Łacińska Unia Monetarna
Łacińska Unia Monetarna – porozumienie monetarne zawarte w 1865 roku przez Belgię, Francję, Szwajcarię i Włochy, a z czasem rozszerzone na Grecję[1] i inne państwa[2][3].
Porozumienie miało utrzymać i zapewnić funkcjonowanie w krajach członkowskich monetarnego systemu bimetalistycznego[1] poprzez stały parytet złota i srebra w walutach tych krajów[2], tj. stałą cenę srebra wyrażoną w złocie[3]. Unia ustalała wspólna masę i próbę złotych monet[3], w efekcie czego waluty były powiązane stałymi kursami wymiany[2] i mogły być także stosowane we wszystkich krajach Unii[3]. W 1878 roku zawieszono bicie srebrnych pięciofrankówek, co spowodowało tzw. bimetalizm ułomny. W 1920 roku banki szwajcarskie przestały przyjmować srebrne pięciofrankówki państw unii i zdawkowe monety belgijskie, w efekcie czego unia monetarna przestała istnieć. W roku 1921 przyjęto procedurę likwidacyjną[1], którą zakończono w 1926 roku[2].
Na podobnych zasadach utworzono unię monetarną państw skandynawskich i unię między Austrią i Bawarią[3].
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 1,2 ŁACIŃSKA UNIA MONETARNA (pol.). W: Encyklopedie w INTERIA.PL [on-line]. Interia.pl. [dostęp 2011-09-10].
- ↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 Historia walut - w skrócie I (pol.). W: Portal Edukacji Ekonomicznej [on-line]. Narodowy Bank Polski, 20 września 2006. [dostęp 2011-09-10].
- ↑ 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 Srebro (pol.). E-numizmatyka.pl. [dostęp 2011-09-10].
