Giacomo Antonelli

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Giacomo Antonelli
Kardynał diakon
Giacomo Antonelli
Herb Giacomo Antonelli
Kraj działania Włochy
Data i miejsce urodzenia 2 kwietnia 1806
Sonnino
Data i miejsce śmierci 6 listopada 1876
Rzym
Sekretarz stanu Stolicy Apostolskiej
Okres sprawowania 1848 – 1876
Protodiakon
Okres sprawowania 1867 – 1876
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Diakonat 1840
Kreacja kardynalska 11 czerwca 1847
Pius IX
Kościół tytularny S. Agata alla Suburra
Odznaczenia
Kawaler Krzyża Wielkiego Orderu Świętych Maurycego i Łazarza (Królestwo Włoch) Krzyż Wielki Królewskiego Orderu św. Ferdynanda i Zasługi (Królestwo Obojga Sycylii) Krzyż Wielki Orderu św. Józefa (Toskania) Krzyż Wielki Orderu Costantiniano di San Giorgio (Parma) Order Złotego Runa (Austria) Order Zasługi Korony Bawarii Krzyż Wielki Legii Honorowej (Francja) Krzyż Wielki Orderu Karola III (Hiszpania) Krzyż Wielki Królewskiego Orderu Rycerzy Pana Naszego Jezusa Chrystusa Krzyż Wielki Orderu św. Stefana Order Świętego Aleksandra Newskiego (Imperium Rosyjskie)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Giacomo Antonelli (ur. 2 kwietnia 1806 w Sonnino, zm. 6 listopada 1876 w Rzymie) – włoski kardynał.

Zarys biografii[edytuj | edytuj kod]

Kształcił się w Collegio Romano (1820-1824) i Seminario Romano, a następnie studiował na uniwersytecie La Sapienza, gdzie uzyskał doktorat z prawa. Następnie wszedł do służby dyplomatycznej papiestwa i w 1830 otrzymał tytuł prałata świeckiego. W 1840 przyjął święcenia diakonatu, lecz nigdy nie został wyświęcony na księdza. Pełnił różnorakie funkcje, m.in. papieskiego delegata w Orvieto (1835), Viterbo (1836) i Maceracie (1839), kanonika bazyliki watykańskiej (1841), substytuta Sekretarza Stanu (1841), głównego skarbnika (ministra finansów, 1845-1847). Na tym ostatnim stanowisku został przez Piusa IX kreowany kardynałem-diakonem (jako jeden z ostatnich kardynałów nie posiadających w chwili nominacji pełnych święceń kapłańskich). W 1848, po zabójstwie ministra Pellegrino Rossiego, doradzał papieżowi ucieczkę do Gaety. W latach 1848-1876 Sekretarz Stanu. Znany jako przeciwnik włoskiego państwa narodowego.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]