Znaki diakrytyczne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Znaki diakrytyczne
akcent
akut( ´ )
podwójny akut( ˝ )
grawis( ` )
podwójny grawis(  ̏ )
cyrkumfleks( ˆ )
tylda( ˜ )
haczek( ˇ )
brewis( ˘ )
odwrócony brewis(  ̑  )
cedylla( ¸ )
diereza / umlaut( ¨ )
kropka( · )
makron( ¯ )
ogonek( ˛ )
kółko( ° )
przecinek( , )
hak( ̉ )
róg( ̛ )
dasja( ̔ )
psili( ̓ )

Znaki diakrytyczne (stgr. διακριτικός diakritikós – odróżniający) – znaki graficzne używane w alfabetach i innych systemach pisma, umieszczane nad, pod literą, obok lub wewnątrz niej, zmieniające sposób odczytu tej litery i tworzące przez to nową literę. W alfabetach sylabowych mogą zmienić znaczenie całej sylaby.

W alfabecie polskim jest dziewięć liter tworzonych za pomocą znaków diakrytycznych (litery diakrytyzowane, litery diakrytyczne): ą, ć, ę, ł, ń, ó, ś, ź, ż.

W nazewnictwie potocznym terminami znaki diakrytyczne i diakrytyki określa się również litery diakrytyzowane, czyli tworzone poprzez dodanie znaków diakrytycznych[1].

W składzie komputerowym często do sprawdzania, czy dany font zawiera polskie litery diakrytyzowane, używa się zdania: „Zażółć gęślą jaźń”. Jest to najkrótsze znane zdanie, które zawiera wszystkie polskie litery diakrytyzowane; choć poprawne gramatycznie, nie przekazuje ono sensownej treści.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. diakrytyczny, Dobryslownik.pl [dostęp 2019-02-13].