodzą z przekładu rosyjskiego dokonanego przez Jerzego Pleśniarowicza; Perkowska Małgorzata: Bujarski Zbigniew w: Elżbieta Dziębowska (red.) Encyklopedia muzyczna PWM, cz. biograficzna t. I, Kraków 1979, ​ISBN 83-224-0113-2​, s. 453

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]