Ć

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
C z kreską
Ilustracja
Majuskuła i minuskuła litery.
Grafem
Majuskuła Ć
Minuskuła ć
Informacje
Podstawowy alfabet łaciński
Pochodzenie
Oparty na grafemie c
Znak diakrytyczny akcent ostry
Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.

C z kreską (majuskuła: Ć; minuskuła: ć) – litera diakrytyzowana alfabetu łacińskiego powstała od c posiadająca akcent ostry; piąta litera alfabetu polskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Graf pojawił się po raz pierwszy w alfabecie polskim. W języku serbsko-chorwackim ć pojawiło się jako zapożyczenie z alfabetu polskiego w XIX wieku.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Litera występuje w języku polskim, dolnołużyckim, górnołużyckim, saanicz, etnolekcie wilamowskim oraz przy zapisie łacinką serbsko-chorwackiego i białoruskiego.

Język polski[edytuj | edytuj kod]

W języku polskim najczęściej oznacza spółgłoskę zwarto-szczelinową dziąsłowo-podniebienną bezdźwięczną (IPA: [t͡ɕ]), np. w słowie „pięć” (IPA: [pʲjeɲt͡ɕ]) oraz „cień” (IPA: [t͡ɕeɲ]). Przed literami oznaczającymi samogłoski jest zastępowane poprzez ci.

Etnolekt wilamowicki[edytuj | edytuj kod]

W etnolekcie wilamowickim oznacza dźwięk [t͡ʃ].

Język serbsko-chorwacki[edytuj | edytuj kod]

W języku serbsko-chorwackim ć występuje w zapisie łacińskim oraz jest wymawiane jest jako /ʨ/, np. w słowie „kuća” (IPA: [kuʨa]) oznaczającym dom.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]