Ą

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
A z ogonkiem
Ilustracja
Majuskuła i minuskuła litery w kroju Noto Serif w pozycji prostej.
Litera
Wielka litera Ą
Mała litera ą
Informacje
Podstawowy alfabet łaciński
Pochodzenie
Bazująca na literze a
Znak diakrytyczny ogonek

A z ogonkiem (majuskuła: Ą; minuskuła: ą; lit.: a nosinė; łac.: a caudata; elfdalski: svansförsett a) – litera diakrytyzowana alfabetu łacińskiego powstała od a posiadająca ogonek; druga litera alfabetu polskiego.

Zastosowanie[edytuj]

Jest stosowane w języku polskim, kaszubskim, litewskim, elfdalskim[1], krik, nawaho, mescalero-chiricahua, winnebago, gwich’in, tutchone oraz w języku Wschodnich Apaczy.

Język polski[edytuj]

W języku polskim pierwotnie litera ą była wymawiana jako a nosowe, ale w dzisiejszych czasach wymowa tej samogłoski to o nosowe. Jest wymawiana jako:

  • [ɔ̃] w połączeniu z spółgłoską nosową ([ɰ] lub [w], a przed zmiękczonym i [j]) przed spółgłoskami fwzżźsśszrzchh i na końcu zdania;
  • [ɔ̃n] przed spółgłoskami t, d, c, cz, dz, ;
  • [ɔ̃nj] przed spółgłoskami c i ;
  • [ɔ̃m] przed spółgłoskami b i p;
  • [ɔ] przed spółgłoską ł;
  • [ɔ̃ŋ] przed spółgłoskami k i g.

Przed spółgłoskami zwarto-szczelinowymi i zwartymi są wymawiane jako połączenie samogłoski ustnej i spółgłoski nosowej np. w słowach:

Przykład Zapis MAF
kąpać [ˈkɔmpatɕ]
pająk [ˈpajɔŋk]
bądź [ˈbɔɲtɕ]
oglądając [ɔɡlɔnˈdajɔnts]

Litera ą jest wymienna z literą ę w słowach:

Liczba pojedyncza Liczba mnoga
ząb zęby
Rzeczownik Przymiotnik
miesiąc miesięczny
Miejscownik Narzędnik
mąż mężem
Czasownik Rzeczownik
sądzić sędzia
Komputerowy zapis litery ą występującej w zapisie Kazań świętokrzyskich.

W języku polskim, podobnie jak i e z ogonkiem (majuskuła: Ę; minuskuła: ę) , nie zaczyna żadnego wyrazu, gdyż prasłowiańskie wyrazy zaczynające się na samogłoskę nosową zostały poprzedzone przydechowym wu np. w słowie ǫžь które oznacza wąż ([vɔ̃w̃ʃ]).

Jest drugą a zarazem 26. pod względem częstości występowania literą alfabet polskiego. W próbce 2. wydania Korpusu IPI PAN liczącej ponad 30 milionów segmentów (około 25 milionów słów ortograficznych) występowała w 0,99%.

Język litewski[edytuj]

W zapisie języka litewskiego a z ogonkiem występuje wyłącznie ze względów historycznych, bowiem jej nosowa wymowa zanikła i obecnie ą jest czytane jako samogłoski centralnej ([äː]) oraz traktowane jest jako iloczas.

Język kaszubski[edytuj]

W języku kaszubskim ą wymawiane jest jako [õ] i [ũ] co jest przybliżone do polskich um i un.

Język elfdalski[edytuj]

W języku elfadalskim a z ogonkiem znajduje się na drugiej pozycji w alfabecie oraz pełni funkcje a nosowego.

Języki autochtoniczne Ameryk[edytuj]

Umiejscowienie ogonka w językach europejskich (po lewej stronie) i językach autochtonicznych Ameryk (po prawej stronie).

A z ogonkiem wymawiana jest jako samogłoska nosowa w amerykańskich językach autochtonicznych:

Inne reprezentacje[edytuj]

Znak nr. 16 w alfabecie Braille’a.

Litera ą jest również przedstawiana:

  • w kodzie Morse’a literę ą przestawia się poprzez sekwencje sygnału krótkiego, długiego, krótkiego i długiego (• — • —);
  • w polskim języku migowym literę ą wykonuje się przez zaciśnięcie ręki w pięść a następnie wykonanie przed sobą kółka dłonią;
  • w zapisie SignWriting jest reprezentowana przez symbol 𝤃𝧥;
  • w polskim alfabecie Braille’a litera ą jest kodowana jako znak nr. 16 przez umieszczenie jednej kropki u góry po lewej stronie oraz jednej kropki na dole po prawej stronie (⠡).

Kodowanie komputerowe[edytuj]

W unikodzie a z ogonkiem jest kodowana:

Znak Unicode Kod HTML Nazwa unikodowa Nazwa polska
Ą U+0104 Б LATIN CAPITAL LETTER A WITH OGONEK Łacińska duża litera a z ogonkiem
ą U+0105 б LATIN SMALL LETTER A WITH OGONEK Łacińska mała litera a z ogonkiem

Przypisy

  1. Ekberg, Lena (2010). "The National Minority Languages in Sweden". In Gerhard Stickel. National, Regional and Minority Languages in Europe: Contributions to the Annual Conference 2009 of Efnil in Dublin. Peter Lang. pp. 87–92. ISBN 9783631603659.