Ć

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
C z kreską
Ilustracja
Majuskuła i minuskuła litery.
Litera
Wielka litera Ć
Mała litera ć
Informacje
Podstawowy alfabet łaciński
Pochodzenie
Bazująca na literze c
Znak diakrytyczny akcent ostry

C z kreską (majuskuła: Ć; minuskuła: ć) – litera diakrytyzowana alfabetu łacińskiego powstała od c posiadająca akcent ostry; piąta litera alfabetu polskiego.

Historia[edytuj]

Graf pojawił się po raz pierwszy w alfabecie polskim. W języku serbsko-chorwackim ć pojawiło się jako zapożyczenie z alfabetu polskiego w XIX wieku.

Zastosowanie[edytuj]

Litera występuje w języku polskim, dolnołużyckim, górnołużyckim, saanicz, etnolekcie wilamowskim oraz w łacińskim serbsko-chorwackiego i białoruskiego.

Język polski[edytuj]

W języku polskim oznacza spółgłoskę zwarto-szczelinową dziąsłowo-podniebienną bezdźwięczną (MAF: [t͡ɕ]), np. w słowie „pięć” (MAF: [pʲjɛ̇̃ɲʨ̑]) oraz „cień” (MAF: [ʨeɲ]). Zazwyczaj jest zastępowane poprzez ci.

Etnolekt wilamowicki[edytuj]

W etnolekcie wilamowickim oznacza dźwięk [t͡ʃ].

Język serbsko-chorwacki[edytuj]

W języku serbsko-chorwackim ć występuje w zapisie łacińskim] oraz jest wymawiane jest jako /ʨ/, np. w słowie „kuća” (MAF: [kuʨa]) oznaczającym dom.

Zobacz też[edytuj]